JUNGLE-Report

Ο κ. Άδωνις Γεωργιάδης απάντησε και πάλι δημόσια μέσα από τις εκπομπές του στο ΤηλεΆστυ και στο BlueSky ("Ελλήνων Έγερσις" και "Ελληνική Αγωγή" αντίστοιχα) στο τελευταίο μας δημοσίευμα με τίτλο "Η απάντηση του ΆδωνΗ στο JUNGLE-Report για το θέμα του Ισοκράτη".

Στο σημείο αυτό, οφείλω με ειλικρίνεια να πω, πως, ανεξαρτήτως του περιεχομένου των απαντήσεων, τιμάει ιδιαίτερα τον κ. Γεωργιάδη που απαντάει στην κριτική απλών πολιτών. Πάνω σε αυτό ειδικά του βγάζω προσωπικά το καπέλο και μακάρι να ακολουθήσουν το παράδειγμα του και άλλοι πολιτικοί, γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν μόνο ωφέλιμο και για τους μεν και για τους δε.

Στο βίντεο ακολουθούν και οι δύο απαντήσεις του, στο ΤηλεΆστυ και στο BlueSky:




Προτού ξεκινήσω με την κυρίως απάντηση στα λεγόμενα του κ. Γεωργιάδη, θα αναφερθώ πρώτα σε ορισμένα πράγματα που ειπώθηκαν στις εκπομπές του, τα οποία είναι μεν άσχετα με το θέμα μας, αλλά θεωρώ πως πρέπει να απαντηθούν.

1ον, για το θέμα της προσκλήσεως-προκλήσεως να παραβρεθώ στην εκπομπή σας.
Θεωρώ πως θα είναι ανούσια αυτή η συνάντηση για τον απλούστατο λόγο ότι η τηλεόραση προσφέρεται μόνο για εντυπώσεις και όχι για σοβαρή επιστημονική μελέτη και αντιπαράθεση.
Γιατί το χρονικό διάστημα της 1 ώρας στην εκπομπή σας δε φτάνει ούτε καν για να ψάξει κανείς με την ησυχία του στην Ελληνική Γραμματεία ώστε να βρεί τις πηγές του και να τις αντιπαραθέσει.
Η σοβαρή αντιπαράθεση, χωρίς φωνές και κοκορομαχίες, σε τέτοιου είδους θέματα, γίνεται μόνον δια μέσου του ψύχραιμου συγκροτημένου γραπτού λόγου και μετά ωρίμου πάντα σκέψεως.
Γι αυτό κ. Γεωργιάδη, λαμβάνοντας υπόψιν και το σοφό "vox audita perit, littera scripta manet"*, αν ο σκοπός σας είναι η ουσία, τότε θα ήταν πιο λογικό αν αποδεχόσασταν τη δική μου δημόσια πρόσκληση (άνευ προκλήσεως) να έρθετε στα σχόλιά μας (είναι 24ώρες ανοιχτά) και να συζητήσουμε οτιδήποτε θέλετε.

*η φωνή χάνεται, τα γραπτά μένουν

2ον, "..γιατί εγώ σε αντίθεση με σας, δε φοβάμαι την άλλη άποψη" (στο λεπτό 1:06).
Δεν μπορώ να καταλάβω κ. Γεωργιάδη από που συμπεράνατε ότι εμείς φοβόμαστε την άλλη άποψη. Όπως όλο το σύμπαν μπορεί να διαπιστώσει, ως τώρα έχουμε παρουσιάσει αυτούσιες όλες τις απαντήσεις σας από τις εκπομπές σας. Οπότε υποθέτω πως μάλλον με άλλους θα μας μπερδέψατε.


3ον, περί πολιτικού συμφέροντος δικού μας (! ποιοί είμαστε όλοι εμείς;) να βάλουμε πράγματα στο στόμα του Ισοκράτη που ουδέποτε είπε.
Δε ξέρω που μας έχετε κατατάξει κ. Γεωργιάδη, αλλά όπως πολύ εύκολα μπορεί να αποδειχθεί, ως τώρα δεν έχουμε βάλει τίποτα στο στόμα του Ισοκράτη που να μην ίσχυε.
Εν αντιθέσει με κάποιους άλλους, παραθέτουμε αυτούσια τα λόγια του αρχαίου ρήτορα.
Αξιοσημείωτο δε, είναι το δίπολο που καλλιεργείτε: "Εμείς ακροαριστεροί, ο Ισοκράτης εθνικιστής."
Κάτι τέτοια βλέπουμε κι ακούμε, και φωνάζουμε για παραχάραξη και ιδεολογικό χρωματισμό. Το κατά πόσο ήταν εθνικιστής ο Ισοκράτης, αυτό είναι μια άλλη μεγάλη κουβέντα, η οποία θα ξεστρατίσει την κουβέντα μας. Θα επισημάνουμε μόνο ότι η έννοια του «εθνικισμού» είναι τόσο πρόσφατη, ώστε δικαιολογημένα οι ιστορικοί να κατηγορούν όσους βαφτίζουν τους αρχαίους εθνικιστές, κομμουνιστές κλπ., ότι πέφτουν σε σε αναχρονισμούς.
(θα αναφερθούμε και στο κυρίως άρθρο πάνω σε αυτό)

4ον, περί ετεροπροσδιορισμών, τύπου "αντιεξουσιαστές", "ανήκετε στην άκρα αριστερά" κτλ.
Εδώ κ. Γεωργιάδη, σαν βουλευτής που είστε, θεωρώ αναγκαίο να σας δώσω μια καλοπροαίρετη συμβουλή.
Είναι, αν μη τι άλλο, σχεδόν αδύνατον ένα πολιτικό ον να αποφεύγει τους χαρακτηρισμούς. Από την άλλη δε, εις το όνομα της διατήρησης της σοβαρότητας, της υπολήψεως και της αξιοπιστίας, είναι αναγκαίο οι χαρακτηρισμοί αυτοί να τεκμηριώνονται επαρκώς. Ειδάλλως, το λογικό επακόλουθο είναι να ακολουθήσουν και από την άλλη πλευρά δικαιολογημένοι χαρακτηρισμοί, όπως φερ' ειπείν: "συκοφάντης", "γκαιμπελίσκος" κ.ο.κ.
Η άλλη πλευρά όμως, στην προκειμένη περίπτωση, δε θα το κάνει αυτό διότι θεωρεί πιο ωφέλιμο να κρατήσει το επίπεδο υψηλά.

5ον, περί θολοκουλτούρας και θολοκουλτουριάρηδων.
Εδώ κ. Γεωργιάδη θα έκανα μια επιπόλαια ένσταση επάνω σ' αυτό. Και λέω επιπόλαια, γιατί δε γνωρίζω ποιές ακριβώς προϋποθέσεις πρέπει να πληρούνται από κάποιον για να "στολιστεί" με τον χαρακτηρισμό θολοκουλτουριάρης. Πράγμα δηλαδή που συνέβη σε εμένα από εσάς.
Από την άλλη όμως, λαμβάνοντας υπόψιν τα συνθετικά του χαρακτηρισμού αυτού, σκέφτομαι πως αυτός θα ταίριαζε περισσότερο σε εκδότες περιοδικών που τα εξώφυλλά τους κοσμούνται με τίτλους όπως "Αρχαίοι Σπαρτιάτες στη Χιλή" ή "Αρχαίες ελληνικές συσκευές αντιβαρύτητος" κτλ.
Αυτό κι αν είναι θολή κουλτούρα, δε συμφωνείτε;



Η συγκεκριμένη απάντηση, μολονότι είναι σε γενικές γραμμές σωστή, όχι μόνο δεν αντικρούει την κατηγορία που του προσάπτουμε, αλλά φέρνει σε ακόμα δυσχερέστερη θέση τον κ. Γεωργιάδη.


Διότι εδώ ο κος Γεωργιάδης σχετικοποιεί τις απόψεις περί αυτοχθονίας των αρχαίων (όπου ο καθένας έλεγε εμείς είμαστε και οι άλλοι δεν είναι), υπονομεύοντας έτσι την αρχική του θέση στο πρώτο βίντεο, από το οποίο ξεκινήσαμε.


Συγκρίνετε την μία άποψη με την άλλη. Ξεκίνησε ο κος Γεωργιάδης με μία μελέτη γενετικής, η οποία αποδεικνύει (;) τη βιολογική μας συγγένεια με τους αρχαίους. Για να ενισχύσει τη θέση αυτή, βάζει τον Ισοκράτη να λέει τάχα πως όλοι οι Έλληνες είναι αυτόχθονες στο γεωγραφικό χώρο που λέγεται Ελλάδα. Ο λόγος αυτής της αναφοράς ήταν προφανής. Ήθελε να μας πει ότι η άποψη του Ισοκράτη επαληθεύεται τελικά από τη σύγχρονη επιστήμη. Το παραδέχεται άλλωστε κι ο ίδιος, λίγο αργότερα .


Αποδείξαμε με όλα τα αναγκαία στοιχεία ότι κάτι τέτοιο είναι λάθος, και μάλιστα καθόλου αθώο. Θέλοντας να αντικρούσει την κατηγορία μας, τα γυρίζει όλα τούμπα. Πρώτον, βάζει τον Ισοκράτη τώρα σαν Αθηναίο να λέει ότι μιλούσε για αυτοχθονία μόνο για τους Αθηναίους (άρα εμμέσως μας δίνει δίκαιο). Δεύτερον, ότι αυτή ήταν πάγια τακτική των αρχαίων, να διεκδικεί ο καθένας τον τίτλο της αυτοχθονίας μόνο για τη δική του πόλη.

Τι σημαίνει αυτό; Δυστυχώς για τον κ. Άδωνη: παραδοχή ότι οι αρχαίες μαρτυρίες είναι αναξιόπιστες. Διότι είναι λογικά αδύνατο να παραδέχεται η κάθε πόλη ότι από όλους τους Έλληνες μόνο οι κάτοικοί της είναι αυτόχθονες, και ταυτόχρονα να έχουν όλοι δίκαιο. Ή μόνο ένας θα έχει δίκαιο, ή κανένας.

Ειδικά τον Ισοκράτη τον εμφανίζει εντελώς αναξιόπιστο και καιροσκόπο, όταν τη μια προτάσσει την καταγωγή των Αθηναίων, μετά των Σπαρτιατών, μετά των Μακεδόνων.

Όπως μας λέει ο ίδιος ο κος Άδωνης, αυτό που κάνει ο Ισοκράτης, να βγάζει αυτόχθονες μόνο τους Αθηναίους, «είναι το αυτονόητο που θα έπρεπε να κάνει στον Πανηγυρικό του». Ποιο «αυτονόητο θα έπρεπε να κάνει»; Μα φυσικά, το πολιτικά αυτονόητο. Να υποστηρίξει την αυτοχθονία, για πολιτικές σκοπιμότητες.

Με λίγα λόγια εδώ ο κος Άδωνης, ίσως χωρίς να το συνειδητοποιεί,

Πρώτον: μας δίνει δίκαιο όταν φωνάζαμε ότι ο Ισοκράτης δεν μιλάει στον Πανηγυρικό για Έλληνες, αλλά για Αθηναίους. Και..

Δεύτερον: παραδέχεται ότι η θέση αυτή του Ισοκράτη είναι αναξιόπιστη: δεν είναι προϊόν επιστημονικής έρευνας και αναγκαία αληθής, αλλά υπαγορεύεται από συγκεκριμένες πολιτικές σκοπιμότητες.

Παρακολουθείστε ξανά το επίμαχο βίντεο του Άδωνη, αυτό από το οποίο ξεκίνησε η όλη αντιπαράθεση, και πείτε μας: βλέπετε να υπονοεί εκεί ο κος Άδωνης κάτι από τα παραπάνω;


Τα ίδια επιχειρήματα επαναλαμβάνει και στην εκπομπή του, στο BlueSky. Εκεί μάλιστα «ρευστοποιεί» τις έννοιες της αυτοχθονίας και της ελληνικής καταγωγής, κάνοντάς τες σχεδόν συνώνυμες, με την αυτοχθονία να εκφράζει απλώς ένα είδος «αρχαιότητας». Τούτο, όπως είχαμε πει και στο προηγούμενο άρθρο, είναι λάθος. Η έννοια της αυτοχθονίας είναι πολύ συγκεκριμένη, και εντελώς άσχετη με την έννοια της φυλετικής συγγένειας.


Το επόμενο επιχείρημα του Άδωνη, για να υποστηρίξει τη θέση του, μας λέει:


Σε γενικές γραμμές, αυτό που θέλει να πει είναι: Ναι μεν οι Αθηναίοι π.χ. είναι αυτόχθονες στην Αθήνα και οι Σπαρτιάτες επήλυδες στη Σπάρτη, αλλά στην τελική όλοι οι Έλληνες είναι αυτόχθονες στο γεωγραφικό χώρο που ονομάζεται Ελλάδα, κι απλά κινούνταν εντός του χώρου αυτού. Κι ότι οι αρχαίοι δεν διασώζουν έστω και ως κατηγορία το ότι ήρθαν από κάπου αλλού.

Το επιχείρημα αυτό δεν έχει καμία σχέση με την δική μας κατηγορία, που όπως είδαμε (κι έχουμε βαρεθεί να επαναλαμβάνουμε) ήταν πάρα πολύ συγκεκριμένη. Μιας και το ’φερε όμως η κουβέντα, θα απαντήσουμε.

Στην ερώτηση:



Οι αδερφοί Γεωργιάδη απαντάνε: ΟΧΙ.

Εμείς πάλι απαντάμε: ΝΑΙ.

Αν και πράγματι σαν γενική εικόνα οι Έλληνες διακήρυτταν την αυτοχθονία τους (κυρίως ο καθένας για τον τόπο του, όπως είδαμε), σώζονται μαρτυρίες αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων που υποστηρίζουν, ή αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο, ορισμένα ελληνικά φύλα να κατάγονται από περιοχές εκτός Ελλάδος. Ας πάρουμε την περίπτωση καταγωγής από την Αίγυπτο.

Ο Ηρόδοτος για παράδειγμα, λέει:

«Αυτά λένε, μόνοι απ’ όλους τους άλλους Έλληνες, οι Λακεδαιμόνιοι. Τώρα θα αναφέρω τι λένε όλοι οι άλλοι Έλληνες. Σωστά οι Έλληνες αριθμούν τους βασιλιάδες των Δωριέων έως τον Περσέα, γιο της Δανάης, εκτός βέβαια από τον πατέρα του θεό, και τους θεωρούν Έλληνες. Από την εποχή εκείνη τους θεωρούσαν Έλληνες. Ανάφερα την γενεαλογία έως τον Περσέα, χωρίς να προχωρήσω στα πιο παλιά, για τον εξής λόγο: δεν αναφέρεται κανένα όνομα θνητού πατέρα του Περσέα, όπως για τον Ηρακλή αναφέρεται ο Αμφιτρύων. Λέγοντας έως τον Περσέα, νομίζω πως μιλώ σωστά. Αν προχωρήσει κανείς τώρα προς τα πάνω, στην γενεαλογία της Δανάης, κόρης του Ακρισίου, θα φανεί ότι οι ηγεμόνες των Δωριέων ήσαν Αιγύπτιοι από καταγωγή»
(ΣΤ, 53, μετάφραση Α. Βλάχου).

Στην παράγραφο 54 ο Ηρόδοτος παραθέτει την εκδοχή ο Περσέας να είναι Ασσύριος, αλλά επειδή αυτή η εκδοχή είναι των Περσών, δεν πιάνεται.

Στην παράγραφο όμως 55 ο Ηρόδοτος επανέρχεται:

«Αυτά για τις γενεαλογίες. Το ότι οι βασιλείς της Σπάρτης ήσαν αιγυπτιακής καταγωγής και το πώς πήραν την βασιλεία των Δωριέων, αυτά τα έχουν πει άλλοι και αυτά θα τα αφήσουμε. Εγώ θα περιοριστώ σ’ εκείνα που άλλοι δεν έχουν αναφέρει» (ΣΤ, 55, μετάφραση Α. Βλάχου).

Τη σχέση ελληνικών φύλων με τα αιγυπτιακά, μας την παραδίδει και η ελληνική μυθολογία. Ενδιαφέρουσα είναι η καταγωγή του Δαναού, βασιλιά του Άργους. Σύμφωνα με την μυθολογία, ο Ποσειδώνας, και η Λιβύη, η κόρη του Νείλου, κάνανε τον Αγήνωρα και το Βήλο. Ο Αγήνωρας τράβηξε κατά Φοινίκη μεριά. Ο Βήλος, που έμεινε στην Αίγυπτο, παντρεύτηκε την Αγχινόη ή Αγχιρρόη, επίσης κόρη του Νείλου, η οποία έκανε δίδυμους γιους, τον Αίγυπτο και τον Δαναό. Οι δύο αυτοί γιοι παντρεύτηκαν επίσης κόρες του Νείλου [μα ποιος ήταν αυτός ο Νείλος πια, η θεία από το Σικάγο;], και κατά μία εκδοχή κάναν από 50 παιδιά ο καθένας (γιους ο πρώτος, κόρες ο δεύτερος, τις Δαναΐδες).

Την μαρτυρία για την καταγωγή του Δαναού την βρίσκουμε στον Απολλόδωρο (2, 12 κ.ε.):

«Βήλος δ’ υπομείνας εν Αιγύπτω βασιλεύει μεν Αιγύπτου, γαμεί δ’ Αγχινόην την Νείλου θυγατέρα, και αυτώ γίνονται παίδες δίδυμοι, Αίγυπτος και Δαναός, ως δε φησιν Ευριπίδης, και Κηφεύς και Φινεύς προσέτι».

Την άφιξη του Δαναού από την Αίγυπτο μαρτυρά και ο Παυσανίας (2,16):

«Δαναός δ’ απ’ Αιγύπτου πλεύσας επί Γελάνορα τον Σθενέλα τους απογόνους του Αγήνορος βασιλείας έπαυσεν».

Για κάποιον που θέλει να διαβάσει ολοκληρωμένο αυτόν τον όμορφο μύθο, μπορεί να ανοίξει το βιβλίο Ελληνική Μυθολογία, τόμος 3 (επιμέλεια Κακριδή), στις σελίδες 172-6.

Εκεί, αναλύοντάς τον, γράφει:

«Ο μύθος για κοινή καταγωγή των Αργείων με τους Αιγυπτίους είναι πλασμένος από τους Δωριείς της Ρόδου, που είχαν αναπτύξει πολλαπλές σχέσεις στα αφρικανικά παράλια, και δεν βαραίνει περισσότερο από το μύθο που λέει ότι οι Αργείοι και οι Πέρσες έχουν κοινό πρόγονο τον Περσέα. […] Η ιστορική πορεία των Δωριέων είναι ακριβώς αντίστροφη από τη μυθική εκδοχή: όχι Λιβύη-Ρόδος-Άργος, αλλά Άργος-Ρόδος-Λιβύη» (σελ. 174).

Να λοιπόν που, σε αντίθεση με τη γνώμη των αδερφών Γεωργιάδη, υπήρχαν Έλληνες που υποστήριζαν την αιγυπτιακή καταγωγή κάποιων ελληνικών φύλων, κι ας το διαψεύδει αυτό η σύγχρονη έρευνα.

Επιπλέον, ο Στράβων διασώζει μια μαρτυρία του Εκαταίου του Μιλήσιου, ότι η Πελοπόννησος και σχεδόν όλη η Ελλάδα κατοικούνταν παλιά από βαρβάρους. Ότι ο Πέλοπας ήρθε από τη Φρυγία με το λαό του, κι ο Δαναός από την Αίγυπτο. Κι αναφέρει πλήθος βαρβαρικών φυλών στον ελλαδικό χώρο, κι υποστηρίζει την άποψή του από τα σωσμένα βαρβαρικά ονόματα:

«Εκαταίος μεν ουν ο Μιλήσιος περί της Πελοποννήσου φησίν διότι προ των Ελλήνων ώκησαν αυτήν βάρβαροι. Σχεδόν δε τι και η σύμπασα Ελλάς κατοικία βαρβάρων υπήρξε το παλαιόν, απ’ αυτών λογιζομένοις των μηνμονευομένων, Πέλοπος μεν εκ της Φρυγίας επαγαγομένου λαόν εις την απ’ αυτού κληθείσαν Πελοπόννησον, Δαναού δ’ εξ Αιγύπτου, Δρυόπων τε και Καυκώνων και Πελασγών και Λελέγων και άλλων τοιούτων κατανειμαμένων τα εντός Ισθμού. Και τα εκτός δε. Την μεν Αττικήν οι μετά Ευμόλπου Θράκες έσχον, της δ’ Φωκίδος την Δαυλίδα Τηρεύς, την δ’ Καδμείαν οι μετά του Κάδμου Φοίνικες, αυτήν δ’ την Βοιωτίαν Άονες και Τέμμικες και Υάντες. Και από των ονομάτων δ’ ενίων το βάρβαρον εμφαίνεται, Κέκροψ και Κόδρος και Άικλος και Κόθος και Δρύμας και Κρίνακος» (Στράβων, 7,7,1,10-25).

Ανάλογες μαρτυρίες μπορούμε να βρούμε και σε άλλες πηγές, αλλά δυστυχώς ούτε το χρόνο έχουμε για κάτι τέτοιο, ούτε είναι άλλωστε αυτό το θέμα μας.

Πάντως κ. Γεωργιάδη, φαίνεται πως δεν μελετήσατε επαρκώς τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς -όσο θα οφείλατε τουλάχιστον σαν ιστορικός που είστε. Ειδικά τον Ηρόδοτο θα έπρεπε να τον ξέρετε νεράκι.
Εγώ πάντως, λόγω της ιδιότητας του θετικού επιστήμονα, δεν έχω την αρμοδιότητα να σας βάλω χαμηλό βαθμό.


Πάμε παρακάτω.


Καταγράφουμε επακριβώς τα λόγια του κ. Γεωργιάδη:

«Ο Ισοκράτης λέει ότι εμείς οι Αθηναίοι είμαστε αυτόχθονες. Μάλιστα. Ταυτόχρονα ο Ισοκράτης λέει, η Πανελλήνιος ιδέα, ότι όλοι εμείς οι Έλληνες που είμεθα κοινής καταγωγής, πρέπει να ενωθούμε για να κυβερνήσουμε τους βαρβάρους. Μάλιστα. Άρα εφόσον εμείς οι Αθηναίοι είμαστε κοινής καταγωγής, και όλοι εμείς οι Έλληνες είμαστε κοινής καταγωγής, τι είναι κι οι υπόλοιποι Έλληνες, δευτερευόντως, λιγότερο απ’ ότι εμείς οι Αθηναίοι, αλλά ως κοινής καταγωγής το ίδιο με μας; Απλά μαθηματικά» [!!!!!]

Παρατηρείστε το αστήρικτο του συλλογισμού, το οποίο είναι υποτίθεται απλά μαθηματικά (άμα δεν το δεις γραπτό, δεν καταλαβαίνεις τι είπε, παρά μόνο ίσως πιωμένος):

1. Οι Αθηναίοι είναι αυτόχθονες.
2. Όλοι οι Έλληνες είναι κοινής καταγωγής.

Ερώτηση: Άρα, τι είναι δευτερευόντως οι άλλοι Έλληνες, λιγότερο από τους Αθηναίους;

Αυτός ακριβώς είναι ο συλλογισμός του. Τι θα πρέπει να απαντήσουμε εμείς; Βασισμένοι στις προτάσεις 1 και 2, η μόνη δυνατή απάντηση είναι τούτη: Οι άλλοι Έλληνες είναι δευτερευόντως / λιγότερο αυτόχθονες.

Σαν να λέμε δηλαδή δευτερευόντως / λιγότερο έγκυος. Μια τρύπα στο νερό! Διότι ή είσαι αυτόχθων, ή δεν είσαι. Τρίτο δεν χωρεί. Απλά μαθηματικά!


Επιπλέον, θα θέλαμε να θίξουμε την παρακάτω δήλωση, σχετική με την ιδεολογία του Ισοκράτη:


Αυτά ακούμε και μας σηκώνεται η τρίχα. Όχι ότι εδώ ο κος Άδωνης ψεύδεται. Αλλά για ποιο λόγο του ’ρθε να αναφέρει το θέμα της σημαίας με τους Αλβανούς μαθητές; Μήπως για να δικαιολογήσει την απορριπτική στάση του κόμματός του, και να μας πει ότι κι ο Ισοκράτης τα ίδια θα έκανε;

Διότι εδώ τίθεται ένα ζήτημα ηθικής. Έστω ότι ο Ισοκράτης πίστευε αυτά που μας λέει ο κος Άδωνης. Εμείς τι πρέπει να κάνουμε; Να τα δεχτούμε, ή να τα απορρίψουμε;

Κι ένα άλλο ερώτημα: είναι δυνατόν οι τότε πολιτικές του πεποιθήσεις, με τα δεδομένα της εποχής, να μπορούν να υιοθετηθούν άκριτα από μας σήμερα; Να πάμε δηλαδή να υποδουλώσουμε τους «βαρβάρους», επειδή έτσι πρόσταζε πριν από δυόμιση χιλιάδες χρόνια ο αρχαίος;

Μέσα από αυτή την αντιπαράθεση ελπίζουμε να εμπεδωθεί η πεποίθησή μας ότι ο Ισοκράτης, κι αρχαίοι γενικά, δεν ανήκουν σε κανέναν. Ή μάλλον, ανήκουν σε όλους. Για να γίνουν όμως κτήμα μας, θα πρέπει να προσέξουμε τι λένε. Όχι τι θα θέλαμε να λένε. Κι αν προσπαθήσουμε να τους κρεμάσουμε ταμπέλες, το πιο πιθανό είναι να παραπλανηθούμε.


Συνεχίζουμε με το κλείσιμο αυτού του θέματος -εκτός και αν προκύψουν τυχούσες ενστάσεις.

Βασικά, η απάντηση μας στα νέα λεγόμενα του κ. Γεωργιάδη θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μόνο ότι θα διαβάσετε από εδώ και κάτω. Και αυτό, διότι εδώ ακριβώς είναι που εστιάζεται και η όλη μας αντιπαράθεση. Όμως θα ήταν αγένεια να αγνοήσουμε όλο αυτό το χρόνο που αφιέρωσε για μας στις εκπομπές του και γι αυτό προέκυψαν και τα προηγούμενα.

Συνοψίζουμε την αλλαγή στάσης του κ. Γεωργιάδη από την αρχή, κι ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του.

Αρχικά, τον τσακώσαμε να λέει ότι ο Ισοκράτης τάχα είπε ότι «όλοι οι Έλληνες είναι αυτόχθονες». Κι αυτό έχει σημασία να ιδωθεί στο ευρύτερο πλαίσιο που το είπε, δηλαδή ως μια φράση του αρχαίου που επιβεβαιώνεται από τη σύγχρονη έρευνα.
Ιδού η απόδειξις:


Στην πρώτη απάντηση που μας έδωσε, εμμένει στην αρχική του θέση, ερμηνεύοντάς την ως εξής: «Τι είμαστε εμείς οι Αθηναίοι που ’μαστε το ίδιο μ’ όλους τους άλλους; Είμαστε αυτόχθονες. Ποια είναι η διαφορά από τους άλλους; Εμείς είμαστε πιο αρχαίοι ακόμα».
Ιδού η απόδειξις:

Στη δεύτερη απάντηση που μας έδωσε, παραδέχτηκε ότι ο Ισοκράτης στον Πανηγυρικό αναφέρεται αποκλειστικά στους Αθηναίους ("..των Αθηναίων ΜΟΝΟΝ"), αλλά δεν έχει σημασία, γιατί μετά τα ίδια έλεγε και για τους Σπαρτιάτες και για τους Μακεδόνες. Δηλαδή, και δίκαιο μας έδωσε, και τον «άδειασε» κανονικά.
Ιδού η απόδειξις:


Το "αλλά" μετά δεν υπάρχει κ. Γεωργιάδη!
Εφόσον διορθώσατε αντρίκια τη διαστρέβλωση στην οποία παλαιότερα υποπέσατε λέγοντας ότι εννοούσε ΌΛΟΥΣ τους Έλληνες, και για την οποία φυσικά σας κατηγορήσαμε, θεωρούμε πλέον πως το θέμα έληξε.

Όσον αφορά το "αεί κατοικούντες την αυτήν χώραν", το οποίο καταλογίσατε στον Ισοκράτη, ενώ στην πραγματικότητα είναι του Περικλή, σε αυτή την παραχάραξη θα δείξω επιείκεια και θα την αποσύρω από το κατηγορητήριό μου. Γιατί πρόκειται για προφορικό λόγο στον τηλεοπτικό αέρα και το ενδεχόμενο να μπερδευτεί κανείς είναι πολύ πιθανό. Για αυτήν όμως με τον Ισοκράτη, είστε αδικαιολόγητος.

Πάντως, αν τα λέγατε τότε έτσι ακριβώς όπως τα είπατε στην τελευταία σας εκπομπή, αντίδραση από εμάς δεν θα υπήρχε γιατί σε γενικές γραμμές, εκτός από μερικές λεπτομέρειες, συμφωνούμε.

Μείνετε πάντως συντονισμένος γιατί σύντομα θα ακολουθήσει πάλι ένα θέμα για σας που αφορά άλλο ένα παράπτωμα που διαπράξατε εξιστορώντας μια μάχη στους περσικούς πολέμους, όπου τα λέγατε εντελώς διαφορετικά από ότι στην πραγματικότητα ήταν.





_____________________________

Παλιά σχόλια (112)

Ο Άδωνις Γεωργιάδης απάντησε -ή μάλλον προσπάθησε να απαντήσει- μέσα από την εκπομπή του "Ελλήνων Έγερσις" στο πρόσφατο άρθρο μας Άδωνις Γεωργιάδης: Ο Παραχαράκτης, όπου αποδεικνύουμε με όλα τα απαραίτητα στοιχεία, ότι για τις πολιτικές του σκοπιμότητες προέβη σε εσκεμμένη διαστρέβλωση των λεγομένων του Ισοκράτη.
(για όσους δε γνωρίζουν περί τίνος πρόκειται, καλό είναι να διαβάσουν πρώτα το εν λόγω άρθρο μας και να δούν και το σχετικό βίντεο με τη διαστρέβλωση)

Ας δούμε πρώτα την απάντησή του:



Ακούγοντας με προσοχή την απάντηση του κ. Άδωνη* (είμαστε θολοκουλτουριάρηδες και χρησιμοποιούμε τον άλλο δόκιμο τύπο της δημοτικής), οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι κάναμε ένα μεγάλο λάθος, και ίσως πρέπει να ζητήσουμε μία μεγάλη συγγνώμη.

Τόσο καιρό κατηγορούσαμε πολλές φορές τους σχολιαστές μας και υποστηρικτές του ΛΑΟΣ, ότι δεν εστιάζουν στο κυρίως θέμα των αναρτήσεών μας, αλλά στρεψοδικούν, αποπροσανατολίζουν, και αποφεύγουν να απαντήσουν σε αυτά που δεν τους συμφέρει. Όταν όμως πήραμε και απάντηση από τον ίδιο τον βουλευτή τους, καταλάβαμε πόσο σκληρά και άδικα κρίναμε μέχρι τώρα τους λαοτιανούς σχολιαστές μας. Μπροστά στον Άδωνη Γεωργιάδη δεν πιάνουν μία.

Διότι από τα οκτώμισι σχεδόν λεπτά της απάντησης, ζήτημα είναι τα δύο να αφορούν το θέμα μας. Το μεγαλύτερο μέρος της απάντησης του κ. Άδωνη αναλώνεται στις προσπάθειες του Ισοκράτη να ενωθούν οι Έλληνες, και να στραφούν εναντίον των βαρβάρων. Εντελώς άσχετο δηλαδή με την κατηγορία που του προσάπτουμε.

Λες και υποστηρίξαμε εμείς ποτέ ότι ο Ισοκράτης είναι ο πατέρας της παγκοσμιοποίησης, κι ο κήρυκας της παγκόσμιας ειρήνης!

Ποιο είναι το θέμα: ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει σαν κύριο αντικείμενό του του μια γενετική έρευνα που αποδεικνύει (!) ότι η γενετική σύσταση των αρχαίων Ελλήνων έχει μείνει σχεδόν αναλλοίωτη, εις το πέρασμα των αιώνων. Προς επίρρωση αυτής της θέσης, αναφέρει ένα κουτσουρεμένο χωρίο του Ισοκράτη, παρουσιάζοντάς το με τρόπο που να φαίνεται ο ψευδής ισχυρισμός ότι κατά τον Ισοκράτη όλοι οι Έλληνες είναι αυτόχθονες.


Πάμε λοιπόν πάλι, με απλά λόγια και μικρά βηματάκια, να δούμε α) τι έλεγε ο Άδωνις για τον Ισοκράτη, β) τι λέει ο ίδιος ο Ισοκράτης, γ) τι λέει ο Άδωνις ότι έλεγε για το τι λέει ο Ισοκράτης.

Σε απλή μορφή, όπως ακριβώς λέει και ο SRY σε σχετικό του σχόλιο:

«Γιωργάκης είπε: "Από όλα τα παιδάκια, μόνο εμένα αγαπάει η δασκάλα".

Κωστάκης είπε: "Ο Γιωργάκης είπε, ότι η δασκάλα αγαπάει ΟΛΑ τα παιδάκια".

Συμπέρασμα: Ασχέτως αν ο Γιωργάκης λέει αλήθεια ή ψέματα, ο Κωστάκης είναι αποδεδειγμένα ψεύτης.

Πάμε και στο πιο «δύσκολο»:

Ισοκράτης είπε: "Από όλους τους Έλληνες, μόνο οι Αθηναίοι είναι αυτόχθονες".

Άδωνις είπε: "Ο Ισοκράτης είπε, ότι ΟΛΟΙ οι Έλληνες είναι αυτόχθονες".

Συμπέρασμα: ΑΣΧΕΤΩΣ αν ο Ισοκράτης λέει αλήθεια ή ψέματα, ο Άδωνις είναι αποδεδειγμένα ψεύτης.»


Ας εξετάσουμε τώρα την αδώνια παραχάραξη αναλυτικά:


Ο Άδωνις (ή Άδωνης) Γεωργιάδης ισχυρίζεται: « “αεί κατοικούντες την αυτή χώραν” [οι Έλληνες], λέει ο Ισοκράτης».

Πουθενά στον Πανηγυρικό δεν γράφει ο Ισοκράτης αυτή την πρόταση. ΠΟΥΘΕΝΑ!
(ολόκληρος ο Πανηγυρικός είναι εδώ, μπορεί να ψάξει όποιος θέλει)
Η φράση αυτή ανήκει στον Επιτάφιο του Περικλή, όπως θα δούμε παρακάτω.

Και προς το τέλος του βίντεο ο Άδωνις λέει: «Το ότι ο Ισοκράτης στο ίδιο κείμενο, δύο παραγράφους παραπάνω, λέει ότι οι Έλληνες είναι αυτόχθονες, αυτό δεν τους αρέσει».


Από το ίδιο το πρωτότυπο κείμενο που είχαμε παραθέσει στην προηγούμενη ανάρτηση, που θα το βρείτε εδώ, ήταν περισσότερο από φανερό (;) ότι το «αυτόχθονες» δεν προσδιορίζει τους Έλληνες εν γένει, όπως ψευδώς λέει ο κ. Άδωνις, αλλά τους Αθηναίους συγκεκριμένα, και μόνον αυτούς (πάντα στα πλαίσια του εν λόγω κειμένου).

Πάμε και στο επίμαχο σημείο, δηλαδή αυτό που λέει ο Ισοκράτης αμέσως παρακάτω: «Μόνοις γάρ ἠμίν τῶν Ἑλλήνων τήν αὐτήν τροφόν καί πατρίδα καί μητέρα καλέσαι προσήκει».

Το «γαρ» επεξηγεί την παραπάνω πρόταση, δηλαδή την «αὐτόχθονες ὄντες καί τῶν ὀνομάτων τοῖς αὐτοῖς οἶσπερ τούς οἰκειοτάτους τήν πόλιν ἔχοντες προσειπεῖν».

Για ποιο λόγο οι Αθηναίοι είναι αυτόχθονες, και αναφέρονται στην πόλη όπως και στους συγγενείς τους;

Απάντηση του Ισοκράτη:

Διότι (γαρ) μόνο εμείς (μόνοις ημίν) [τοις Αθηναίοις], από όλους τους Έλληνες (των Ελλήνων = κραυγαλέα γενική διαιρετική), έχουμε δικαίωμα/ταιριάζει/είναι σωστό (προσήκει) να αποκαλούμε (καλέσαι) την ίδια την πόλη μας (την αυτήν) τροφό και πατρίδα και μητέρα (τροφόν καί πατρίδα καί μητέρα).

Πιο ξεκάθαρη διατύπωση δεν θα μπορούσε να υπάρξει! Όταν λοιπόν στο δεύτερο βίντεο ο καημένος Λεωνίδας ωρύεται ότι δεν εννοούσε αυτό ο Ισοκράτης, βγάζει τρελό τον ίδιο τον Ισοκράτη.


Και η παραχάραξη καλά κρατεί!
Στην απάντηση που μας έδωσε ο Γεωργιάδης, λέει ότι ο Ισοκράτης εννοούσε: (4:47) «Τι είμαστε εμείς οι Αθηναίοι που ’μαστε το ίδιο μ’ όλους τους άλλους; Είμαστε αυτόχθονες. Ποια είναι η διαφορά από τους άλλους; Εμείς είμαστε πιο αρχαίοι ακόμα».


Πρόκειται για εντελώς ψευδή και αστεία παρερμηνεία του αρχαίου κειμένου. Κάτι τέτοιο θα προϋπέθετε στο συγκεκριμένο χωρίο πρώτον μια μικρή έστω υπόνοια ότι και οι άλλοι Έλληνες είναι το ίδιο με τους Αθηναίους, δηλαδή αυτόχθονες, και δεύτερον θα απαιτούσε την εμφάνιση κάποιου συγκριτικού βαθμού. Τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει και δεν εντοπίζεται στο κείμενο.

Διότι αυτό που λέει ο Άδωνις με άλλα λόγια είναι ότι κατά τον Ισοκράτη όλοι μεν οι Έλληνες είναι αυτόχθονες, απλά οι Αθηναίοι είναι οι αρχαιότεροι. Ψέμα!

Το επίμαχο χωρίο έχει έναν πολύ, μα πάρα πολύ συγκεκριμένο στόχο, που απέχει παρασάγγας από την ερμηνεία-παραχάραξη του Γεωργιάδη: Να συγκρίνει τους Αθηναίους με τους άλλους Έλληνες, αλλά κυρίως με τους Λακεδαιμόνιους στο θέμα της καταγωγής· αυτόχθονες οι μεν, επηλύδες οι δε.

Ας ανοίξει ο κ. Άδωνις το εξαιρετικό λεξικό Liddell-Scott (να και κάτι τουλάχιστον στο οποίο συμφωνούμε), στο λήμμα «αυτόχθων». Λέει στη δική μας έκδοση: «αναφυείς εξ αυτής της γης, ουχί έξωθεν ελθόντες, οι εγχώριοι. […] Ως επίθετο: γηγενής, επιχώριος».

Το αντίθετο λοιπόν του «αυτόχθονες», είναι οι «έξωθεν ελθόντες». Και ποιοι είναι οι «έξωθεν ελθόντες»; Όπως γράφει πάλι το ίδιο λεξικό, είναι οι «επήλυδες». Ακριβώς έτσι χαρακτηρίζει ο Ισοκράτης τους Λακεδαιμόνιους στον Πανηγυρικό, παρ. 63.

Οπότε, κ. Γεωργιάδη, αφού ο Ισοκράτης στο ίδιο ακριβώς κείμενο χαρακτηρίζει τους Λακεδαιμονίους «επήλυδες», δηλαδή το ακριβώς αντίθετο του «αυτόχθονος», τότε πως είναι δυνατόν να θεωρεί ΌΛΟΥΣ τους Έλληνες αυτόχθονες;;

Τα γράφαμε και στο προηγούμενο άρθρο, αλλά ποιος μας πρόσεχε:

«Όσοι είναι κάπως εξοικειωμένοι με το αντικείμενο, ή έστω κάνανε τον Επιτάφιο του Περικλή στο σχολείο, θα γνωρίζουν ότι στις πανηγυρικές ή επιτάφιες ομιλίες της Αθήνας, ήταν αγαπημένο θέμα των Αθηναίων να καυχιούνται για την αυτόχθονα καταγωγή τους, και να την αντιπαραβάλλουν με την καταγωγή των άλλων Ελλήνων, ιδιαίτερα των Σπαρτιατών, τότε που ήταν και στα μαχαίρια. Για παράδειγμα, στην παράγραφο 63 ο Ισοκράτης χαρακτηρίζει τους Σπαρτιάτες «ἐπήλυδας». Και «ἔπηλυς» ονομάζεται ο ξένος, αυτός που έρχεται από αλλού. Έτσι τους ονομάζει κι ο Ηρόδοτος, στο 8, 73, μαζί με άλλα τρία φύλα της Πελοποννήσου.»

Το σχήμα λοιπόν που περνάει ο Ισοκράτης είναι:

Αυτόχθονες ≠ επήλυδες.

Αθηναίοι = αυτόχθονες.

Λακεδαμόνιοι = επήλυδες.

Επειδή όμως ο Α. Γεωργιάδης (κάνει πως) δεν καταλαβαίνει, και θέλει την τροφή μασημένη, θα του παραθέσουμε τα σχετικά εκείνα χωρία από τρεις επιτάφιες ομιλίες, οι οποίες αναπαράγουν στερεότυπα το ίδιο ακριβώς μοτίβο: το καύχημα των Αθηναίων για την αυτόχθονα καταγωγή τους, σε σύγκριση με άλλους, Έλληνες και ξένους.


1. (Θουκυδίδης, Περικλέους Επιτάφιος, Β, 36)

«Άρξομαι δ’ από των προγόνων πρώτον· δίκαιον γαρ αυτοίς και πρέπον δ’ άμα εν τω τοιώδε την τιμήν ταύτην της μνήμης δίδοσθαι. Την γαρ χώραν οι αυτοί οικούντες διαδοχή των επιγιγνομένων μέχρι τούδε ελευθέραν δι’ αρετήν παρέδοσαν».

Μετάφραση:

«Θα αρχίσω πρώτα από τους προγόνους μας. Διότι είναι δίκαιο και σωστό γι’ αυτούς τέτοιες στιγμές να τους αποδώσουμε αυτή την τιμή της ανάμνησης. Διότι κατοικώντας στον ίδιο τόπο οι ίδιοι, από γενιά σε γενιά, τον παρέδωσαν μέχρι σήμερα ελεύθερο χάρη στην αρετή τους».

Ο Θουκυδίδης απευθύνεται εδώ αποκλειστικά και μόνο στους Αθηναίους. Η λέξη «χώραν» δεν είχε αποκτήσει στους αρχαίους τη σημασία που της αποδίδουμε εμείς σήμερα. Σήμαινε χώρο, τόπο, περιοχή, μέρος. Π.χ. στον «Τίμαιο» του Πλάτωνα, «χώρα» ονομάζεται η αφηρημένη έννοια του «χώρου».

Όταν λοιπόν ο Άδωνις απέδιδε τα λόγια αυτά του Θουκυδίδη στον Ισοκράτη, παραπλανητικά άφηνε να εννοηθεί ότι ο αρχαίος μιλούσε για «χώρα» όπως την καταλαβαίνουμε εμείς σήμερα, δηλαδή την Ελλάδα συνολικά.

2. (Δημοσθένης, Επιτάφιος, §4)

«Η γαρ ευγένεια τώνδε των ανδρών εκ πλείστου χρόνου παρά πάσιν ανθρώποις ανωμολόγηται. Ου γαρ μόνον εις πατέρ’ αυτοίς και των άνω προγόνων κατ’ ανδρ’ ανενεγκείν εκάστω την φύσιν έστιν, αλλ’ εις όλην κοινή την υπάρχουσαν πατρίδα, ης αυτόχθονες ομολογούνται είναι. Μόνοι γαρ πάντων ανθρώπων, εξ ήσπερ έφυσαν, ταύτην ώκησαν και τοις εξ αυτών παρέδωκαν, ώστε δικαίως αν τις υπολάβοι τους μεν επήλυδας ελθόντας εις τας πόλεις και τούτων πολίτας προσαγορευομένους ομοίους είναι τοις εισποιητοίς των παίδων, τούτους δ’ γνησίους γόνω της πατρίδος πολίτας είναι.»

Μετάφραση:

«Διότι όλοι οι άνθρωποι παραδέχονται από πολύ παλιά την καλή γενιά αυτών εδώ των ανδρών. Γιατί καθένας από αυτούς δεν ανάγει την καταγωγή του μόνο στον πατέρα του και στους παλιότερους προγόνους, αλλά σε ολόκληρη την ίδια την πατρίδα, της οποίας είναι παραδεκτό ότι είναι αυτόχθονες. Διότι μόνο αυτοί από όλους τους ανθρώπους, κατοίκησαν την γη από την οποία γεννήθηκαν, και την παρέδωσαν στους απογόνους τους, ώστε δίκαια θα μπορούσε να θεωρήσει κανείς όσους έρχονται από άλλο τόπο στις πόλεις και ονομάζονται πολίτες όμοιους με υιοθετημένα παιδιά, ενώ αυτούς εδώ ότι είναι γνήσιοι πολίτες, παιδιά της πατρίδας.»

Κι εδώ ο Δημοσθένης αναφέρεται αποκλειστικά και μόνο στους Αθηναίους, τιμώντας τους νεκρούς (Αθηναίους) στη μάχη της Χαιρώνειας. Κι εδώ φυσικά «πατρίδα» δεν εννοείται αυτό που καταλαβαίνουμε σήμερα, αλλά η πόλη-κράτος, υποδηλώνοντας τη συγγενική σχέση: πατήρ - πατρίδα.

Και κατ’ αναλογία με τον λόγο του Ισοκράτη, που καθόλου δεν θα αρέσει στον Άδωνη, ο Δημοσθένης χαρίζει την ιδιότητα του «αυτόχθονα» μόνο στους Αθηναίους, με μια διατύπωση που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση.


3. (Πλάτων, Μενέξενος, 237b2-c3)

«της δ’ ευγενείας πρώτον υπήρξε τοίσδε η των προγόνων γένεσις ουκ έπηλυς ούσα, ουδ’ τους εκγόνους τούτους αποφηναμένη μετοικούντας εν τη χωρα άλλοθεν σφων ηκόντων, αλλ’ αυτόχθονας και τω όντι εν πατρίδι οικούντας και ζώντας, και τρεφομένους ουχ υπό μητρυιάς ως οι άλλοι, αλλ’ υπό μητρός της χώρας εν η ώκουν, και νυν κείσθαι τελευτήσαντας εν οικείοις τόποις της τεκούσης και θρεψάσης και υποδεξαμένης»

Μετάφραση:

«Και πρώτον μιλώντας για την καλή τους γενιά, η καταγωγή των προγόνων τους δεν ήταν ξενική, ούτε οι απόγονοί τους ήρθαν σε αυτόν τον τόπο μέτοικοι από αλλού, αλλά ήταν αυτόχθονες και πραγματικά κατοικούσαν και ζούσαν στην πατρίδα τους, ανατραφέντες όχι από μητριά όπως οι άλλοι, αλλά από τη μάνα-γη στην οποία κατοικούσαν, και τώρα κείτονται νεκροί σε τόπο οικείο που τους γέννησε και τους ανέθρεψε και τους δέχτηκε».

Ξανά το ίδιο σχήμα: Αντιπαραβολή αυτοχθόνων με επήλυδες. Πρόκειται για ξεκάθαρη σπόντα με κύριο αποδέκτη τους Λακεδαιμόνιους, κι όχι απλά και αόριστα τους βαρβάρους.


Συνεπώς:

Το συγκεκριμένο χωρίο του Ισοκράτη, δεν είναι παρά ένα στερεότυπο μοτίβο που επαναλαμβανόταν σταθερά στις δημόσιες αγορεύσεις της Αθήνας. Σκοπός του είναι να αποδείξει την «ανωτερότητα» της Αθήνας εν συγκρίσει με τις άλλες ελληνικές πόλεις, κυρίως αυτή των Σπαρτιατών, κι όχι την ανωτερότητα των Ελλήνων εναντίον των βαρβάρων. Άλλωστε και ο Ηρόδοτος ονομάζει «αυτόχθονες» τους Λίβυες και τους Αιθίοπες στη γη που κατοικούσαν, ενώ τους Έλληνες και τους Φοίνικες που κατοικούσαν στην περιοχή εκείνη τους λέει «επήλυδες» (Ηρόδοτος, 4, 197).

Και φυσικά ο Ισοκράτης ούτε λέει ούτε υπονοεί σε καμία των περιπτώσεων ότι όλοι οι Έλληνες είναι αυτόχθονες. Αυτό συμβαίνει μόνο στο μυαλό του κ. Άδωνη.

Ο ισχυρισμός που πρόβαλλαν οι Αθηναίοι για την αυτόχθονα καταγωγή τους, την οποία και αντιπαρέβαλλαν με αυτή των άλλων Ελλήνων, σφραγίζεται και με τη μαρτυρία του Θουκυδίδη:

«φαίνεται γαρ η νυν Ελλάς καλουμένη ου πάλαι βεβαίως οικουμένη, αλλά μεταναστάσεις τε ούσαι τα πρότερα και ραδίως έκαστοι την εαυτών απολείποντες βιαζόμενοι υπό τινων αιεί πλειόνων. […] την γουν Αττικήν εκ του επί πλείστον διά το λεπτόγεων αστασίαστον ούσαν άνθρωποι ώκουν οι αυτοί αιεί»
(Θουκυδίδης Α, 2)

Μετάφραση:

«Φαίνεται ότι η σήμερα ονομαζόμενη Ελλάδα δεν είχε, παλιότερα, μόνιμους κατοίκους. Οι μεταναστεύσεις, τότε, ήσαν συχνές και οι διάφοροι κάτοικοι, πιεζόμενοι από άλλα, νέα και πάντα πολυαριθμότερα φύλα, εγκατέλειπαν εύκολα την περιοχή που κατοικούσαν.[…] Οπωσδήποτε όμως η Αττική, επειδή ήταν λεπτόγειος, δεν γνώρισε επαναστάσεις και γι’ αυτό την κατοικούσαν από πάντα οι ίδιοι άνθρωποι» (μτφ. Α. Βλάχου).

Εξάλλου η έννοια της «αυτοχθονίας» δεν έχει καμία σχέση με την έννοια της «φυλετικής συγγένειας». Θα μπορούσαν δύο φύλα να είναι συγγενικά, κι ωστόσο μόνο το ένα να είναι αυτόχθον, διότι το άλλο μετανάστευσε. Όταν λοιπόν ο Άδωνις, ορμώμενος από τη φυλετική συγγένεια, ισχυρίζεται εκ μέρους του Ισοκράτη την αυτοχθονία όλων των Ελλήνων, παραχαράσσει και κακοποιεί σε κακουργηματικό βαθμό τον αρχαίο.

Η απάντηση λοιπόν που μας έδωσε έρχεται να επιβεβαιώσει την υπόθεσή μας ότι η παραχάραξη αυτή δεν ήταν ακούσια, αλλά σκόπιμη.

Πάμε τώρα και στην ηθική αξιολόγηση του χωρίου.


Ο Άδωνις επικροτεί τον τρόπο με τον οποίο ο Ισοκράτης χρησιμοποιεί τον όρο «αυτόχθων», ως προσδιορισμό «ανωτερότητας» κάποιου έναντι κάποιου άλλου, κάτι που εμείς τάχα το παραβλέψαμε.

Θα πρέπει φαίνεται να κάνουμε κόπυ-πέιστ ολόκληρο το παλιό μας άρθρο. Δεν πρόσεξε προφανώς ούτε όταν γράφαμε:

«Φυσικά, επειδή τα είπε ο Ισοκράτης, δεν πα να πει ότι ισχύουν κιόλας.
Γιατί, ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι ο Άδωνις έλεγε την αλήθεια (για όσους πιστεύουν σε θαύματα), θα έπρεπε άραγε να καταπιούμε αμάσητο ότι μας είπε ο αρχαίος, λες και τάχα οι αρχαίοι ήταν αυθεντίες και δεν κάναν ποτέ λάθη;
Αν είναι έτσι, πετάξτε τα σύγχρονα βιβλία αστρονομίας, και μάθετε ότι η γη είναι το κέντρο του κόσμου, και οι πλανήτες και τ’ αστέρια γυρίζουν γύρω-γύρω χάρη σε κάτι παράξενες ουράνιες σφαίρες, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη. Ή πάλι, ότι η γη είναι κυλινδρικού σχήματος, σύμφωνα με τον Αναξίμανδρο. Ή πάλι, αν θέλετε κάτι σε πιο ηλιοκεντρικό, ότι ο ήλιος είναι το κέντρο του σύμπαντος, σύμφωνα με τον Αρίσταρχο.

Ποιος απ’ όλους έχει δίκαιο, αφού οι αρχαίοι ήταν αυθεντίες;»

Κι όμως ο ίδιος ο Άδωνις ισχυρίζεται:


Εμείς ωστόσο, είχαμε ήδη προλάβει στο προηγούμενο άρθρο μας να απαντήσουμε:

«Και για να επανέλθουμε στον Άδωνη, μιλάει για τον Ισοκράτη λες και ο αρχαίος διέθετε όλα εκείνα τα απαραίτητα ανθρωπολογικά, αρχαιολογικά και λοιπά στοιχεία, ώστε η άποψή του να μένει αναναίρετη εις τους αιώνας των αιώνων. Ο ίδιος ο Ισοκράτης όμως δείχνει να κατανοεί στην παράγραφο 28 ότι οι απαρχές της πόλης χάνονται στο μύθο.
Διαφορετικά, να δεχτούμε σαν ιστορική αλήθεια ότι οι Αθηναίοι, εκτός από το ότι ήταν αυτόχθονες, ανακάλυψαν και τη γεωργία χάρη στη θεά Δήμητρα (εδώ θα βρίσκαμε τον Πλεύρη σύμφωνο)!»

Να λοιπόν που θα βρίσκαμε σύμφωνο και τον Άδωνη! Αφού θεωρεί την αυτοχθονία των Αθηναίων ιστορικό γεγονός, λαμβάνοντας υπόψιν την επακριβή σημασία της λέξης, να δεχτούμε ότι οι αρχαίοι Αθηναίοι φύτρωσαν από την αττική γη σα ζαρζαβατικά.


________________


Κλείνοντας, θα θέλαμε να πούμε στον κ. Άδωνη, ότι αν θέλει την επόμενη φορά να λέει πως μας απάντησε, και να το πιστεύει κι ο ίδιος, τότε:

1. να δείξει στην εκπομπή του το βίντεο με το απόσπασμα της εκπομπής του στο BlueSky, στο οποίο του βρήκαμε τις παραχαράξεις που διέπραξε,
   
2. να διαβάσει τις τεκμηριώσεις μας που αποδεικνύουν τις εν λόγω παραχαράξεις, και
   
3. να απαντήσει αντρίκια επ' αυτών και όχι διαβάζοντας ότι να 'ναι, μόνο και μόνο για να φαίνεται πως έχει κάτι να λέει.

Δεν περιμένουμε φυσικά να τα κάνει αυτά, γιατί αν τολμούσε -όπως υπερήφανα λέει- θα τα είχε κάνει ήδη. Αντ' αυτού, όπως είδαμε, κατέληξε από απλός παραχαράκτης σε κατ' επανάληψιν παραχαράκτη.


Τέλος, ένα μικρό σχολιάκι και γι αυτό:


Κατά κάποιο τρόπο, όχι μόνο ο Άδωνις, αλλά η πλειοψηφία όλων του αυτού είδους των πατριδοκάπηλων ψευτοδιανοούμενων, έχουν την εντύπωση πως έχουν διοριστεί ως οι αποκλειστικοί μελετητές της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας και ότι όλοι οι υπόλοιποι είναι άσχετοι.
Η υπεροψία του Άδωνη τα λέει όλα. Λες και εμείς έπρεπε να περιμένουμε τις εκπομπές του Άδωνη με τις παραχαράξεις για να ασχοληθούμε με την Αρχαία Ελλάδα.

Ε λοιπόν, κ. Γεωργιάδη, πέσατε έξω. Ασχολούμαστε εδώ και πάρα πολύ καιρό με τους αρχαίους συγγραφείς και δη πολύ πριν ξεκινήσετε εσείς τις εκπομπές σας.

Και αν θα έπρεπε να καταλογιστεί επιτυχία σε κάποιον, τότε αυτοί θα ήμασταν εμείς που καταφέραμε να κάνουμε πατριδοκάπηλους ψευτοδιανοούμενους να διαβάζουν επιτέλους τα αρχαιοελληνικά χωρία ολόκληρα στις εκπομπές τους και όχι μόνο απομονωμένες προτασούλες για να βγάζουν ότι νόημα τους καπνίσει.



__________________




Το στόρι συνεχίζεται εδώ:

Η 2η απάντηση του Άδωνη Γεωργιάδη στο JUNGLE-Report για το θέμα του Ισοκράτη


_____________________________

Παλιά σχόλια (172)

Όποτε ασχολούμαστε με τον Κώστα Πλεύρη, έχω την αίσθηση ότι ερχόμαστε αντιμέτωποι με δύο ομάδες ανθρώπων. Η πρώτη είναι βέβαια αυτή που τον έχει για θεό, δάσκαλο, πνευματικό πατέρα, και σαν καλά μαθητούδια του που είναι, αντιμετωπίζουν το διαφορετικό με μίσος και με εχθρότητα. Και η δεύτερη ομάδα είναι αυτή που πιστεύει ότι είναι απλά χάσιμο χρόνου να ασχολείσαι με ένα παλαβό ηλικιωμένο ανθρωπάκι, και κακώς του δίνουμε αξία.

Στο παρόν άρθρο ελπίζουμε να γίνει ακόμα πιο κατανοητό, πόσο έξω πέφτουν και οι δύο αυτές ομάδες. Πραγματικά θα ήταν χάσιμο χρόνου να ασχοληθούμε με τις μωρολογίες ενός τρελού, εάν αυτές δεν υιοθετούνταν με ενθουσιασμό από ένα τμήμα της ελληνικής κοινωνίας, εκπροσώπους του οποίου βλέπουμε τώρα τελευταία να κάθονται στα βουλευτικά έδρανα, ενίοτε και να επηρεάζουν τις αποφάσεις μιας χρεωκοπημένης κυβέρνησης .

Θα θέλαμε λοιπόν πολύ να δείξουμε στην πρώτη ομάδα, πόσο «σπουδαίος δάσκαλος» είναι ο Πλεύρης, και στη δεύτερη ομάδα, πόσο «ακίνδυνος» είναι.

Ο Πλεύρης, που λέτε, είναι πολύ σπουδαίος δάσκαλος. Διότι όσα λέει είναι αληθινά, διασταυρωμένα, επιβεβαιωμένα, και λογικά. Πάνω απ’ όλα λογικά!

Για την ακρίβεια, ο Πλεύρης είναι ο μετρ της λογικής. Τόσο πολύ, που μέχρι και βιβλίο της αφιέρωσε. Ένα ολόκληρο βιβλίο, το εξώφυλλο του οποίου κοσμεί ο λογικός τύπος Α=Α. Δηλαδή, με απλά λόγια, όταν λέμε Α, εννοούμε Α, και τίποτα άλλο.

Για ποιο λόγο άραγε ο Πλεύρης έγραψε αυτό το βιβλίο; Για πολλούς ίσως, σίγουρα όμως για τους εξής δύο: πρώτον, διότι η Λογική είναι επιστήμη που την οφείλουμε στους αρχαίους Έλληνες, και προπάντων στον Αριστοτέλη. Και θα συμφωνήσουμε.

Και δεύτερον, για να μας δείξει και ο ίδιος πόσο καλά κατέχει τους νόμους της λογικής, και να μας μεταδώσει λίγη από τη σοφία του. Εδώ δεν έχουμε παρά να αναφωνήσουμε οι αδαείς «ευχαριστούμε Κώστα!».

Ο Πλεύρης, λοιπόν, στο βιβλίο του, μας γνωστοποιεί μεταξύ άλλων και τον περίφημο λογικό νόμο της μη αντίφασης. Το πόσο αυτονόητος είναι τούτος ο νόμος, μας το λέει ο ίδιος:

«Η αρχή της αντιφάσεως, η οποία σημαίνει, ότι το κάθε τι δεν μπορεί ταυτοχρόνως να είναι και να μην είναι ή αλλιώς η αρχή αυτή απορρίπτει την εναντιολογίαν, δηλαδή την βεβαίωσιν και άρνησιν ταυτοχρόνως του ίδιου πράγματος» (Η Λογική, σελ. 23).


Θα ήταν δύσκολο έργο να απαριθμήσουμε ένα-ένα όλα τα παραδείγματα που αποδεικνύουν το πόσο εφαρμόζει ο Πλεύρης αυτόν το νόμο. Αλλά αξίζει να δούμε μία περίπτωση: κατά πόσο είναι συνεπής ο Πλεύρης με την ίδια τη στάση του απέναντι στη λογική επιστήμη, την οποία διδάσκει.

Ας τραγουδήσουμε όλοι μαζί οι πατριώτες «άσπρο - μαύρο, όνειρα κάνω»:


ΜΑΥΡΟ:

«Στη ρύθμιση των κοινωνικών σχέσεων και στην εξήγησι των κοινωνικών φαινομένων, το αίσθημα παίζει αποφασιστικό ρόλο. Η λογική δεν λαμβάνεται περισσότερο υπ’ όψιν, γιατί δεν έχει κανένα στενό δεσμό με την πραγματικότητα και την ζωή. Πολλές φορές μάλιστα μεταξύ λογικής και αληθείας, μεταξύ δηλαδή υπολογιζομένου και συμβαίνοντος υπάρχει διαρκής κατάστασις συγκρούσεως» (Ο Αντιδημοκράτης, σελ. 71).

«Ο εθνικοσοσιαλισμός δεν αρνείται την ύπαρξι της λογικής, προκειμένου όμως περί κοινωνικών σχέσεων και φαινομένων ισχυρίζεται, ότι τελεί στην υπηρεσία αισθηματικών σκοπών και ότι ο ρόλος της εν συγκρίσει με τον ρόλον του αισθήματος είναι ασήμαντος και μηδαμινός» (Ο Αντιδημοκράτης, σελ. 72).

«Στην ιστορία κυριαρχεί ο αισθηματικός παράγων. Χιλιάδες περιπτώσεις αποδεικνύουν, ότι η ιστορική πραγματικότης κατευθύνεται περισσότερον, από το αίσθημα, ολιγώτερον από τον αστάθμητον παράγοντα και ελάχιστα από την λογικήν. Την τελευταίαν συνήθως χρησιμοποιούν οι δειλοί, οι ηττοπαθείς και οι προδόται, που επικαλούνται λογικά επιχειρήματα, δια να λύσουν προβλήματα, που δεν είναι λογικά. Δεν γνωρίζω στην ιστορίαν μίαν περίπτωσιν, που να επεκράτησε η λογική άποψις. Τα ιστορικά γεγονότα η λογική δεν μπορεί να τα δικαιολογήση, να τα εξηγήση και να τα καταλάβη» (Η Επανάστασις, σελ. 218).

«Χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό πιστεύω, ότι δεν κατανοούμε την ζωή με την λογική, αλλά με το αίσθημα» (Ο Αντιδημοκράτης, σελ. 71).

ΑΣΠΡΟ:

«Η λογική αποτελεί γεγονός της ζωής μας. Χωρίς αυτήν ουδεμία επιστήμη θα ήτο δυνατόν να ιδρυθή και να αναπτυχθή. […] Απαραιτήτως λοιπόν πρέπει η λογική να χρησιμοποιήται στην άσκησιν της πολιτικής. Δεν πιστεύω άλλως τε, ότι υπάρχει κάποιος που θα υποστηρίξη το αντίθετο και θα ζητήση να αποβληθή η λογική της πολιτικής» (η Λογική, σελ. 117).

«Η παράλογος σκέψις είναι εκτός πραγματικότητος, εξωπραγματική, διότι το λογικόν είναι πραγματικόν. Άρα διά να γίνεται κατανοητή η πραγματικότης απαιτείται η χρήσις της λογικής. Ασφαλώς υπάρχει και το αίσθημα, το οποίον καλύπτει τον χώρον της ζωής του ανθρώπου, αλλά και το αίσθημα ως πνευματικόν γεγονός εξηγείται λογικώς. Τα πάντα εξηγούνται λογικώς» (η Λογική, σελ. 133).

«Πραγματικώς, η σημαντικοτέρα μάθησις στον άνθρωπο είναι να γνωρίζη να σκέπτεται. Δυστυχώς αυτό το μάθημα στα σχολεία το υποτιμούν, ενώ θα έπρεπε να ήτο πρωτεύον. Είναι η λογική, την οποίαν πρώτος ίδρυσε ως επιστήμην, ανέλυσε και εξήντλησε ο Αριστοτέλης» (η Λογική, σελ. 12).

Θα μπορούσε να είναι και άσκηση για το σπίτι, το σχολείο, ή κουίζ για την παραλία, σε ψυχαγωγικά περιοδικά: Στα παραπάνω αποσπάσματα, βρείτε πόσες φορές ο Πλεύρης παραβιάζει το νόμο της μη αντίφασης. Εγώ πάντως, βρήκα στα γρήγορα 6:


1^η αντίφαση:

Α: Η λογική δεν έχει κανένα στενό δεσμό με την πραγματικότητα και την ζωή.

Όχι Α: Η παράλογος σκέψις είναι εκτός πραγματικότητος, εξωπραγματική, διότι το λογικόν είναι πραγματικόν. Άρα δια να γίνεται κατανοητή η πραγματικότης απαιτείται η χρήσις της λογικής.

2^η αντίφαση:

Α: Ο ρόλος της λογικής εν συγκρίσει με τον ρόλον του αισθήματος είναι ασήμαντος και μηδαμινός.

Όχι Α: το αίσθημα ως πνευματικόν γεγονός εξηγείται λογικώς. Η σημαντικοτέρα μάθησις είναι η λογική.

3^η αντίφαση:

Α: Την λογική συνήθως χρησιμοποιούν οι δειλοί, οι ηττοπαθείς και οι προδόται.

Όχι Α: Την λογική πρώτος ίδρυσε ως επιστήμην, ανέλυσε και εξήντλησε ο Αριστοτέλης [εκτός βέβαια κι αν ο Πλεύρης θεωρεί εδώ τον Αριστοτέλη δειλό, ηττοπαθή και προδότη].

4^η αντίφαση:

Α: Τα ιστορικά γεγονότα η λογική δεν μπορεί να τα δικαιολογήση, να τα εξηγήση και να τα καταλάβη.

Όχι Α: Τα πάντα εξηγούνται λογικώς.

5^η αντίφαση:

Α: Το αίσθημα παίζει αποφασιστικό ρόλο. Η λογική δεν λαμβάνεται περισσότερο υπ’ όψιν, γιατί δεν έχει κανένα στενό δεσμό με την πραγματικότητα και την ζωή.

Όχι Α: Δεν πιστεύω άλλως τε, ότι υπάρχει κάποιος που θα υποστηρίξη το αντίθετο και θα ζητήση να αποβληθή η λογική της πολιτικής.

6^η αντίφαση:

Α: Χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό πιστεύω, ότι δεν κατανοούμε την ζωή με την λογική, αλλά με το αίσθημα.

Όχι Α: Η λογική αποτελεί γεγονός της ζωής μας.

Στο σημείο αυτό, να κάνουμε μία παύση, και να πούμε ένα μεγάλο «Εύγε!» στο Plevris fan club, για τον εξαίρετο, φωτισμένο και συνεπή άνθρωπο, που διάλεξαν να εμπιστευτούν τη μόρφωσή τους. Είναι αξιοζήλευτοι.

Για να καταλάβετε τι συνέβη στο μυαλό του φτωχού μας Πλεύρη και τα ’κανε μαντάρα, πρέπει να κατανοήσετε ότι απλά ο κακομοίρης προσπαθεί από τη μία να μιμηθεί το Χίτλερ, υιοθετώντας την ρητορική και την ιδεολογία του ναζισμού, ενώ από την άλλη, στο ψάξιμο να βρει στοιχεία που αποδεικνύουν την ανωτερότητα της ελληνικής φυλής, σκόνταψε στη Λογική.

Όλες οι αρλούμπες που διαβάσατε για την προτεραιότητα του αισθήματος έναντι της λογικής, πηγάζουν από την γερμανική δεξιά ιδεολογία του μεσοπολέμου, η οποία ανέδειξε τελικά τους ναζί. Όπως γράφει ο Jeffrey Herf:

«Οι δεξιοί διανοούμενοι της Βαϊμάρης ισχυρίζονταν ότι βρίσκονταν σε επαφή με τη “ζωή” ή την “εμπειρία”, κι ότι έτσι ήταν προικισμένοι με μια πολιτική στάση πέραν πάσης ορθολογικής δικαίωσης. […] Υπήρχαν πολλά μέσα στη γερμανική ρομαντική παράδοση που δυσφημούσαν το ρόλο της λογικής στην πολιτική και έβλεπαν στην πολιτική πάνω απ’ όλα ευκαιρίες για αυτοπραγμάτωση, αυθεντική εμπειρία ή νέες ταυτότητες. Πρόκειται για τις αντιλήψεις για την πολιτική τις οποίες υποστήριζε και ο εθνικοσοσιαλισμός» (Αντιδραστικός Μοντερνισμός, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, σελ.31-32).

Και μετά ο Κ. Πλεύρης, που είπε από τη μία να μας πείσει πόσο λογικός άνθρωπος είναι, κι από την άλλη να βρει «αποδείξεις» της φυλετικής υπεροχής και της δόξας των αρχαίων ημών προγόνων, μπλέχτηκε με τη Λογική. Όποιος όμως ανακατεύεται με τα πίτουρα…

Γιατί πώς να το κάνουμε: ο ορθολογισμός της αρχαίας ελληνικής σκέψης, με την ιδεολογία του εθνικοσοσιαλισμού, είναι η φωτιά με το νερό. Δεν παντρεύονται με τίποτα, όσο κι αν θα το 'θελαν ο Χίτλερ και οι νοσταλγοί του.

Κι επειδή ο Μάρτης δεν λείπει από τη Σαρακοστή, ας δώσουμε ένα επιπλέον παράδειγμα με το αγαπημένο θέμα του Κ. Πλεύρη, τους Εβραίους:

Α: Δεν γνωρίζω ούτε έναν Εβραίο, που να μη πιστεύει στο εξωφρενικόν, ότι οι Εβραίοι είναι ο εκλεκτός λαός του Θεού, ο οποίος ανέλαβε την υποχρέωσι με συμφωνία μαζί τους να τους καταστήση κυριάρχους εφ’ όλων των εθνών (Οι Εβραίοι, Όλη η Αλήθεια, σελ. 184).

Όχι Α: Προσωπικώς γνωρίζω Εβραίους, που δεν έχουν σχέσιν με τας διδασκαλίας του Ταλμούδ. Είναι Εβραίοι, στο θρήσκευμα. Δικαίωμά τους. Ανέρχονται οικονομικώς, κοινωνικώς κτλ. Εύγε τους. Αλλά αι μεσσιανικαί διδασκαλίαι περί παγκοσμίου επικρατήσεως δεν τους κατευθύνουν, στην ζωή και στην δράση τους. (Οι Εβραίοι, Όλη η Αλήθεια, σελ. 604-5).

Μιας και η τεχνολογία μας δίνει τη δυνατότητα, ας δούμε και στο παρακάτω βίντεο μία ακόμη περίπτωση όπου ο Πλεύρης παραμένει συνεπής με τον εαυτό του, τηρώντας ευλαβικά τον νόμο της μη αντίφασης, και τιμώντας τη μνήμη του Αριστοτέλη.



Έχοντας πειστεί λοιπόν για το πόσο λογικός άνθρωπος είναι ο Πλεύρης, και πόσο πολύ σέβεται τους λογικούς νόμους που θεμελίωσε ο Αριστοτέλης, οφείλουμε να τον διακρίνουμε από όσους δεν συμφωνούν μαζί του. Και να τους «διακρίνουμε» τους άλλους, όπως ο ίδιος ο Πλεύρης το εννοεί. Και να ακούσουμε με προσοχή τις σοφές (και λογικές βεβαίως) συμβουλές του.

Κοινωνήστε γνήσια ελληνική, ορθολογική, πατριωτική παιδεία:

Την Μεγίστην Ελλάδα καταπολεμούν οι εγχώριοι γραικύλοι των οποίων το επιβεβλημένον κρέμασμα με βρίσκει ενθουσιωδώς σύμφωνον. Δοθείσης ευκαιρίας (Πας μη Έλλην Βάρβαρος, σελ. 17).

Την πρώτην ευθύνην έχουν οι υπουργοί (δήθεν) πολιτισμού. Όλοι των, άνευ ουδεμιάς εξαιρέσεως, πρέπει να απαγχονισθούν και λίγο τους είναι. Ας γίνη η αρχή κι από εκεί και πέρα θα ευρεθούν και οι άλλοι υπεύθυνοι, διά τα περαιτέρω (Πας μη Έλλην Βάρβαρος, σελ. 125).

Κάποιοι λοιπόν θέλουν κρέμασμα. Όταν έλθουν στην εξουσίαν άνδρες πατριωτικών ιδανικών ασφαλώς θα κρεμάσουν τους γραικύλους, άνευ δίκης κατά το «ακρίτους χρη τοις ένδεκα παραδούναι θανάτω ζημιώσαι» (Πας μη Έλλην Βάρβαρος, σελ. 129).


Σαφέστατα δηλώνω, ότι ούτε δικαστήρια πρέπει να γίνουν. Απλώς θα λειτουργή μία Επιτροπή Εξακριβώσεως, η οποία θα εξακριβώνη την ταυτότητα του προδότου, δια να μη γίνη λάθος και αμέσως θα παραδίδεται στο εκτελεστικό απόσπασμα κατά το Αρχαιοελληνικόν «ακρίτους χρη τοις ένδεκα παραδούναι θανάτω ζημιώσαι», που σημαίνει ότι αι προδόται θανατώνονται άνευ δίκης. Εξ άλλου μία επανάστασις, που ασχολείται με δικαστικάς αποφάσεις, αναιρεί τον εαυτόν της. Τα δικαστήρια αργότερα. (Η Επανάστασις, σελ. 22). σ.σ.: Τάδε έφη δικηγόρος!

Τέλος πάντων με ειλικρίνειαν σας λέγω, ότι αν οι Ιρανοί ρίξουν πυραύλους στους Εβραίους εγώ προσωπικά θα το απελάμβανα. Δεν λυπούμαι, τους Ιουδαίους, διότι είναι εγκληματίαι και όπως πάντοτε προετοιμάζουν συμφοράς, διά την ανθρωπότητα (Οι Εβραίοι,Όλη η Αλήθεια, σελ. 643).

Ωστόσον με την γλώσσα της ειλικρινείας θα υποστηρίξω δημοσίως, ότι ο παραγωγός της προσβλητικής δια τον Μ. Αλέξανδρον ταινία έπρεπε να είχε επικηρυχθή, αντί κάποιου σοβαρού ποσού. Η επικήρυξις θα προέβλεπε σύλληψιν του παραγωγού, πλήρη ομολογία του περί των εμπνευστών της ταινίας και εν συνεχεία απαγχονισμός του, ώστε να προειδοποιηθούν οι μισέλληνες, ότι δεν μπορούν ατιμωρητί να συκοφαντούν επιφανείς Αρχαιοελληνικάς προσωπικότητας. Υπερβολαί θα σκεφθήτε. Εάν όμως άνδρες ομοϊδεάται μου κατείχον την πολιτικήν εξουσίαν θα εφήρμοζαν παρομοίους υπερβολάς (Οι Εβραίοι, Όλη η Αλήθεια, σελ. 188).

Οι ομοφυλόφιλοι δεν πρέπει να αποκοπούν, από το κοινωνικόν σύνολον, απεναντίας πρέπει να συμβάλουν στην γενικήν πρόοδον, που θα πραγματοποιηθή, διά της εργασίας των, στην οδοποιΐαν (Οι Κίναιδοι, σελ. 23).




Αλλά τους πολιτικάντηδες, όταν έλθη η ώρα της εκκαθαρίσεως των λογαριασμών θα τους κρεμάσουν, διά πολύ σοβαρότερα εγκλήματα, πριν φθάσωμεν στο κεφάλαιον, περί ομοφυλοφίλων (Οι Κίναιδοι, σελ. 126).

Χρειάζονται λοιπόν χάριν της σωτηρίας του Ελληνισμού να ληφθούν μέτρα. Τι είδους μέτρα; Μόνο ένα: κρέμασμα των ενόχων της διαφθοράς (Οι Κίναιδοι, σελ. 136).

Εκείνους όμως κυρίως από τα ΜΜΕ, που προβάλλουν, διαδίδουν και υποστηρίζουν τον κιναιδισμό πρέπει να τους αντιμετωπίση αλλοιώς, όχι δηλαδή ως διεστραμμένους αλλά ως υπονομευτάς της Ελληνικής Εθνικής Κοινωνίας και αμέσως να τους συντρίψη ανηλεώς (Οι Κίναιδοι, σελ. 150).

Αν και όταν αλλάξουν τα πράγματα και αποκατασταθή ο νόμος και η τάξις στην χώρα, τότε από μόνοι τους οι κίναιδοι θα χαθούν, στην νύχτα του κοινωνικού περιθωρίου. Μέχρι τότε θα προκαλούν την αηδίαν. Τίποτε παραπάνω (Οι Κίναιδοι, σελ. 159).

Εχθροί της Βασιλείας είναι πρωτίστως οι εχθροί του Έθνους ή επί το ακριβέστερον οι αρνηταί της Ελλάδος. Διατί είναι εχθρός του Έθνους όποιος αντιτίθεται στην Βασιλεία; Διότι αρνείται τους θρύλους του Έθνους, οι οποίοι υλοποιούνται μόνον από Βασιλέα. [σ.σ.: Φοβερό επιχείρημα!] […] Όποιος αρνείται την Βασιλείαν αρνείται τα πεπρωμένα της Φυλής και τους εθνικούς θρύλους του Ελληνικού Λαού (Η Βασιλεία, σελ. 33-4).

Ο αγών εναντίον του κομμουνισμού αρχίζει με την ύπαρξι των κομμουνιστών και τελειώνει με την ολοκληρωτική εξαφάνισί τους. Η εξολόθρευσις του κομμουνισμού είναι για μας αμετακίνητο πατριωτικό καθήκον, που θα επιτελεσθή αδυσώπητα και σύμφωνα με τους ανηλεείς νόμους, που διέπουν κάθε πάλη επιβιώσεως. Ναι, θα είμαστε αμείλικτοι και σ’ αυτούς, όπως και σε κάθε εχθρό του λαού, που θα σταθή εμπόδιο στον αγώνα μας, για το καλό του έθνους. […] Όταν μιλώ για εξολόθρευση των κομμουνιστών εννοώ αποκλειστικά εκείνους τους γεννημένους προδότες, που διά της κομμουνιστικής ιδεολογίας ικανοποιούν την πνευματική τους διαστροφή (Ο Αντιδημοκράτης, σελ. 64).

Φυλή ανίκανη να δημιουργήση πολιτισμό, δεν είναι μονάχα φυλή ανίκανη να ζήση, είναι και φυλή που δεν δικαιούται να ζήση (Ο Αντιδημοκράτης, σελ. 72).

Νομίζω ότι κάτι τέτοιο, ο αποκεφαλισμός δηλαδή, αξίζει στους γραικύλους. Θα τον μελετήσωμεν, ως τεχνικόν θέμα. Πάντως ουδείς εξ εκείνων θα γλυτώση. Έλεος δεν θα υπάρξη. Όσοι μάλιστα απεβίωσαν θα εκταφούν, τα σώματά των θα ριφθούν εκτός Ελλάδος, κάπου στη θάλασσα και τα ονόματά των θα διαγραφούν, από τα δημοτολόγια κι από όπου αναφέρονται, καθ’ οιονδήποτε τρόπον. Έτσι ακριβώς έπραττε η θαυμαστή σας Αθηναϊκή Δημοκρατία. Θα την μιμηθώμεν (Η Επανάστασις, σελ. 180).

Οι ιδιοκτήται των [ΜΜΕ] είναι χρηματάνθρωποι, αρνησιπάτριδες, κοκαϊνομανείς, ομοφυλόφιλοι, αστράτευτοι, που ενσυνειδήτως υπονομεύουν την Ελλάδα. Δι’ αυτό επιβάλλεται ο ατιμωτικός θάνατός των, δια βασανιστηρίων (Η Επανάστασις, σελ. 231).

Μαζί με τους βουλευτάς θα πληρώσουν και όλοι οι Ακαδημαϊκοί και η πλειοψηφία των πανεπιστημιακών, που γνωρίζει την τραγικήν αλήθειαν και αδιαφορεί ή μάλλον συμβάλλει στην παρακμήν, με τας εθνοδιαλυτικάς θεωρίας των. Τους αναμένει η αγχόνη. Τέτοια καθάρματα που είναι τέτοιο τέλος τους αξίζει (η Επανάστασις, σελ. 236).

Αλλά οι γραικύλοι διαδίδουν το ψεύδος περί πολυπολιτισμικής Ελλάδος. Γνωρίζομεν ποίοι διαδίδουν αυτά τα μισελληνικά ψεύδη και δεν πρόκειται να γίνη λάθος το πρώτον 24ωρον, στους λαιμούς, που θα σφίγξωμεν (η Επανάστασις, σελ. 237).

Ο κομμουνισμός και η δημοκρατία είναι δυο μορφές εθνικής προδοσίας, τόσο φανερές για όσους ξέρουν τα πράγματα, ώστε δικαιώνομαι απολύτως όταν λέγω πως η διαφορά μεταξύ προδοτών και κομμουνιστών βρίσκεται στο ότι υπάρχουν προδότες, που δεν είναι κομμουνιστές, γιατί είναι δημοκράτες (Ο Αντιδημοκράτης, σελ. 66).

Ειδικά το τελευταίο αυτό απόσπασμα αξίζει να αντιπαραβληθεί με τις δηλώσεις του ίδιου του γιου του Πλεύρη, του Θανούλη:


Πρόκειται για μία ακόμη παραβίαση του νόμου της μη αντίφασης. Πώς γίνεται να αποδέχεσαι την ιδεολογία του πατέρα Πλεύρη, με μόνη απόκλιση να πιστεύεις και στη δημοκρατία; Όπως και να έχει πάντως, δύο είναι τα ενδεχόμενα:

Πρώτον, ο Θανούλης πιστεύει ειλικρινά στη δημοκρατία, οπότε σύμφωνα με τον πατέρα του είναι προδότης, με ότι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον του τρυφερού λαιμού του. Κι εκτός από προδότης, είναι βλάκας και άσχετος, σύμφωνα πάντα με τον πατέρα του. Διότι ο πατήρ Πλεύρης λέει: «Δεν πιστεύω, ότι ο κοινοβουλευτισμός μπορεί να διορθώση την κατάστασι, την οποίαν ο ίδιος εδημιούργησε. Μόνον βλάκες ή άσχετοι θα επίστευαν εις κάτι τέτοιο» (η Επανάστασις, σελ. 89).

Δεύτερον, όταν ο Θανούλης λέει ότι πιστεύει στη δημοκρατία, μας κοροϊδεύει. Εκμεταλλεύεται απλώς τα προνόμια που η δημοκρατία του παρέχει, μέχρι να βρει την ευκαιρία να την καταλύσει, μένοντας έτσι πιστός στην πατρική διδασκαλία.

Ας μας πουν, πατέρας και γιος, τι από τα δύο ισχύει.

Θα πρέπει πάντως να ομολογήσω, ότι τουλάχιστον στα παραπάνω ο Κώστας Πλεύρης είναι συνεπής με τον εαυτό του. Με υποδειγματική συνέπεια διακηρύττει θάνατο σε γραικύλους, βουλευτές, κομμουνιστές, δημοκράτες, αντιβασιλικούς, ομοφυλόφιλους, αλλόφυλους, πανεπιστημιακούς, επιχειρηματίες, οπαδούς της πολυπολιτισμικότητας. Με λίγα λόγια: Θάνατο σε όσους δεν συμφωνούν μαζί του, και όσους δεν γουστάρει.

Για άλλη μία φορά να συγχαρούμε το κοπάδι του που τον παίρνει στα σοβαρά, και αλαλάζει από χαρά όποτε τον βλέπει στο βήμα. Και ποιο είναι αυτό το κοπάδι; Αυτό ας το δούνε όσοι επιμένουν ότι ο Πλεύρης είναι απλά γραφικός.

Ιδού ο ΛΑ.Ο.Σ. του Πλεύρη:


Όσοι δεν θέλουν να δουν ή να πιστέψουν ότι ο Πλεύρης είναι ο ιδεολογικός πατέρας του ΛΑ.Ο.Σ., απλά εθελοτυφλούνε. Και πέφτουν θύματα της τακτικής Καρατζαφέρη να τον απομακρύνει, τουλάχιστον από το προσκήνιο, μέχρι να πάρει την εξουσία. «Μέχρι να έρθει η ώρα», όπως λένε αναμεταξύ τους τα μέλη του ακροδεξιού μορφώματος, και κλείνουν το μάτι.

Γιατί αρκεί να ανατρέξουμε στο πρόσφατο παρελθόν, για να διαπιστώσουμε τι γλείψιμο έριχνε ο Καρατζαφέρης και ο Άδωνις στον παράφρονα φασίστα. Διαβάστε αποσπάσματα από ομιλία τους στις 18 Ιουνίου 2003 (Πηγή: http://www.iospress.gr/ios2008/ios20080113.htm).

Καρατζαφέρης: «Πρέπει, λοιπόν, να επιταχύνουμε το βήμα μας. Και το βήμα επιταχύνεται όταν έχει ιδεολογικό υπόβαθρο. Και νομίζω όλοι συμφωνείτε ότι αρκετά τεμπέλιασε ο Κώστας ο Πλεύρης και πρέπει ν' αρχίσει τις εβδομαδιαίες του εκπομπές στο "Τηλεάστυ". […] Θα κλείσω με κάτι για να μπω στη μύτη του "Ιού" της "Ελευθεροτυπίας". Την πρώτη μας κυβέρνηση θα την ορκίσουμε στη Μητρόπολη. Τη δεύτερη στην Αγιά Σοφιά».

Άδωνις: «Μου ζητήθηκε από το φίλο μου τον κ. Λιακόπουλο να κάνω μια ομιλία για τον Μέγα Αλέξανδρο. Οφείλω όμως να ομολογήσω ότι αισθάνομαι μεγάλη αμηχανία να κάνω ιστορική διάλεξη ενώπιον του Κώστα του Πλεύρη ["μπράβο", "μπράβο"]. Αυτό θα ήταν τουλάχιστον ύβρις, για όσους γνωρίζουν τις ιστορικές γνώσεις τις οποίες έχει».

Δώστε προσοχή τώρα σε μία άλλη δήλωση του Καρατζαφέρη:

«Με την 21η Απριλίου ήμουνα. Με την 22α Απριλίου δεν ήμουνα. Διότι την 22α Απριλίου έπρεπε οι φαύλοι να έχουν πληρώσει. Αυτό ήταν το λάθος. Αυτό το λάθος πληρώνουμε σήμερα» (Πηγή: http://www.iospress.gr/ios2002/ios20021020a.htm ).

Συγκρίνετε αυτή τη δήλωση του Καρατζαφέρη, με το παρακάτω απόσπασμα του Πλεύρη:

«Απευθύνομαι στον ΕΝΑΝ, που έτσι ή αλλιώς θα κατορθώση να επιβληθή, με μοναδικό σκοπό το ύψιστον ιδεώδες της σωτηρίας της Ελλάδος. Δια να επιτύχη δεν αρκεί η κατάκτησις της εξουσίας, απαιτείται αμέσως κατόπιν η εφαρμογή ενός προγράμματος 24 ωρών και μετά βλέπομεν. Στο πρώτον 24ωρον της εξουσίας ΕΚΕΙΝΟΥ ΤΟΥ ΕΝΟΣ πρέπει να γίνη έργον 100 χρονών, δια να ξεβρωμίση ο τόπος, από την βοθρικήν σήψιν, που τον πνίγει. Η προσπάθεια του Συνταγματάρχου Γεωργίου Παπαδόπουλου απέτυχε δι’ άγνωστον ψυχολογικόν αίτιον» (Η Επανάστασις, σελ. 231-2).

Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι η ομοιότητα των δύο παραπάνω δηλώσεων είναι απλά συμπτωματικές. Προσπαθώ…

Και για να μην ξεχνιόμαστε, θαυμάστε στο παρακάτω βίντεο ένα ποτ-πουρί από τον εναγκαλισμό του Πλεύρη με τα μεγαλοστελέχη του ΛΑ.Ο.Σ., καθώς και αποσπάσματα από την προεκλογική ομιλία του Πλεύρη το 2004, τότε που ήταν υποψήφιος με το ΛΑ.Ο.Σ. Τότε που ο Καρατζαφέρης «δεν είχε προσέξει» ακόμα πόσο «ακραίος» ήταν ο συνιδρυτής του κόμματός του. Ήταν πολύ δύσκολο άλλωστε να το καταλάβει.


Στις βουλευτικές εκλογές του 2004, ο Κώστας Πλεύρης κατέβηκε στην Α' Αθηνών, και βγήκε πρώτος σε ψήφους για το ΛΑ.Ο.Σ.

Στις εκλογές του 2007, ο Καρατζαφέρης απομακρύνει τον "ακραίο" Κώστα, κρατάει όμως το όνομα "Πλεύρης", και κατεβάζει τον γιο του Θάνο στην ίδια εκλογική περιφέρεια. Και πάλι ο υιός (αυτή τη φορά) Πλεύρης βγαίνει πρώτος σε ψήφους.

Σκεφτείτε το λίγο, την επόμενη φορά που θα δείτε τους βουλευτές του ΛΑ.Ο.Σ. να χαριεντίζονται για πολλοστή φορά σε κάποια εκπομπή της σόουμπιζ, και να διαφημίζουν το "ανθρώπινο" προσωπό τους:

Από τι είδους άνθρωπο πηγάζει η ιδεολογία τους, και εμπνέεται ο σκληρός πυρήνας των ψηφοφόρων τους!


Φυσικά οι οπαδοί του ΛΑ.Ο.Σ., όσοι τουλάχιστον εξ αυτών είναι σωστά δασκαλεμένοι στη νέα στρατηγική του Ηγέτη τους, θα μας αντιτείνουν ότι όλα αυτά δεν έχουν καμία σχέση με το κόμμα τους, ή άντε (στη χειρότερη) ότι αποτελούν παρελθόν. Και για «αποδείξεις» θα μας παραπέμψουν στις επίσημες θέσεις και ανακοινώσεις, στα ψηφοδέλτιά τους και τα σχετικά τερτίπια τους: αντιρατσιστικές επιτροπές, συμμετοχή μαύρων, ομοφυλόφιλων, μουσουλμάνων κλπ. Και βεβαίως αποστασιοποίηση από «ακραία» άτομα.

Ωραία και καλά όλα αυτά. Έλα όμως που του προέδρου τους του έχει «ξεφύγει» και ο λόγος που προέβη σε αυτό το πολιτικό «λίφτινγκ». Δεν θα βαρεθούμε να τα ξαναλέμε, και να παραθέτουμε τα λόγια του ίδιου του Καρατζαφέρη:

«Σε ευχαριστώ πολύ. Θα ήθελα να έχεις εμπιστοσύνη και στη στρατηγική μας και στην τακτική μας. Θα ήθελα δε περισσότερο από κάθε τι άλλο, για να μπορέσω να διευκρινίσω ορισμένα πράγματα σε έντιμους, καλούς και πιστούς αγωνιστές σαν και σένα. Αυτές τις ημέρες παίζεται μια πολύ ωραία ταινία στους κινηματογράφους, με παραποιημένη αν θέλεις την ιστορία. Σε παραπέμπω να δεις την "Τροία" και να δεις πώς έπεσε η Τροία και θα καταλάβεις αρκετά απ' τα θέματα που απασχολούν τώρα το μυαλό σου. Η ρήξη και ανατροπή γίνεται με πολλούς τρόπους κι εμείς επιλέξαμε τον πιο προσφορότερο τρόπο για να μπορέσουμε να πετύχουμε το σκοπό μας. Άφησε λοιπόν σε μας που είμαστε στο τιμόνι να επιλέξουμε πώς θα φέρουμε τα καλά αποτελέσματα της ρήξης και ανατροπής, με ποια μέθοδο και με ποια προτεραιότητα».

«Ο πολιτικός μας λόγος πρέπει να είναι ιδιαίτερα περίτεχνος. Από τη μια πλευρά καταγγελτικός γι' αυτά τα οποία κάνει η Ν.Δ. κι από την άλλη πλευρά συνάμα να ρίχνει γέφυρα για να περάσει ο δυσαρεστημένος ψηφοφόρος σε εμάς. Ενας πολύ δύσκολος συνδυασμός. Επιθετικότητα και διαλεκτικότητα (sic). Πρέπει λοιπόν να αποφύγουμε από δω και πέρα τις οποιεσδήποτε αγκυλώσεις δημιουργούσαν προσκόμματα στο να έρθει προς εμάς αυτό το κομμάτι του εκλογικού σώματος. Στρογγυλοποιήσαμε ορισμένα πράγματα. Είπαμε με άλλα πράγματα αυτά τα οποία πάντα εμφορούν την ψυχή μας (sic). Είναι αυτή η νέα πολιτική».
(Πηγή: http://www.iospress.gr/ios2006/ios20060325.htm)

Εάν όλο αυτό το δημοκρατικό περιτύλιγμα της «νέας πολιτικής» είναι, όπως ομολογεί ο ίδιος ο Καρατζαφέρης, ο «Δούρειος Ίππος» του, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει και ο πλέον αφελής ποιοι είναι οι «σύντροφοι», που κρύβονται μέσα.

Και περιμένουν, να «έρθει η ώρα».



[Η επεξεργασία όλου του οπτικοακουστικού υλικού ήταν δουλειά του αγαπημένου σας «μισέλληνα» Spy. Θα τον «περιποιηθούν» κι αυτόν δεόντως οι «πατριώτες», όπως και όλους μας, όταν «έσεται ήμαρ». Για την ώρα, ας αρκεστούν να μας παίρνουν μάτι από την οπίσθια οπή του «Δούρειου Ίππου» τους.]





_____________________________

Παλιά σχόλια (63)