JUNGLE-Report

Εσκεμμένη αναβολή της θεατρικής παράστασης, Shen Yun, η οποία ανάμεσα σε άλλα πραγματεύεται την καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κίνα, καταγγέλλουν οι διοργανωτές. Η απροειδοποίητη διακοπή πώλησης των εισιτηρίων συνέπεσε χρονικά με την επίσκεψη στην Αθήνα του επικεφαλής της κινεζικής εταιρείας Cosco (δραστηριοποιείται στο λιμάνι του Πειραιά). Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών επικαλείται ανάγκες συντήρησης του συστήματος κλιματισμού στην αίθουσα η οποία θα φιλοξενούσε την εκδήλωση. Ταυτόχρονα, τονίζει ότι πρόκειται για αναβολή και όχι ματαίωση του καλλιτεχνικού δρώμενου.

Τον περασμένο μήνα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια το βιβλίο του Δημήτρη Ψαρρά, ενός εκ των συντακτών της ερευνητικής ομάδας του Ιού, Το κρυφό χέρι του Καρατζαφέρη - Η τηλεοπτική αναγέννηση της Ακροδεξιάς. Πρόκειται για μια εξαντλητική μελέτη του μοναδικού φαινόμενου ενός ακροδεξιού κόμματος που αναδύθηκε μέσα από την τηλεόραση χάρη στο προσωποπαγή χαρακτήρα του και την επιχειρηματική δεινότητα του αρχηγού του. Οι κεντρικοί άξονες αυτής της μελέτης είναι η ιστορική διαδρομή του Γιώργου Καρατζαφέρη, από την έκδοση της βραχύβιας φιλοβασιλικής φυλλάδας Ελληνικόν Στέμμα της Δημοκρατίας το 1974 καταλήγοντας στη σημερινή ισχυρή τηλεοπτική απήχηση που όμοιά της βρίσκουμε σχεδόν μόνο στους τηλευαγγελιστές των ΗΠΑ. Το βιβλίο είναι διανθισμένο με πολύ πλούσιο υλικό από απομαγνητοφωνήσεις δεκάδων τηλεοπτικών εκπομπών, οι παρατηρήσεις και οι διαπιστώσεις του Δημήτρη Ψαρρά για την άνοδο της ακροδεξιάς στην μεταπολίτευση στηρίζονται σε εκτενή - ελληνική και διεθνή - βιβλιογραφία και ο συγγραφικός άθλος είναι αντάξιος της προσμονής μας για ένα πλήρες και κατατοπιστικό έργο που ξεπερνάει ακόμα και τις προσδοκίες μας. Στο παρελθόν υπήρξαν αρκετές μελέτες για το φαινόμενο του ΛάΟΣ, πρώτη φορά όμως τα δεδομένα συγκεντρώνονται σε ένα πλουσιοπάροχο και πυκνογραμμένο τόμο που άνετα μπορεί να θεωρηθεί σημείο αναφοράς στη θεματολογία του.

Η δυσκολία του να κατανοηθεί και να αναλυθεί το φαινόμενο Καρατζαφέρη έγκειται περισσότερο στην αφοσίωση της έρευνας των πηγών. Είναι προφανές ότι ο Δημήτρης Ψαρράς αφιέρωσε πάρα πολύ χρόνο για να παρουσιάσει τεκμηριωμένα και μέχρι εξάντλησης αυτό που οι περισσότεροι αρνούνται να δουν ή και υποτιμούν: η αναρρίχηση της ακροδεξιάς στα ΜΜΕ και στη Βουλή εγκυμονεί για το μέλλον πολλούς κινδύνους στην κοινωνική και στην πολιτική συνοχή της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας. Η συγκυρία της έκδοσης του βιβλίου του Δημήτρη Ψαρρά με την πρόσφατη κρίση στην οικονομία της Ελλάδας εξυπηρετεί στο να κατανοήσουμε καλύτερα τους μηχανισμούς της προπαγάνδας από τα ΜΜΕ καθώς αυτά ολοένα και περισσότερο υποκύπτουν στη γοητεία του φασισμού με το γελαστό πρόσωπο.[1] Διότι ο Γιώργος Καρατζαφέρης γνωρίζει πολύ καλά πως οι εποχές των αυστηρών και αμείλικτων ηγετών έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί· η δύναμη της τηλεόρασης απαιτεί από τον φορέα της οποιαδήποτε ιδεολογίας ένα χαλαρό και φιλικό προφίλ προς τον τηλεθεατή έτσι ώστε να νιώσει μια οικειότητα που θα τον κολακέψει και θα τον κάνει να πιστέψει ότι ο λόγος του αντιπροσωπεύει την απλότητα μιας αποκεκαλυμμένης αλήθειας στα όρια του μεσσιανισμού.

Η επικοινωνιακή διάσταση του έντονου προφορικού λόγου από τον Καρατζαφέρη ακόμα και στα γραπτά του, υποκρύπτει μια σκοπιμότητα που έχει εντέχνως εξασκηθεί και από τους διάφορους φορείς του ακροδεξιού λόγου. Αν αναλυθούν γνωστικά οι προφορικές και οι γραπτές μαρτυρίες τόσο του Καρατζαφέρη όσων και των ανθρώπων του, θα διαπιστώσει κανείς πως όσο περισσότερο απλοποιημένος είναι ο λόγος που στοχεύει στο θυμικό κι όχι στον ορθολογισμό τόσο αυξάνεται η έκταση της απήχησής του. Οι απόψεις και οι πεποιθήσεις θα εκφράζονται σε παράλογες θέσεις κι έτσι θα διαδίδονται με μεγάλη ταχύτητα. Επάνω σε αυτό το μηχανισμό στηρίζεται η κοινωνία του θεάματος· στο παραλογισμό, στην ακρότητα και στο σκάνδαλο προκειμένου να απλωθούν οι ακραίες ιδέες σε όσο περισσότερους αποδέκτες γίνεται.

Η παρακάτω ομιλία στη βουλή θα μπορούσε κάλλιστα να είχε λάβει χώρα σε κάποια συνεδρίαση αμέσως μετά το πραξικόπημα των συνταγματαρχών, το 1967, όταν έμπαιναν οι καινούριοι κανόνες στην ελληνική κοινωνία (βλ. στρατιωτικό νόμο, λογοκρισία του Τύπου, κλπ..).

Φυσικά δεν εξεπλάγημεν ακούγοντας αυτό το φασιστολογύδριο από τον Καρατζαφέρη, αφ' ης στιγμής γνωρίζουμε καλά πως μόνο αυτός θα μπορούσε να μολύνει με ολοκληρωτισμό τη Βουλή.

Απομαγνητοφωνώ ένα απόσπασμα (στο 0:55) που έχει την περισσότερη πλάκα:

"Αντί να φροντίσετε και να προστατέψετε τον πολιτικό κόσμο από μία πολύ δύσκολη πτυχή, τους ανώνυμους bloggers, που οποιοσδήποτε γράφει ότι θέλει για τον οποιονδήποτε. Και να πείτε, επιτρεπεται να γράφει ότι θέλουμε (sic), δημοκρατία είναι, αλλά επωνύμως."

Προφανώς ήθελε να πει "να γράφει ότι θέλει" αλλά, ως γνωστόν, γλώσσα λανθάνουσα αλήθειαν λέγει.

Τι να του πρωτοπεί κανείς για αυτές τις φασίζουσες μπούρδες που ξεστόμισε;

• Ότι η ανωνυμία είναι μια μεγάλη δημοκρατική κατάκτηση που αποσκοπεί στην προστασία των αδυνάτων; Που επιτρέπει στον πολίτη να εκφράζει ελεύθερα και κυρίως άφοβα τη γνώμη του, χωρίς να διακινδυνεύει τυχούσες επισκέψεις από παρακρατικούς μπράβους, επειδή τόλμησε να θίξει "απαγορευμένα" θέματα;

Για να το καταλάβει όμως αυτό θα πρέπει να έχει και τις στοιχειώδεις δημοκρατικές ευαισθησίες. Πράγμα απίθανο για κάποιον που έχει αποκαλέσει ούκ ολίγες φορές τη χούντα "επανάσταση", που λυσσομανούσε να φέρει τον βασιλιά στην Ελλάδα, που είχε ενστάσεις για τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ στην αρχή της μεταπολίτευσης και που υπόσχονταν υπουργεία σε χρυσαυγίτες και χουντικούς.

• Ότι η μόνη προστασία που απέμεινε στον πολίτη είναι η ανωνυμία, μιας και δεν έχει την πολυτέλεια να προστατεύεται διαρκώς από ασφαλίτες, όπως συμβαίνει με πολιτικούς και μεγαλοδημοσιογράφους;

Το ότι προχθές ο Βγενόπουλος προστατευόταν από 15 ΜΑΤάδες όταν κατέβηκε στη Σταδίου ή ότι πάλι προχθές ο ίδιος ο Καρατζαφέρης τη γλύτωσε από το οργισμένο πλήθος που επιχείρησε να μπει στο μπ στη Βουλή, αυτό δε σημαίνει απαραίτητα πως έτσι θα μπορεί να τη γλυτώνει και ο οποιοσδήποτε βγάζει τις βρωμιές και τις παρανομίες πολιτικών, δημοσιογράφων και επιχειρηματιών στη φόρα μέσα από το μπλογκ του.

Πλάκα έχουν και οι συνηθισμένες γελοίες υπερβολές και κινδυνολογίες του, τις οποίες έχουμε πια συνηθίσει όλοι:

"Με το που θα γίνει μια τέτοια καταγγελία [σ.σ.: εννοεί από ανώνυμο blogger σε πολιτικό], θα είναι όλες οι ζωντανές συνδέσεις [σ.σ.: εννοεί κανάλια, κάμερες, ραδιόφωνα κλπ] έξω από το γραφείο ή το σπίτι του πολιτικού. Τελείωσε ο πολιτικός!"

Κάποτε πρέπει να το κόψει αυτό το κακό συνήθειο, δηλαδή να νομίζει πως απευθύνεται πάντα σε υπερήλικες θαμώνες καφενείου σε κάποιο κατσικοχώρι, που δεν είχαν την τύχη να βγάλουν τη Δευτέρα Δημοτικού.

Ο κόσμος στο ίντερνετ (εκτός από μερικά βόδια) έχει μάθει να κρίνει ποιές καταγγελίες είναι βάσιμες, βάσει των αποδείξεων και των στοιχείων με τα οποία τεκμηριώνονται, και ποιές είναι αερολογίες και αρλουμπολογίες που ουδείς λαμβάνει στα σοβαρά (βλέπε π.χ. καταγγελίες του τύπου "ο τάδε πολιτικός τα παίρνει από τον Σόρος"), και το κυριότερο, μπορούν να αποδομηθούν και να εκμηδενιστούν ανά πάσα στιγμή από άλλους μπλογκερς υπό μορφήν σχολίων ή άρθρων.
Πράγμα που ποτέ δεν συμβαίνει στα μεγαλοκανάλια από τους χαϊδολογούντες δημοσιογράφους όταν ακούγονται τα απύθμενα ψέματα από τους εκπροσώπους του τηλεκόμματος (βλ. π.χ. υπόθεση Δραγώνα).

Αν είναι λοιπόν μια καταγγελία επαρκώς τεκμηριωμένη, ποιό ακριβώς είναι το πρόβλημα του Καρατζαφέρη αν κάνουν ντού τα ΜΜΕ στο γραφείο του καταγγελθέντα πολιτικού;
Το πρόβλημα θα είναι αν είναι επώνυμος ή ανώνυμος ο καταγγέλλων ή οι βρωμιές του πολιτικού που απεκαλύφθησαν;

Θα μπορούσα να παραθέτω με τις ώρες δεκάδες αντεπιχειρήματα και παραδείγματα έναντι των φασίζουσων ανοησιών του Καρατζαφέρη, αλλά θεωρώ πως είναι περιττό να γράψω και άλλα αυτονόητα πράγματα για ένα κοινό που γνωρίζει από διαδίκτυο.


Πάντως ο Καρατζαφέρης, με αυτή του την αντιδημοκρατική απαίτηση, καθόλου, μα καθόλου, δεν σκέφθηκε τους bloggers-οπαδούς του και τους φορουμίτες της νεολαίας του;

Οι οποίοι, αν αρθεί η ανωνυμία τους, το 99% εξ αυτών θα βρεθεί στη φυλακή, και μόνο με την εφαρμογή του Αντιρατσιστικού Νόμου 927/79 (χώρια οι απειλές κατά της ανθρώπινης ζωής που εξαπολύουν διαρκώς με κρεμάλες, εκτελέσεις κτλ).

Πάντως οι bloggers οπαδοί και υποστηρικτές του Καρατζαφέρη, σαν οπαδοί και υποστηρικτές του που είναι, λογικά θα πρέπει να στηρίξουν εμπράκτως το "δίκαιον του λόγου του" και οικειοθελώς να δώσουν το καλό παράδειγμα γράφοντας από τούδε και στο εξής επώνυμα.
Άλλωστε συμμετέχουν σε κάθε είδους βλακεία που απαιτεί το κόμμα, γιατί να κολλήσουν σε αυτή;
Εκτός και αν αναγνωρίζουν τη βλακεία που εξέπεμψε σε αυτές τις τραγικές στιγμές από το βήμα του Κοινοβουλίου ο αρχηγός τους.

_______________

Κλείνοντας, απευθυνόμενος στον Καρατζαφέρη, θα ήθελα να του πω να βάλει τα δυνατά του. Να κινήσει γη και ουρανό ώστε να εισακουστεί από τον Υπουργό η απαίτηση του για να αρθεί η ανωνυμία στα blogs.

Όχι τίποτα άλλο, αλλά για να σώσει το τομάρι του από αυτά που σύντομα θα δημοσιεύσουμε για την αυτού εξοχότητά του, πράγματα που ουδέποτε είδαν το φως της δημοσιότητας.

Και αν αρθεί η ανωνυμία, ξέρετε τι; Εμείς πάλι θα τα βγάζουμε, και πάλι ανώνυμα. Γιατί απλούστατα οι φασιστονόμοι που επιθυμεί ο αρχηγός του Λά.Ο.Σ. δεν ισχύουν για όλες τις χώρες του κόσμου. Το διαδίκτυο άνευ συνόρων γαρ..

Τρέχα Καρατζαφέρη να τους ελέγξεις όλους, τρέχα..

Ζούμε τη χειρότερη μεταπολιτευτική πραγματικότητα. Η ζωή έχει γίνει κόλαση που μας ψήνει καθισμένους στις καρέκλες μας και στις πολυθρόνες μας περιμένοντας κάθε βράδυ ένα«οικείο» τηλεοπτικό πρόσωπο, ή κάποιον «εγνωσμένης αξίας και αντικειμενικό» αναλυτή, να μας πούνε πόσο ψηθήκαμε και σήμερα. Η καθημερινότητα είναι πια ανυπόφορη γιατί συνειδητοποιούμε την πραγματική μας θέση στον κόσμο. Θεσμικά πρόσωπα, συστημικά και εκλεγμένα, υποφέρουν μαζί μας, βγάζουν επιχείλιο έρπη από την αγωνία, κατακεραυνώνουν τους διαδηλωτές και τους απεργούς, νοιάζονται για την χαμένη μας τιμή και αξιοπρέπεια ρε παιδί μου.

Στο Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής (ΛΚΝ) διαβάζουμε

πραγματικότητα η [praγmatikótita] Ο28 : η περιοχή, το σύνολο των υπαρκτών πραγμάτων, καταστάσεων ή συνθηκών, ο αντικειμενικός κόσμος όπως υπάρχει και γίνεται αντιληπτός (σε αντιδιαστολή προς τις υποθέσεις, τα αντικείμενα της φαντασίας κτλ.): Aντικειμενική / υποκειμενική / σκληρή / δυσάρεστη / ζωντανή / κοινωνική / πολιτική~. H σημερινή ελληνική ~. Tο όνειρό του έγινε ~, πραγματοποιήθηκε. H εκτεταμένη καταστροφή του περιβάλλοντος είναι πια μια ~. Προσγειώνω κπ. / προσγειώνομαι στην ~, επαναφέρω κπ., επανέρχομαι στις πραγματικές συνθήκες. Tα σχέδιά του απέχουν πολύ από την ~. || (έκφρ.) στην ~, πραγματικά, όντως, στ΄ αλήθεια (σε αντιδιαστολή προς κτ. το φαινομενικό, το υποθετικό κτλ.): Στην ~ τα γεγονότα εξελίχθηκαν τελείως διαφορετικά. Στην ~ είναι πολύ ευχαριστημένος. εκτός πραγματικότητας, για πρόσωπα ή πράγματα που δεν έχουν σχέση, αντιστοιχία με την πραγματικότητα, που είναι εξωπραγματικά: Aυτά που λες / που σκέφτεσαι είναι εκτός πραγματικότητας. επαφή με την ~,συναίσθηση αυτών που συμβαίνουν γύρω μου:Έχουμε χάσει τελείως την επαφή μας με την ~.

[λόγ. πραγματικ(ός) -ότης > -ότητα μτφρδ. γαλλ. réalité]

αλήθεια η [alíθxa] Ο25α γεν. πληθ. αληθειών [aliθión] λόγ. γεν. καιαληθείας : I1α.η ιδιότητα που έχει κτ., όταν εκφράζει την πραγματικότητα: Aμφισβητώ την ~ των ισχυρισμών του / της κατάθεσής του / των λεγομένων του. Θα ελέγξω την ~ της πληροφορίας. β₁. αυτό που είναι σύμφωνο με ό,τι πραγματικά υπάρχει ή γίνεται. ANT ψέμα:Λέω την ~. Θέλω να μάθω όλη την ~ / την καθαρή ~. Είπε τη μισή ~,αποσιώπησε όσα δεν τον συνέφεραν. Aυτά που είπε δεν ήταν ~, αληθινά.Είναι ~ ότι θα φύγεις; Kρύβω / αποσιωπώ / αποκαλύπτω / φέρνω στο φως την ~. Θα λάμψει η ~, θα αποδειχθεί, χωρίς καμιά αμφισβήτηση. (σε όρκο) ορκίζομαι να πω την ~ και μόνο την ~. || (μτφ.): Ίχνος αλήθειας / κόκκος αληθείας, για κτ. εντελώς αναληθές:

Τα τελευταία 35 χρόνια σίγουρα η γλώσσα έχει προοδεύσει. Άλλωστε είναι μία ζωντανή γλώσσα και σαν τέτοια, προσαρμόζεται στα ήθη και στους κανόνες των καιρών. Εδώ έχουμε μία τρανταζτή απόδειξη πως η επικοινωνία της διοίκησης με τους διοικούμενους της χώρας, γίνεται στη νέα αυτή μορφή γλώσσας που άλλα λέει ο ένας και άλλα καταλαβαίνει ο άλλος, εκτός εάν η διοίκηση λέει τη δική της βολική αλήθεια για να φτιάξει αντίστοιχα τη δική της πραγματικότητα.

Τα μηνύματα που έχουμε λάβει και έχουμε αποθηκεύσει στη δεξαμενή των εντυπώσεων μας, μας λένε πως είμαστε σε ένα αδιέξοδο και η μόνη έξοδος είναι ένας μονόδρομος και μόνο αυτός. Εκείνος του στοργικού, προστατευτικού διεθνούς νομισματικού ταμείου. Μόνο που με τον αξιωματικό ορισμό του σαν μονόδρομο, δεν μπήκαμε καν στον «πειρασμό» να αναζητήσουμε άλλους σοβαρούς δρόμους διπλής κατεύθυνσης (ενίοτε και με πολλές λωρίδες κυκλοφορίας και με προστατευτικό διάζωμα).

Επιλέγουμε και αποθησαυρίζουμε κάποιες προτασεις που έχουν ακουστεί ή γραφτεί με κριτήριο τη σοβαρότητα τους και την καθολικότητα τους ως προς την αντιμετώπιση του προβλήματος, δίνοντας έτσι ένα δείγμα του «μύθου του μονόδρομου» που για το ζευγαράκι Λάος – Πα.Σο.Κ. .αποτελεί την πατριδομετρική απόδειξη, τη βάση, την «Κάλπικη Λίρα» του όψιμου έρωτα τους και που ο φτερωτός θεός ΜΜΕρωτας, στο τιμόνι οδηγεί στη δεξίωση των αρραβώνων τους[1].

Πρώτα όμως θα έπρεπε να σκιαγραφήσουμε το πλαίσιο μέσα στο οποίο συμβαίνουν όσα συμβαίνουν από τον Οκτώβριο του 2009 στο Ελλαδιστάν μας.

Η Ελλάδα υπερδανείστηκε και αυτό είναι γεγονός. Άλλα δάνεια τα πήρε για να τα κάνει μεγάλα έργα (η «εθνική συμμετοχή» στα συγχρηματοδοτούμενα έργα ή και στα απλά δημόσια έργα, στα ολυμπιακά έργα κλπ) και άλλα τα πήρε για να αναχρηματοδοτήσει απλά δάνεια που είχε λάβει 30 χρόνια πριν. Καλώς έκανε και τα πήρε, όπως τα πήρε και όπως τα παίρνουν όλες οι χώρες που «ανήκουν εις την δύσιν». Αυτό έκανε πάντα. Και το έκανε σε καιρούς που η Πολιτική προηγείτο της Οικονομίας ή αλλιώς η Οικονομία αποτελούσε απλά ένα εργαλείο για την άσκηση Πολιτικής.

Οι πιο «μάγκες» είχαν και άλλα εργαλεία που συνήθως ήταν και αποτελεσματικότερα από εκείνο της οικονομίας.

Αυτό όμως άλλαξε. Ακόμα και στον τόπο μας, παρότι μέχρι πριν λίγες δεκαετίες είμασταν κυρίως παραγωγοί γεωργικών και κτηνοτροφικών προϊόντων, ανακαλύψαμε τις χάρες του νεοφιλελευθερισμού και του ευαγγελίου του. Του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Αργότερα είδαμε πως άλλοι το είχαν ανακαλύψει νωρίτερα και μας έβαζαν από κάτω αλλά ήταν ακόμα νωρίς.

Zούσαμε με τα δανεικά ψίχουλα και αυτοθαυμαζόμασταν στον εθνικό παραμορφωτικό καθρέφτη μας, εκείνον που κορνίζα έχει τη Μεγάλη Ιδέα και φόντο έχει την Αγια Σοφιά και την Πόλη και αποκαλούσαμε «Κασσάνδρες», «Μίζερους», «Σοβιετοκινούμενους» και «Ανθέλληνες» τους ανθρώπους που άρθρωναν αριστερό λόγο και προειδοποιούσαν για τους στόχους της «ελεύθερης οικονομίας» και της ανευ όρων ευρωπαϊκής –οικονομικής αποκλειστικά- ψευτοενοποίησης.

Ειδικά η εκσυγχρονιστική λάμψη της εποχής Σημίτη, είχε θέσει την Αριστερά στο περιθώριο, σχεδόν στο χρονοντούλαπο του μακαρίτη μπαμπά του σημερινού επιτρόπου.

Ποτέ δεν κατάλαβε κανένας σε αυτόν τον τόπο τι σημαίνει νεοφιλελευθερισμός. Ας πάρουμε την επιστημονική και λιτή περιγραφή του Luciano Gallino που δίνει στην εισήγησή του στην εκδήλωση «Εβδομάδες της πολιτικής», την οποία οργάνωσε το Πανεπιστήμιο του Τορίνο τον περασμένο Φεβρουάριο και αναδημοσιεύει ο Θ. Γιαλκέτσης στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία.

Πρώτα πρώτα να ξεκαθαρίσουμε πως ο νεοφιλελευθερισμός, ουδεμία σχέση έχει με τον παραδοσιακό φιλελευθερισμό, ούτε είναι εξέλιξη του. Ο παραδοσιακός είναι γενική κοινωνική και πολιτική θεωρία πρώτα και κατόπιν αναπτύσσει τις οικονομικές του προεκτάσεις.

Ο νεοφιλελευθερισμός, υπερπηδά κάθε πολιτική διαδικασία και σκέψη και ο ρυθμιστικός κανόνας της πολιτικής ζωής είναι μόνο η Οικονομία.

Κρατάμε τα βασικά τα οποία ισχύουν και για τη χώρα μας, αφού οι κοινωνικές καταβολές της θεωρίας δε μας αφορούν (το 17^ο αιώνα ανήκαμε ακόμα στην Οθωμανική αυτοκρατορία και η αντίδρασή μας ήταν η επανάσταση δύο αιώνες μετά, με τα όπλα και όχι με τις μετοχές)

Στην οικονομία λοιπόν σύμφωνα με τη θεωρία του νεοφιλελευθερισμού, η οικονομική πολιτική οφείλει να βασίζεται σε μερικά αξιώματα και στην πίστη σε τρεις τέλειες διαδικασίες. Στην ουσία, όχι να βασίζεται αλλά, να είναι η πίστη στις τρεις τέλειες διαδικασίες του νεοφιλελευθερισμού.

Τα αξιώματα καθορίζουν ότι η διαρκής αύξηση του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ), για τουλάχιστον 2-3 μονάδες τον χρόνο, είναι αναγκαία ακόμα και για τις κοινωνίες που έχουν πετύχει ένα ικανοποιητικό επίπεδο ευημερίας, με σκοπό να συνεχίζουν να εξασφαλίζουν ένα τέτοιο επίπεδο.

Γι' αυτόν τον σκοπό, είναι επομένως αναγκαία μια ανάλογη ετήσια αύξηση της κατανάλωσης, που επιτυγχάνεται με την παραγωγή αναγκών μέσω των εμπορευμάτων και των μέσων μαζικής επικοινωνίας.

Οι τρεις διαδικασίες, των οποίων η ύπαρξη και οι ευεργετικές επιπτώσεις δεν επιδέχονται αμφισβήτηση [από τους οπαδούς του νεοφιλελευθερισμού], δηλαδή τα δόγματα του νεοφιλελεύθερου, είναι

1) οι αγορές αυτορρυθμίζονται·

2) το κεφάλαιο συγκεντρώνεται εκεί όπου η απόδοσή του είναι η μέγιστη·

3) οι κίνδυνοι (όποιοι και αν είναι: της αφερεγγυότητας, της πτώσης των τιμών, της διακύμανσης των επιτοκίων κ.λπ.) είναι ολοκληρωτικά υπολογίσιμοι.

Αν λοιπόν θεωρήσουμε πως το κεφάλαιο σαν «αίμα της Γης», ρέει προς τον τόπο της μεγαλύτερης απόδοσης και οι κίνδυνοι ενεντίον του δε γνωρίζουν όρια είτε γεωγραφικά είτε ηθικά (οολοκληρωτικός λογισμός κινδύνου) και με την ελευθερία των τραπεζών να αυτορρυθμίζονται, τότε μάλλον πρέπει να περιμένουμε την ολοένα επιδεινούμενη κατάσταση μας. Απλά η θεωρία λέει, πως αργά ή γρήγορα θα χρεοκοπήσουμε.

• Η κατασκευή του ανθρώπου του μέλλοντος (αφιερωμένο στην Άννα Δ.)

Ο νεοφιλελευθερισμός περιλαμαβάνει και μια πλήρη θεωρία της εκπαίδευσης.

Ο μοναδικός και τελικός σκοπός της εκπαίδευσης σε κάθε βαθμίδα και σε κάθε τομέα της, όπως τον καθορίζει αυτή η θεωρία, έγκειται στο να προσδώσει στο άτομο εκείνες τις επαγγελματικές γνώσεις που θα το καταστήσουν παραγωγικά απασχολήσιμο.

Προσοχή. Όχι χρήσιμο, αλλά απασχολήσιμο. Όχι παιδεία αλλά εκπαίδευση.

...........................................

• Και ποιος θα αναλάβει να εγκαταστήσει, να "σετάρει" τις απαραίτητες διαδικασίες;

Ο νεοφιλελευθερισμός ενσωματώνει μιαν αντίθετη θεωρία για τα δημόσια αγαθά. Για κάθε αγαθό (η παιδεία δεν είναι μήπως ένα τέτοιο αγαθό;) το οποίο το άτομο και η κοινότητα χρειάζονται για τους σκοπούς της συμβίωσης και της κοινωνικής προστασίας, η νεοφιλελεύθερη θεωρία υποστηρίζει ότι είναι πιο αποτελεσματικό και επομένως αναγκαίο να παράγεται με ιδιωτικά μέσα.

Μη μου πείτε τίποτα για την παιδεία γιατί άλλωστε και η Ακαδημία του Πλάτωνα, ιδιώτης την είχε φτιάξει (ο Πλάτωνας)

Η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία, εξορισμού, δεν αναγνωρίζει ούτε και έχει στην πραγματικότητα κανένα σύνορο. Σε αυτό ακριβώς οφείλει την αποτελεσματικότητα της συμβολής της στην αναδιοργάνωση του κόσμου από οικονομική, πολιτική και πολιτιστική άποψη μέσα σε μόλις τριάντα χρόνια.

Η πολιτική, οικονομική και πολιτιστική αναδιοργάνωση του κόσμου, που πραγματοποιήθηκε από τον νεοφιλελευθερισμό, είναι η βαθύτερη αιτία της οικονομικής κρίσης των πρώτων χρόνων του 21ου αιώνα καθώς και της κρίσης που άρχισε το 2007. Ο νεοφιλελευθερισμός ευθύνεται για τα πελώρια κόστη που έπληξαν από το προηγούμενο διάστημα τα τέσσερα πέμπτα του παγκόσμιου πληθυσμού και τον πλανήτη, καθώς και για το μεγάλο ανθρώπινο τίμημα που η τελευταία οικονομική κρίση θα φορτώσει για πολλά χρόνια πάνω στα πιο αδύναμα στρώματα του πληθυσμού τόσο στις αναπτυσσόμενες όσο και στις αναπτυγμένες χώρες. Αυτό το σύνολο αιτών και αποτελεσμάτων σε κάθε πεδίο της κοινωνικής ζωής μάς οδηγεί να ορίσουμε την παρούσα κρίση ως μια κρίση πολιτισμού, ως μια γενική κρίση του πολιτισμού στον κόσμο

Luciano Galino

ΣτSky Τι αστείο αλλά και πόσο προσδιοριστικό για τις ικανότητες και την παιδεία του ανδρός. Ο εθνικά υπερηφανος, εθνικιστής είναι το δεκανίκι μίας οικονομικής ελίτ που δε θέλει κανένα σύνορο στις αγορές της.

Αφού κάναμε μία σκιαγράφηση του πλαισίου που συμβαίνουν σήμερα οι κρίσεις, ας δούμε και ας πάμε λίγο πιο βαθιά στην ανίχνευση των αιτίων γιατί το απλοϊκό εκείνο του ΓΑΠ και των συνεταίρων του Καρατζαφεροντοραίων, πως «τα φάγανε τα λεφτά τα λαμόγια και οι ημέτεροι» δεν κολλάει.

Φάγανε τα λαμόγια (επιχειρηματίες λέγονται με το savoir vivre του Ζαμπούνη), φάγανε και οι πελάτες των κυβερνητικών γραφείων, αλλά υπάρχει πρόβλημα κλίμακας. Δεν κολλάνε τα μεγέθη ρε γαμώτο.

Για να συμβουλευτούμε τους πιο ειδικούς:

Οι αληθινοί γνώστες της κατάστασης και ουσιαστικοί Κήνσορες και Θεράποντες (για να δανειστώ τον U. Eco) ζητάνε την παλινόρθωση της Πολιτικής και την ανακατάληψη του χώρου που έχει κατακτήσει η Οικονομία σαν μόνος ρυθμιστικός κανόνας της ζωής στον πλανήτη.

«What the crisis really demonstrates, however, is the dangers of putting yourself in a policy straitjacket. When they joined the euro, the governments of Greece, Portugal and Spain denied themselves the ability to do some bad things, like printing too much money; but they also denied themselves the ability to respond flexibly to events.

And when crisis strikes, governments need to be able to act. That’s what the architects of the euro forgot — and the rest of us need to remember.»

Το παραπάνω απόσπασμα από το άρθρο του P.Krugman -του φίλου του ΓΑΠ- καταλογίζει ευθύνη στον πολιτικό χειρισμό της σύστασης της ΟΝΕ και την αποστέρηση της δυνατότητας αντίδρασης από τις κυβερνήσεις κατά την κρίση.

Αλλά το όραμα της (δήθεν) ενοποίησης θάμπωνε τον νεόπλουτο Έλληνα, Ισπανό, Πορτογάλο. Οι άλλοι συνέταιροι «αρχιτέκτονες» θα διαπιστώσουν πολύ σύντομα πόσο θα τους λείψει η Πολιτική.

• και η αιώνια συνωμοσία

Μήπως όμως κάποιοι ενώ το ήξεραν (αφού δεν ήταν και τόσο νεόπλουτοι) τους βόλευε, οπότε μάλλον χρησιμοποίησαν την Ε.Ε. και την ΟΝΕ για να τροφοδοτήσουν με πελατεία το καινούργιο μαγαζί τους;

Για παράδειγμα (και μόνο ως υπόθεση εργασίας αφού δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί) διαβάζουμεστην ΑΥΓΗ της Κτριακής και στη συνέντευξη του Κ. Βεργοπουλου στον Νίκο Φίλη :

....................................

Κ.Β.:.... Η Γερμανία μετατρέπεται από βιομηχανική σε πιστώτρια χώρα. Τη νοιάζει το κουπόνι!»

Ν.Φ: «Οι Γερμανοί δεν βλέπουν ότι τα πλεονάσματά τους οφείλονται στους πελάτες με σταθερή ισοτιμία μέσα στην Ευρωζώνη; Γιατί θέλουν να καταστρέψουν αυτό το σύστημα;»

Κ.Β.: «Γιατί οι ίδιοι ποντάρουν πια στο γεγονός ότι κρατάνε τα πλεονάσματά τους σε χρηματοπιστωτική μορφή και δεν τα επενδύουν. Αυτό είναι η μεγάλη αιτία της ύφεσης στην Ευρώπη. Δηλαδή, κρατάνε σε χρήμα και δεν τον ρίχνουνε στην οικονομία. Μετατρέπονται σε πιστώτρια χώρα, που διαθέτει πάνω από ένα τρισεκατομμύριο πλεονάσματα και τα χρησιμοποιούν πιστωτικά. Συμπεριφέρονται ως τραπεζίτες περισσότερο παρά ως βιομήχανοι. Επικρατεί δηλαδή στη γερμανική πολιτική η πολιτική των τραπεζών και δεν τους νοιάζουν αν χάνουν αγορές. Και χάνουν αγορές! Κι ας ανεβαίνει το ευρώ, αρκεί να κερδίζουν σε τόκους!

Γιατί οι ίδιοι ποντάρουν πια στο γεγονός ότι κρατάνε τα πλεονάσματά τους σε χρηματοπιστωτική μορφή και δεν τα επενδύουν. Αυτό είναι η μεγάλη αιτία της ύφεσης στην Ευρώπη. Δηλαδή, κρατάνε σε χρήμα και δεν τον ρίχνουνε στην οικονομία. Μετατρέπονται σε πιστώτρια χώρα, που διαθέτει πάνω από ένα τρισεκατομμύριο πλεονάσματα και τα χρησιμοποιούν πιστωτικά. Συμπεριφέρονται ως τραπεζίτες περισσότερο παρά ως βιομήχανοι. Επικρατεί δηλαδή στη γερμανική πολιτική η πολιτική των τραπεζών και δεν τους νοιάζουν αν χάνουν αγορές. Και χάνουν αγορές! Κι ας ανεβαίνει το ευρώ, αρκεί να κερδίζουν σε τόκους!

.............................

Και ο λόγος που εντοπίζει ο καθηγητής, είναι απλός. «Όταν είσαι μία γερασμένη χώρα,......»

Νομίζω πως η ανάλυση προχώρησε σε πιο βαθιά νερά, σε σχέση με τα ρηχά που βολεύονται να πλατσουριζουν οι τρεις καμπαλέρος του υβριδίου των ΓΑΠοκαρατζαφεροντοραίων.

Πόσο άραγε παραπάνω μπορεί να ακουστεί, να βαρύνει ο λόγος του Κ. Βεργόπουλου σε σχέση με τις κραυγές του υβριδίου;

• Οι άλλοι δρόμοι

Κανείς δε λέει πως είναι ευκολότεροι οι εναλλακτικοί δρόμοι εξόδου. Τουλάχιστον από τον «ενδεδειγμένο» ως μονόδρομο. Αλλά τελικά αποφασίζει κανείς όταν ξέρει και όχι όταν τον πείθουν, πως το σφαγείο του μηχανισμού τηρεί όλους υος κανόνες υγιεινής και είναι το μόνο ενδεδειγμένο «δια την περίπτωσιν σας».

Δυστυχώς στην Ελλάδα κανείς δε θέλει να ψάξει παραπάνω απ’ όσο φτάνει το βλέμμα του.

Ας πάρουμε τώρα την πρόταση του Τάκη Φωτόπουλου από το

http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

αλλά και από τις αναδημοσιεύσεις του στη εδώ και εδώ στη σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία

Θα σταθούμε μόνο στα συμπεράσματα του πολιτικού επιστήμονα και στις προτάσεις του αφού πρέπει κα να αποφύγουμε τη σεντονοποίηση του ποστ. Όποιος ενδιαφέρεται (και καλά θα κάνετε όλοι και όλες να τα διαβάσετε, μπορείτε να τα βρείτε είτε στα λινκς που δίνουμε είτε ζητώντας το στο . http://www.inclusivedemocracy.org

Γράφει λοιπόν ο πολιτικός επιστήμονας:

Το μεγαλύτερο όμως έγκλημα της κοινοβουλευτικής Χούντας (στSky: ο συνεταιρισμός ΓΑΠ – Καρατζαφύρερ – Ντόρας) είναι η κατάφωρη διαστρέβλωση της αλήθειας, χωρίς να δίνεται καν η δυνατότητα από τα ΜΜΕ, και ιδιαίτερα τα κρατικά, για οποιονδήποτε πραγματικό διάλογο - κάτι που ούτε η Θάτσερ τόλμησε όταν ισχυριζόταν ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική λύση».

Ετσι, ο πρωθυπουργός και τα παπαγαλάκια του (στα οποία παραδόξως φαίνεται ανήκει και η ανταποκρίτρια της εφημερίδας στο Λονδίνο, αν κρίνουμε από τις αχαρακτήριστες συνεντεύξεις που έδωσε στα βρετανικά ΜΜΕ) επαναλαμβάνουν συνεχώς το ασύστολο ψέμα ότι δήθεν τα κτηνώδη μέτρα του ΔΝΤ και της Ευρωζώνης είναι «μονόδρομος» και ότι η εναλλακτική πορεία θα ήταν «καταστροφή, μεγαλύτερος πόνος για όλους».

Ο πρωθυπουργός της κοινοβουλευτικής Χούντας δεν δίστασε μάλιστα να δηλώσει στη Βουλή ότι «δεν έχει ακούσει εναλλακτική λύση», πράγμα που υποδηλώνει είτε ασχετοσύνη είτε απόπειρα περαιτέρω εξαπάτησης. ...

Οι εναλλακτικές προτάσεις του Τάκη Φωτόπουλου

Ακόμη και τώρα όμως το έγκλημα αυτό των ελίτ θα μπορούσε να σταματήσει, μέσα από αγώνα, με επικεφαλής τους αποδιοπομπαίους τράγους του συστήματος στον δημόσιο τομέα, με στόχο τη γενική απεργία διαρκείας που θα παρέλυε τον κρατικό μηχανισμό, και με αιτήματα:

α) άμεση έξοδο από το ευρώ,

β) υποτίμηση δραχμής,

γ) μετατροπή όλου του χρέους σε δραχμές,

δ) επαναδιαπραγμάτευση του χρέους για δραστική περικοπή και επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής,

ε) αυστηροί έλεγχοι στην κίνηση κεφαλαίου,

στ) κοινωνικοποίηση τραπεζών,

ζ) άγρια φορολόγηση (ύστερα από καταγραφή) κινητής και ακίνητης μεγάλης περιουσίας.

Η εναλλακτική αυτή λύση βέβαια δεν σημαίνει, όπως τρομοκρατούν οι ελίτ τον λαό, ότι θα σταματούσε το Κράτος να πληρώνει μισθούς και συντάξεις!

Απλώς θα σταματούσε να πληρώνει τα δισεκατομμύρια που χρωστά στους πιστωτές, μέχρι να πληρώσουν οι ντόπιες και ξένες ελίτ το χρέος, ενώ συγχρόνως θα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για αυτοδύναμη ανάπτυξη που θα καταργούσε την ανάγκη δανεισμού από τους καρχαρίες των αγορών...

Αντίθετα, η εντατικοποίηση της κοινωνικής πάλης και ο αγώνας για αυτοοργάνωση πέρα από τις ελίτ και τα ελεγχόμενα από αυτές συνδικάτα κ.λπ. μπορεί ν' ανατρέψει αυτή τη διαδικασία και να οδηγήσει στην άμεση μονομερή έξοδο από την ΟΝΕ και την Ε.Ε., η οποία θα πρέπει να συνοδευθεί από ένα ολοκληρωμένο «πακέτο» μέτρων που θα στοχεύει στην πραγματική φορολογική σύλληψη των ντόπιων ελίτ και στον παράλληλο εξαναγκασμό των ξένων ελίτ -που έχουν σημαντικό μέρος της ευθύνης για την έκρηξη του χρέους- να θυσιάσουν σημαντικό τμήμα του κεφαλαίου τους και να δεχτούν τη μακροπρόθεσμη αποπληρωμή με χαμηλά επιτόκια.

Δεδομένου (είπαμε πως λειτουργεί ο νεοφιλελευθερισμός στον πλανήτη) πως το δίλημμα δεν είναι αν θα πτωχεύσουμε ή όχι αλλά, το άν θα πτωχεύσουμε κάτω από όρους που θα βάλουμε εμείς για να μην οδηγηθύμε σε ακραίες εκδηλώσεις και στέρηση βασικών αγαθών, και γνωρίζοντας το πόσο ενδιαφέρονται οι διοικούντες για την τύχη του λαού, μάλλον θα διαλέξουμε την οδό που οδηγεί στο πεζοδρόμιο (άσχετα με το τι λένε και γράφουν οι διάφοροι τσομπάνηδες του ΣΚΑΪ, του MEGA, του ANT1 και της δημόσιας τηλεόρασης και άλλων ΜΜΕ). Γιατί όλοι στυο κάτω κάτω δουλεύουν για να μη χάσουν οι πιστωτές μας και όχι εμείς.

Για την ενημέρωση για περαιτέρω λεπτομέρειες των διαφόρων ενδεχομένων, μπορείτε να επισκεφτείτε το

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=541508

όπου ο Γιάνης Τόλιος αναλύει λεπτομερώς ότι θα ήθελε να μάθει όποιος πραγματικά ενδιαφέρεται.

Για μία φορά, ας αποφασίσουμε εμείς για τη ζωή μας, ενημερωμένοι και αποφασισμένοι. Μην απεμπολούμε το δικαίωμα μας να αποφασίζουμε και εμείς για εμάς για τον τόπο και για το μέλλον μας.

Υπάρχουν εναλλακτικές. Δεν υπάρχουν μονόδρομοι.