JUNGLE-Report

ΕΝΟΤΗΤΑ 1 1983 Μετά από τη τριπλή δικτατορία Βιντέλα, Βιόλα, Γκαλτιέρι, η κυβέρνηση του Ραούλ Αλφονσίν (1983) ανέλαβε δράσεις για - την αποκατάσταση των διωγμένων, -καθιέρωση του πολιτικού ελέγχου στις ένοπλες δυνάμεις και -την εδραίωση των δημοκρατικών θεσμών. Τα μέλη των τριών δικτατοριών δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε ισόβια. Η κληρονομιά ήταν βαριά, το χρέος είχε μεγεθυνθεί. Επιπλέον το ιδιωτικό χρέος των δικτατόρων απέναντι στους ιδιώτες δανειστές και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η κυβέρνηση Αλφονσίν το δέχεται ως δημόσιο παρά την εισήγηση του επιτελείου του των οικονομικών. . Αποτέλεσμα ήταν να αυξηθεί το ήδη αυξημένο δημόσιο χρέος της χώρας. Έτσι προτεραιότητα δόθηκε στην εξυπηρέτηση του δημόσιου (εξωτερικού) χρέους έναντι του εσωτερικού. Με τις συνθήκες αυτές και κάτω από καθεστώς αδιαφάνειας, Κι επιπλέον μετά τη νομισματική κρίση του 1989 που πενταπλασίασε τις τιμές, η κυβέρνηση Αλφονσίν, πέντε μήνες πριν ολοκληρώσει τη θητεία της παραιτήθηκε.. Βίοι Παράλληλοι. Ελλάδα Η χώρα που θα επιζήσει χωρίς κατοίκους ή αλλιώς "Υπάρχει ζωή πριν το θάνατο;" ΕΝΟΤΗΤΑ 1 2007 Η οικονομική κρίση που ξεκινάει από την φούσκα των ακινήτων και ειδικότερα τη στεγαστική πίστη στις ΗΠΑ, δημιουργεί συνθήκες κρίσης και στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού. Στην Ελλάδα που τα κύματα χτυπούν με χρονοκαθυστέρηση (ή έτσι νομίζουμε) η κυβέρνηση Καραμανλή απολαμβάνει τη νωπή λαϊκή εντολή που της ανανέωσε την κυβερνητική θητεία. Με επιβαρυμένους προϋπολογισμούς λόγω αυξημένων δημοσίων δαπανών και μειωμένων δημοσίων εσόδων λόγω ύφεσης (αφού οι τράπεζες διόρθωναν τους ισολογισμούς τους με τη μείωση των χορηγήσεων) η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται το αδιέξοδο και πριν ολοκληρώσει τη θητεία της, προκηρύσσει εκλογές Τον Οκτώβρη του 2009. ΕΝΟΤΗΤΑ 2 1990 Ο νεοεκλεγείς πρόεδρος Κάρλος Μένεμ ξεκίνησε τις διαδικασίες ιδιωτικοποιήσεων και ζήτησε τη συνδρομή του οικονομολόγου Ντομίνγκο Καβάγιο, ο οποίος επέβαλε σταθερή ισοτιμία πέσο-δολαρίου το 1991 και υιοθέτησε μακροπρόθεσμες πολιτικές αγοράς, καταργώντας τον προστατευτισμό και επιχειρηματικούς κανονισμούς, επιταχύνοντας τις ιδιωτικοποιήσεις. Αυτές οι μεταρρυθμίσεις συνέβαλαν σε σημαντικές αυξήσεις των επενδύσεων και της ανάπτυξης με σταθερές τιμές για το μεγαλύτερο διάστημα της δεκαετίας του '90. Οι πληρωμές των εξωτερικών χρεών έφτασαν σε πρωτόγνωρα επίπεδα, ενώ η φοροδιαφυγή και η διαφυγή κεφαλαίων συνέβαλαν σε μία κρίση ισοζυγίου πληρωμών, που έθεσε την οικονομία σε καταστολή από το 1975 ως το 1990. Για την αντιμετώπιση της κατάστασης, ο οικονομολόγος Ντομίνγκο Καβάγιο (D. Cavallo) υποτίμησε το πέσο σε σχέση με το δολάριο το 1991 και μείωσε τις χρηματικές παροχές. Το οικονομικό επιτελείο του προώθησε την απελευθέρωση του εμπορίου, την άρση του προστατευτισμού και τις ιδιωτικοποιήσεις. Πέσο-δολάριο Η κυβέρνηση του περονιστή προέδρου Κ. Μένεμ, σε συνεργασία με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και προκειμένου να αντιμετωπίσει την έκρηξη του υπερπληθωρισμού, ο οποίος ξεπέρναγε το 100% σε ετήσια βάση, συνέδεσε το αργεντίνικο νόμισμα, πέσο, με το δολάριο με σταθερή ισοτιμία ένα προς ένα. Η σύνδεση του νομίσματος βασίστηκε στην εγγύηση των υπό κυκλοφορία πέσος από τα αποθέματα της Κεντρικής Τράπεζας σε δολάρια. Το μέτρο αυτό είχε απόλυτη επιτυχία στην αντιμετώπιση του πληθωρισμού, ο οποίος έπεσε δραματικά από περισσότερο από 3.000% το 1989 σε 0,2% το 1996, οδήγησε όμως στη δολαριοποίηση της οικονομίας και στην απεμπόληση της νομισματικής πολιτικής της χώρας, η οποία στην πράξη, από το σημείο αυτό και έπειτα ήταν δέσμια της αμερικανικής νομισματικής πολιτικής. Ο πληθωρισμός έπεσε και το ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 1/3 μέσα σε τέσσερα χρόνια. Η σταθερή αξία του πέσο όμως μπορούσε να διατηρηθεί μόνο με τη χρήση δολαρίων στην εγχώρια αγορά, γεγονός που οδήγησε στην αύξηση του εξωτερικού χρέους. Οι εξωτερικές δυσμενείς συνθήκες και η αδυναμία του συστήματος ακύρωσαν τυχόν θετικά αποτελέσματα, προκαλώντας τη σταδιακή υποβάθμιση της οικονομίας από το 1995 μέχρι την τελικής της κατάρρευση το 2001. Η πολιτική του σκληρού δολαρίου (σαν το άκαμπτο ευρώ που θέλει η Γερμανία), η άνοδος των αμερικανικών επιτοκίων, και η υποτίμηση του βραζιλιάνικου ρεάλ το 1999 ανέτρεψαν τη μακροοικονομική σταθερότητα της Αργεντινής, η οποία μέχρι το 1998 αποτελούσε το υπόδειγμα της αποτελεσματικότητας των οικονομικά ορθόδοξων οδηγιών του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Η ανατίμηση του πέσο, η ισοτιμία του οποίου αναγκαστικά ακολουθούσε αυτή του δολαρίου στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και η υποτίμηση του ρεάλ, έπνιξαν τον εξαγωγικό τομέα της Αργεντινή, βυθίζοντας τη χώρα σε ύφεση. Βίοι παράλληλοι ή "Υπάρχει ζωή πριν το θάνατο;" ΕΝΟΤΗΤΑ 2 2009 Ο νεοεκλεγείς πρόεδρος ΓΑΠ προσποιούμενος τον έκπληκτο και ενώ τον έχει βγάλει ρόμπα ο ίδιος ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, αποφασίζει να επιταχύνει τη νεοφιλελεύθερη πολιτική του βάζοντας προτεραιότητα στις διαδικασίες ιδιωτικοποιήσεων και τοποθετεί στη θέση του υπουργού οικονομικών τον κοζανίτη Καβάγιο, Γ. Παπακωνσταντινου, έναν εξωκοινοβουλευτικό του φίλο, ο οποίος καβάλησε το άρμα της ισοπέδωσης μισθών και εισοδημάτων προκειμένου να διοχετεύσει τις πιέσεις οικονομικής προσαρμογής στην αγορά εργασίας, αντί στο κεφάλαιο. Αγαπημένο του μότο το «Οι λύσεις αυτές αποτελούν μονόδρομο» Επίσης για να ρίξει περισσότερη στάχτη στα μάτια των αποχαυνωμένων Ελλήνων που περίμεναν μία κουβέντα του για να βγάλουν έναν στεναγμό ανακούφισης αφού δήθεν «γλιτώσαμε την πτώχευση» Επιπλέον ο Σαϊνης Cavallo - Παπακωνσταντίνου, κατ’ εντολή του αρχηγού του (του αρχηγού της χούντας κατά Τ. Φωτόπουλο) αποδίδει το χρέος, όλο στις «λαμογιές» στα «σπίτια» και στη φοροδιαφυγή. Κουβέντα δεν λέει για τη μειωμένη πατραγωγικότητα, το σκληρό και αδυσώπητο σύμφωνο σταθερότητας που δημιούργησε μόνιμα ελλείμματα στους περιφερειακούς της Ε.Ε. για να έχει πλεονάσματα ο πυρήνας της ΟΝΕ. Ελλείμματα τέτοια που και όλοι οι έλληνες να έκλεβαν την εφορία για 5 χρόνια, δε θα τα είχαν πετύχει. ΕΝΟΤΗΤΑ 3 Το 1998 όμως, μία σειρά διεθνών κρίσεων στην οικονομία και η υπερεκτίμηση του πέσο προκάλεσαν σταδιακά μία εγχώρια οικονομική κρίση. Η αίσθηση της σταθερότητας και ευημερίας που επικρατούσε υποχώρησε γρήγορα και με το τέλος της θητείας του το 1999, ο Μένεμ δεν ήταν καθόλου δημοφιλής . Στις 07 Ιουνίου 2001 ο πρώην πρόεδρος Κάρλος Μένεμ τέθηκε σε κατ΄ οίκον περιορισμό, όπως επιβεβαίωσε εκπρόσωπος του γερουσιαστή αδερφού του. Την εντολή για τη σύλληψή του έδωσε δικαστήριο που ερευνά υπόθεση παράνομης πώλησης όπλων κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, ο 70χρονος, τότε Μένεμ δεν οδηγήθηκε στη φυλακή, λόγω της ηλικίας του, όμως θα τελεί σε κατ΄ οίκον περιορισμό μέχρι τη διεξαγωγή της δίκης. Ο Μένεμ, ο οποίος διατέλεσε πρόεδρος της Αργεντινής από το 1989 έως το 1999, αντιμετωπίζει κατηγορίες για «παράνομες διασυνδέσεις» και πώληση όπλων στην Κροατία, κατά τη διάρκεια του πολέμου από το 1991 έως το 1993, και στο Εκουαδόρ το 1995. Παρόμοιες κατηγορίες αντιμετωπίζουν τρεις πρώην υπουργοί και ο πρώην αρχηγός του στρατού. Ο διάδοχος πρόεδρος Φερνάντο ντε λα Ρούα κληρονόμησε μειωμένη ανταγωνιστικότητα στις εξαγωγές, καθώς και χρόνια ελλείμματα. Ο κυβερνών συνασπισμός επανέφερε τον Καβάγιο στο Υπουργείο Οικονομικών, γεγονός που ερμηνεύτηκε ως μία κίνηση πανικού από τις αγορές παραγώγων. Ο Καβάγιο αναγκάστηκε να λάβει μέτρα για τα διαφυγόντα κεφάλαια και να αντιμετωπίσει την κρίση με πάγωμα των λογαριασμών. Η λαϊκή δυσφορία εντάθηκε και στις 20 Δεκεμβρίου του 2001, η Αργεντινή μπήκε στη χειρότερη θεσμική και οικονομική της κρίση από το 1890. Βίαιες διαδηλώσεις και συγκρούσεις με τις αρχές οδήγησαν σε τραυματισμούς και θανάτους. Το χαοτικό κλίμα που εντεινόταν και οι φωνές διαμαρτυρίας οδήγησαν τελικά στην παραίτηση του πρόεδρου ντε λα Ρούα. 19/07/2001 Ο κίνδυνος της κατάρρευσης υπό το βάρος του υπέρογκου χρέους της, που αντιπροσωπεύει το ένα πέμπτο των ομολόγων των αναδυόμενων αγορών είναι ορατός. Η Αργεντινή βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση. Οι αποδόσεις των ομολόγων υπερβαίνουν το 20%. Οι δανειστές αναμένουν την κατάρρευση. Η επιστροφή του Νομίνγκο Kαβάγιο στο υπουργείο Οικονομικών, δηλαδή του αρχιτέκτονα των πετυχημένων μεταρρυθμίσεων στις αρχές της δεκαετίας του '90, δεν έχει συνοδευτεί μέχρι στιγμής από την προσδοκώμενη επιτυχία και βέβαια δεν έχει τονώσει την εμπιστοσύνη των ξένων επενδυτών και των αγορών. Ο Kαβάγιο θέλει να να τονώσει την ανταγωνιστικότητα των εξαγωγών, αλλά και να μειώσει χρέος, με συνταγή ΔΝΤ. Δεν υπάρχουν αποτελέσματα και η οικονομία της χώρας εξακολουθεί να παραπαίει. (Το δίδυμο Άμποτ - Κοστέλλο δηλ. Παπακωνσταντίνου - Κατσέλη λένε πως θα τα καταφέρουμε, εκτελώντας την οδηγία του αρχηγού της Χούντας να κοροϊδεύουν τα κορόιδα) Η κυβέρνηση του Μπουένος Αϊρες εμφανίζεται προβληματισμένη αποφασισμένη να προσπαθήσει για την ανάκαμψη της οικονομίας, αδιαφορώντας αυτή τη φορά για το πολιτικό κόστος. Η ανεργία είναι στο 30% και το ετήσιο εισόδημα των μισών μισθωτών είναι λιγότερο από 500 πέσος ($320) . Η φτώχεια επηρεάζει το 37% του πληθυσμού. Δεν υπάρχει στην ιστορία της χώρας προηγούμενο κοινωνικής καταστροφής τέτοιου μεγέθους Claudio Katz ΕΝΟΤΗΤΑ 3 Το σύμφωνο σταθερότητας απετέλεσε για την Ελλάδα ότι και το δέσιμο πέσο – δολαρίου για την Αργεντινή, που αναφέρουμε δίπλα. Λίγη προΙστορία 1991 Η προσπάθεια εγκαθίδρυσης του νεοφιλελεύθερου παραδείσου στην Ελλάδα ξεκινάει με τις ιδιωτικοποιήσεις (αποκρατικοποιήσεις) του Κ. Μητσοτάκη, ήδη από την περασμένη χρονιά. Σκοντάφτουν στο μεγάλο μέτωπο της ΕΑΣ των «Σταμουλοκολλάδων».[1] Παρά την αποτυχία στην ΕΑΣ, μπαίνουν τα θεμέλια και προϊδεάζεται το «κοινό» για τις αποκρατικοποιήσεις που θα φέρουν οι εκσυγχρονιστές. Πάντα «σοσιαλιστικές» κυβερνήσεις αναλάμβαναν να φέρουν εις πέρας τα χειρότερα και πιο αντιλαϊκά μέτρα. Ο Μητσοτάκης τελικά είναι ο σοσιαλιστικότερος των σοσιαλιστών με εξαίρεση μόνο τον πρόεδρο (τρομάρα του) της σοσιαλιστικής διεθνούς (με μικρά γράμματα) 1999 Ο Σημίτης τελικά τα «καταφέρνει». Κλειδώνει την ισοτιμία δραχμής – ευρώ στα 340,75. Πανηγυρίζει ενώ ξέρει (;) πως έχει απεμπολήσει ένα πολύτιμο εργαλείο δημοσιονομικής σταθερότητας. Αλλά είπαμε. Γίναμε Ευρώπη. 2004:Κυβέρνηση Καραμανλή. Αφού έφαγαν όλοι, ήρθε η ώρα του Σουφλιά και του Κώστα Καραμανλή με το ψαλίδι των εγκαινίων. Τουλάχιστον μας έμειναν τα βίντεο για να έχουμε και εμείς το δικό μας μνημείο βλακείας. Το μεγάλο, το ωραίο το καταπληκτικό, η μεγάλη καταβόθρα των Ολυμπιακών αγώνων καταπίνει και την τελευταία ελπίδα ανάκαμψης. Όσοι είναι ενάντιοι στους ολυμπιακούς αγώνες αποτελούν ανθέλληνες, γραικύλους και ότι άλλο μπορεί να συλλάβει ο πατριωτικός νους. ΕΝΟΤΗΤΑ 4 20/12/01 η αρχή της ανάκαμψης (για την Αργεντινή λέμε) Σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης βρίσκεται η Αργεντινή μετά τις βίαιες διαδηλώσεις. Oι υπουργοί της κυβέρνησης υπέβαλαν τις παραιτήσεις τους στον πρόεδρο ενώ το υπουργείο Οικονομικών παραδόθηκε στις φλόγες. Ήδη, ο Παπακωνσταντίνου της Αργεντινής, Ντομίνγκο Καβάγιο, υπέβαλε την παραίτηση του, την οποία έκανε αποδεκτή ο Ντε λα Ρούα,. O πρόεδρος της Αργεντινής έχει ήδη κηρύξει τη χώρα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, ενώ 10.000 πολίτες του Μπουένος Αϊρες διαδήλωναν μαζικά στους δρόμους της πρωτεύουσας Διαδηλωτές εκτόξευσαν βόμβες μολότοφ με αποτέλεσμα πολλά γραφεία να τυλιχτούν στις φλόγες. Η αστυνομία χρησιμοποίησε δακρυγόνα για να διαλύσει το συγκεντρωμένο πλήθος στην Plaza de Mayo (Πλατεία Μαΐου). Ο πρόεδρος της Αργεντινής, Φερνάντο ντε λα Ρούα, παραιτήθηκε από το αξίωμα του μετά από την άρνηση των Περονιστών να συμμετάσχουν σε κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Όπως είχε δηλώσει νωρίτερα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ο Φερνάντο ντε λα Ρούα θα υπέβαλε την παραίτησή του εάν η αντιπολίτευση απέρριπτε την προσφορά του να συμμετάσχει στο σχηματισμό του κυβερνητικού συνασπισμού. «Εάν η αντιπολίτευση (το κόμμα των Περονιστών) πει όχι, ο πρόεδρος θα αποχωρήσει», είχε τονίσει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Χουάν Πάμπλο Μπαϊλάκ. Όσο για τον «υπερυπουργό» Οικονομίας, Ντομίνγκο Καβάγιο, μετά την υποβολή της παραίτησής τους ζητά από τις Αρχές να προστατέψουν τόσο τον ίδιο όσο και την οικογένειά του, ενώ ένας δικαστής τού απαγόρευσε την έξοδο από τη χώρα. Συγνώμη ζήτησε από τους συμπατριώτες του ο τέως υπουργός Οικονομικών της Αργεντινής, Ντομίνγκο Καβάγιο, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα Clarin. Ο άλλοτε ισχυρός άνδρας της χώρας υποστηρίζει ακόμα ότι ο τέως πρόεδρος Φερνάντο ντε λα Ρούα υπονομεύθηκε από το ίδιο του το κόμμα. «Πάντοτε ζητώ συγγνώμη. Ασφαλώς όταν κάποιος προσπαθεί να λύσει προβλήματα κάνει λάθη. Γίνονται λάθη που δημιουργούν προβλήματα στους ανθρώπους» αναφέρει χαρακτηριστικά ο τέως υπουργός, ενώ σχολιάζοντας τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας στο πρόσωπό του, σχολιάζει: «Ο κόσμος κουράστηκε από μια κατάσταση πολύ σοβαρή και στο πρόσωπό μου συγκεντρώθηκε όλη του η οργή. Αλλωστε, ήμουν ο αρμόδιος υπουργός επί οικονομικών θεμάτων. Το καταλαβαίνω και δεν ενοχλούμαι καθόλου». Ο Διεθνής Νταβατζής Τσαντίστηκε Από την ειδησεογραφία των ημερών «Αναφερόμενος στη στάση του Διεθούς Νομισματικού Ταμείου και στο γεγονός ότι αρνήθηκε να αποδεσμεύσει βοήθεια ύψους 1,3 δισ. δολαρίων, ο Καβάγιο υποστηρίζει ότι η Συμμαχία που στήριξε τον Φερνάντο ντε λα Ρούα ουσιαστικά υπονόμευσε τις τροποποιήσεις στον προϋπολογισμό, την ώρα που ακόμα και οι Περονιστές είχαν συμφωνήσει. «Η άρνηση του ΔΝΤ ήταν επομένως αναμενόμενη». «Ήταν προφανές ότι η Συμμαχία δεν στήριξε όσο έπρεπε τον πρόεδρο και ασφαλώς δεν στήριξε καθόλου εμένα» κατέληξε. Σχετικά με την οικονομική κατάσταση που επικρατεί, ο Ντομίνγκο Καβάγιο τάσσεται κατά της υποτίμησης του νομίσματος καθώς και της άρσης του καθεστώτος συναλλαγματικής ισοτιμίας του πέσο με το δολάριο. 20.000 άνθρωποι λεηλατούν τα καταστήματα του Μπουένος Άϋρες 22 άνθρωποι πέφτουν νεκροί 250 τραυματίζονται Και είναι μόνο οι πρώτες μέρες . Το άλλο με τον Τοτό: Αφού οδηγήθηκε η χώρα στην καταστροφη και το χάος, οι διεθνείς απατεώνες με περισσό θράσος δηλώνανε: «ο Οργανισμός είναι έτοιμος να συνεργαστεί με τον νέο υπουργό Οικονομικών της Αργεντινής, για να επιτευχθεί ένα συγκροτημένο οικονομικό πρόγραμμα», Για την παραπάνω από ενδεχόμενη ευθύνη του ΔΝΤ για την κατάσταση που αντιμετώπισε η χώρα, ούτε λόγος. Μπράβο! Στο μεταξύ ο Ντε Λα Ρούα, ήταν ήδη …Πουλόπουλος Και οι διεθνείς Οίκοι (της ανοχής των λαών) Οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης του χρέους προχώρησαν σε αλλεπάλληλες υποβαθμίσεις της πιστοληπτικής ικανότητας, χαρακτηρίζοντας «σκουπίδια» τους τίτλους του δημοσίου..( Ότι κάνανε και στην Ελλάδα όχι 15 χρόνια μετά την εφαρμογή των ιδεών ΔΝΤ αλλά μόλις λίγων εβδομάδων) Οι λόγοι της χρεωκοπίας (αλλιώς στερνή μου γνώση) Βέβαια από το αποτέλεσμα φάνηκε πως ο λόγος της χρεοκοπίας δεν ήταν το ύψος του χρέους αλλά το γεγονός ότι η πολιτική ιδιωτικοποιήσεων και ξεπουλήματος κατέστρεψε το μεγαλύτερο παραγωγικό κομμάτι της οικονομίας στον βωμό της χρηματιστηριακής επέκτασης, με αποτέλεσμα το χρέος να μειωθεί ως ποσοστό του AEΠ, αλλά το AEΠ να πέφτει με τέτοιους ρυθμούς που να μη μπορεί να «αναπαράγει» την οικονομία και έτσι να εξυπηρετεί το χρέος. Με λίγα λόγια, ο λόγος της χρεωκοπίας ήταν το βάθος της ύφεσης. Η Αργεντινή χρεοκόπησε στο δημόσιο χρέος της, ύψους 144 δισ. δολαρίων τον Δεκέμβριο του 2001. Η χρεοκοπία αυτή ήταν η μεγαλύτερη κρατική χρεοκοπία μέχρι σήμερα και λόγω του μεγάλου αριθμού ομολόγων, τις διάφορες δικαιοδοσίες στις οποίες αυτά είχαν εκδοθεί και την ανομοιογένεια και τον μεγάλο αριθμό επενδυτών,κυρίως μικροεπενδυτές από την Ευρώπη και την Ιαπωνία, οι διαδικασίες αναδιαπραγμάτευσης ακόμα και σήμερα εξελίσσονται. Η τελική διευθέτηση του χρέους Η τελική προσφορά, όπως την ονόμασε ο υπουργός Οικονομικών κ. Λαβάνια, κλείνει τη μεγαλύτερη κρατική χρεοκοπία στην ιστορία ύψους 144 δισ. δολαρίων μετά ένα θρίλερ τριών ετών. Οι διεθνείς επενδυτές καλούνται να δεχθούν «25% του κεφαλαίου τους, ή τίποτα», καθώς το σχέδιο της Αργεντινής προβλέπει τη «συγχώρεση» των τριών τετάρτων του χρέους. Η χρεοκοπία της Αργεντινής ανέδειξε στο μέγιστο βαθμό την απουσία ενός διεθνούς νομικού πλαισίου, το οποίο να προστατεύει τους πιστωτές χωρών, αντίστοιχα με τους πιστωτές χρεοκοπημένων εταιρειών, ενώ παράλληλα αποτελεί μια στρέβλωση των κανόνων της αγοράς, καθώς η επενδυτική κοινότητα καλείται να καλύψει τα λάθη στη διαχείριση και τη διαφθορά, τα οποία οδήγησαν την περισσότερο ευρωπαϊκή από τις χώρες της Λατινικής Αμερικής στο οικονομικό αδιέξοδο. Και η αναδιαπαγμάτευση, θα συνεχιστεί αλλά η χώρα έχει ανακάμψει ΕΝΟΤΗΤΑ 4 Ο Μένεμ και ο ΚαηΜένεμ 2009 Λεφτά Υπάρχουν! Με το γελοίο αυτό σύνθημα, που την υποκρισία που έκρυβαν οι δύο αυτές λέξεις, αποκάλυψε (άθελα του;) ο Προβόπουλος της ΤτΕ, ο ΓΑΠ αναλαμβάνει πρωθυπουργός της χώρας τον Οκτώβρη του 2009. Σαν να είχε διδαχτεί απευθείας από τον Μένεμ την τέχνη της προδοσίας. Όπως και ο νοτιαμερικάνος πρωτομάστορας, ξεγέλασε μία ολόκληρη χώρα, όπως έκοψε τις φαβορίτες του από τη μία μέρα στην άλλη, δίνοντας τη σημειολογία της αλλαγής πλεύσης, τώρα που ήταν αρχηγός, έτσι και ο ελάχιστος ΓΑΠ, βάζοντας τα δεκανίκια του να επαναλαμβάνουν μονότονα πως «δεν περίμεναν τέτοια κατάσταση στην οικονομία» έδωσε επιτυχώς εξετάσεις στην αδιαντροπιά, στην αγυρτεία και τη φτηνή μικροπολιτική. 2010 Ιανουάριος Όχι Δε θα σας πάμε στο ΔΝΤ. ΘΑ τα καταφέρουμε μόνοι. Έτσι έλεγε το «παιδί της αλλαγής» το Γενάρη. Τα ίδια φώναζε και το «κολλητήρι της Κοζάνης» που ζει δόξα Μιρικόγκου εν Αθήναις. Υπολόγιζαν όμως χωρίς τη Γερμανία. Όχι. Δε μιλάμε για δανεικά. Ή τουλάχιστον δε μιλάμε ακόμα για δανεικά. Η πικρή αλήθεια είναι πως ο μηχανισμός της ίδιας της Ευρωζώνης είναι ένας μηχανισμός που γεννήθηκε για να διατηρεί (και να μεγεθύνει) τα πλεονάσματα του πυρήνα της (Γερμανία, Γαλλία, Βέλγιο, Ολλανδία) μέσω των εππειμμάτων της περιφέρειας της (των γνωστών piigs. Κάθε σμίκρυνση του ελλείμματος μας θα σήμαινε μείωση των πλεονασμάτων του πυρήνα. Τς τς τς. Αυθάδεια. Μπροστά στον κίνδυνο μείωσης των γερμανικών πλεονασμάτων, τι αξία έχει η ζωή των χαμένων pigs; Και επειδή δε μπορεί να βάλει ο πυρήνας τα λεφτά (ή τουλάχιστον όλα για να μη ρισκάρει περισσότερο) καλεί και το ΔΝΤ για να πάρει λεφτά ο πυρήνας και να τα πληρώσει η περιφέρεια. Και ποιος είναι ο οδηγός; Ο ΓΑΠ που ποτέ του δερν είπε καμία αλήθεια. Αντίθετα σαν πνευματικό τέκνο του Μένεμ, πήρε και αυτός διδακτορικό δτην προδοσία του λαού. Μαζί με τον Μιριγκόγκο του.

Μάιος - Ιούνιος

Τίποτα δεν έχει τελειώσει. Κάθε μέρα, κάθε μήνα, νέα μέτρα. Όλα «απαραίτητα». Όχι για εμάς.

Για τους φουκαριαρηδες τους δανειστές μας. Στο χορό μπήκε και ο Λοβέρδος με τις μεραρχίες γκρεμίσματος όλων των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων που είχαν κατακτηθεί από το 19οαιώνα και μέχρι σήμερα. Το συμπέρασμα από την Αργεντίνικη εμπειρία δε δίδαξε κανέναν πως, ο λόγος της χρεωκοπίας ήταν το βάθος της ύφεσης.

Αντίθετα οδηγούν τη χώρα ΣΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΦΕΣΗ. Στην ΜΟΝΙΜΗ ΥΦΕΣΗ.

Όλοι δουλεύουν μαζί. ΜΜΕ, ΓΑΠ, ΔΝΤ, Λοβέρδοι, ο Μιριγκόγκος, ο τζιτζιφιόγκος της ΓΣΕΕ

και ο ανεκδιήγητος της ΑΔΕΔΥ. Οι αντιπολιτευόμενοι νομίζουν πως με ένα απλό ΟΧΙ καθάρισαν. Η Αριστερά ακόμα ψάχνει να συντάξει την πρόταση της. Το ΚΚΕ είναι ΟΧΙ σε όλα. Αν αυτό δεν είναι η κόλαση, τότε πως το λένε;

Μέσα στο χάος δύο αριστερές προτάσεις ολοκληρωμένες και τεκμηριωμένες, ακούστηκαν.

Η κάθε μία με τα προβλήματα της αλλά και οι δύο τείνουνστο να γλιτώσει η χώρα μαζί με το λαό της, το ναυάγιο και την υποταγή. Δε θα τις αναφέρουμε εδώ. Όποιος ενδιαφέρεται μπορέι να τις βρεί (με την κριτική τους, τόσο στον Τάκη Φωτόπουλο

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=174727,

όσο και στι ομιλίες του Κ.Λαβίτσα και της πρωτοβουλίας οικονομολόγων επιστημόνων

http://tvxs.gr/webtv/video/εισήγηση-στη-συζήτηση-για-το-χρέος-κ-λαπαβίτσας

Φτάσαμε στο μη περαιτέρω και όλα δείχνουν πως δεν έχουμε βάλει μυαλό και δεν έχουμε διδαχτεί τίποτα από το κακό που σέρνει το ΔΝΤ μαζί του, ειδικά όταν έχουμε εταίρους που θέλουν να στηρίξουν το νόμισμα τους με το δικό μας αίμα. Τα δε ΜΜΕ μας, φροντίζουν να μας προβάλουν το μονόδρομο της λιτότητας του ΔΝΤ σα μόνη λύση, αφού αυτό θέλουν οι ελίτ. Ούτε λόγος για το "καλό ευρώ", ούτε για το ενδεχόμενο αλλαγής στην ευρωζώνη, ούτε βέβαια λόγος για τη δυνατότητα στάσης πληρωμών.

Πολλές οι συμπτώσεις στην κοινή πορεία των 2 χωρών -αλλά και των υπολοίπων που γνώρισαν τη λιτότητα ala ΔΝΤ. Τυχαίο; Δε νομίζω

Ας μη γίνουμε το πρώτο γουρούνι που πάει οικιοθελώς στη σφαγή κλαίγοντας για τη κακή μοίρα του χασάπη που θα λερώσει τα ρούσα του με το αίμα μας. Αν πάλι αυτό θέλουμε, είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Για τους δε εθνικόφρονες σοσιαλιστές (για συντομία εθνικοσοσιαλιστές) που ψήφισαν με χαρά μαζί με τον ΓΑΠ, θα χαρούν να δουν σε 1-2 χρόνια την πινακίδα "Προσεχώς Ελληνίδες" στα "Γιαννοπούλεια Πολιτιστικά Κέντρα της Δύσης. Γιατί αυτή είναι η μοίρα αυτού που πάει πρόθυμα να τον γλιτώσει ο χασάπης που ...πονάει.

Πηγές για την Ελληνική πορεία

-http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=174727

-http://tvxs.gr/webtv/video/εισήγηση-στη-συζήτηση-για-το-χρέος-κ-λαπαβίτσας

Το γεγονός πως θεωρητικά ο φιλελευθερισμός πρεσβεύει περισσότερο ατομικισμό και λιγότερο κράτος, αυτό είναι γνωστό. Στην πράξη όμως, είναι επίσης γνωστό πως ο φιλελευθερισμός είναι το άλλοθι αυτών που ζητάνε περισσότερο κράτος και λιγότερο ατομικισμό. Δηλαδή το ΔΝΤ. Δηλαδή επί χωρών που ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες ή είναι καταχρεωμένες και έχουν πλούσιο παρελθόν δικτατορικών καθεστώτων. Αργεντινή και Ελλάδα. Δηλαδή οι τράπεζες και οι χρηματιστές. Δηλαδή οι πολυεθνικές. Δηλαδή οι οπαδοί του καπιταλιστικού κυνισμού. Δηλαδή οι νοσταλγοί. Δηλαδή οι ακροδεξιοί. Οπότε δεν μας προξένησε καμία έκπληξη να δηλώνει από το βήμα της Βουλής ο τσεκουράτος Μάκης Βορίδης πως ασπάζεται το φιλελευθερισμό. Είναι γνωστό πως σε μια οικονομική ομιλία του τον χειροκρότησε επιδεικτικά η Ντόρα Μπακογιάννη άρτι διαγραφείσα από το κόμμα του Σαμαρά, η άλλη κυριλέ όψη του φιλελευθερισμού με το παγωμένο χαμόγελο του κροκόδειλου και τα κομψά ταγιέρ της τίγρης.

Αλλά τι είπε αυτή τη φορά ο Μάκης Βορίδης με αφορμή την επερχόμενη απελευθέρωση του ιδιωτικού τζόγου. Ο φρουτάκιας Χρυσανθακόπουλος, διαγραφείς από τον Σημίτη και πρόσφατα μέλος του ΛάΟΣ, δεδικαίωται.



Με τη μεγαλύτερη ευκρίνεια High Definition και τη σκληρότητα ενός πέους βατράχου, μας λέει ο τσεκουράτος Βορίδης:

• Νομιμοποίηση της κακοποίησης παιδιών, γυναικών, ομοφυλόφιλων και αλλοδαπών λόγω ατομικής ευθύνης.
• Νομιμοποίηση της παιδοφιλίας λόγω ατομικής ευθύνης.
• Νομιμοποίηση της εμπορίας ηρωίνης λόγω ατομικής ευθύνης.
• Νομιμοποίηση της χρήσης όπλων λόγω ατομικής ευθύνης.
• Νομιμοποίηση της ληστείας κρατικού χρήματος λόγω ατομικής ευθύνης - ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό έλεγε πολύ κομψότερα ο άλλος.
• Νομιμοποίηση του φασισμού λόγω ατομικής ευθύνης. Αλλά νόμιμος είναι και ο κομουνισμός οπότε να μην παραπονείται.
• Νομιμοποίηση - συμπληρώστε στα σχόλια ό,τι άλλο θέλετε εσείς.

Σαν φίλοι του Τόλη που είμαστε και εμείς, κάνουμε έκκληση στην Πολιτεία να μη λάχει και του αγγίξει ούτε μισή τρίχα για τα 5,5 εκατομμύρια που χρωστάει στην εφορία.

Η ΔΟΥ κατέσχεσε σαλονάκι 31 ετών από συνταξιούχο

ΕΝΑ ΣΑΛΟΝΑΚΙ 31 ετών και δύο «συνομήλικες» πολυθρόνες ήταν το μοναδικό περιουσιακό του 70χρονου συνταξιούχου Γιάννη Κ. και της γυναίκας του, της κ. Ευμορφίας.
[...]
Η οφειλή είχε δημιουργηθεί από εκκρεμείς φορολογικές υποθέσεις του και με τα 550 ευρώ σύνταξη που παίρνει από το ΙΚΑ είχε εξηγήσει πως δεν μπορούσε να πληρώσει το χρέος.
πηγή: http://www.tanea.gr/default.asp.... .

Εχτές μου κοινοποιήθηκε στο mailbox μια επιστολή της δικηγόρου Μαρίας Γκουγκουσκίδου, δικηγόρος του Πομάκου ο οποίος φέρεται να χτύπησε τη δασκάλα Χαρά Νικοπούλου। Επειδή τα δύο τελευταία χρόνια οι ακροδεξιές φυλλάδες και τα συναφή μπλογκ έχουν αποδυθεί σε ένα αγώνα εθνικιστικής προπαγάνδας υπέρ της Χαράς Νικοπούλου, θεωρώ θεμιτό όσο και σκόπιμο, για λόγους ισονομίας, ισότητας, ελεύθερης διάδοσης του λόγου και την έκφραση της αντίθετης άποψης να αναπαράγω την επιστολή της Γκουγκουσκίδου, που συντάχτηκε με αφορμή μια μονόπλευρη παρουσίαση της υπόθεσης από τον Κώστα Χαρδαβέλλα,στην εκπομπή Αθέατος Κόσμος, μην επιτρέποντας να ακουστεί η άλλη άποψη. Επίσης βλέπω ότι η επιστολή αναδημοσιεύτηκε και από άλλα λίγα μπλογκ αλλά είναι καλό να αναπαραχθεί κι από δω εξαιτίας της λαίλαπας της εθνικιστικής παραπληροφόρησης.

Συμπληρωματικά, να πω τα εξής. Το να αναμοχλεύονται παλιά πάθη και μίση, με την φανερή υποστήριξη ακραίων εθνικιστικών κύκλων, ανάμεσα σε χριστιανούς και μουσουλμάνους στην παραμεθόριο της Θράκης, αυτό δείχνει πως κάποιοι προσπαθούν να αναδημιουργήσουν τετελεσμένα λες και οι περιουσίες αυτών των ανθρώπων είναι και δικές τους. Θα πρέπει να καταλάβουν λοιπόν αυτοί οι κύκλοι ότι η πατρίδα δεν είναι ένα ιδιόκτητο χωράφι για να το μοιράζουν όπως γουστάρουν αλλά ένα σύνολο λαοτήτων και εθνοτήτων που ζουν κάτω από τη σκεπή μιας συντεταγμένης πολιτείας. Αν στην περίπτωση της Θράκης, και ειδικά στην περιοχή του Μεγάλου Δέρειου, χριστιανοί και μουσουλμάνοι καταφέρνουν να ζουν αρμονικά αλληλοϋποστηριζόμενοι, ποια είναι η κάθε Χαρά Νικοπούλου και τι δικαιώματα νομίζει πως αναλαμβάνει για να σπείρει εθνικιστική διχόνοια εκεί όπου τα πράματα θα πρέπει τόσο να είναι εξομαλυμένα όσο και να υπογορεύονται από τις νέες συνθήκες και τον ανθρωπισμό. Αλλά όχι, μέσα στο μυαλό του ο εθνικιστής μοιράζει χωράφια που δεν του ανήκουν και ονειρεύεται Μεγάλες Ιδέες που εφαρμοζόμενες κατα περίπτωση (πχ 1897) έφεραν τη χώρα σε χειρότερη θέση από πριν.

Παραθέτω την επιστολή της Μαρίας Γκουγκουσκίδου και ακολουθούν έπειτα δύο δελτία τύπου του υπουργείου Παιδείας που έλαβα στο αμέσως προηγούμενο διάστημα, διαφωτίζουν αρκετά καλύτερα το παρασκήνιο της υπόθεσης με τη δασκάλα κι όχι όπως την υπαγορεύουν οι εθνικιστικοί κύκλοι για τις δήθεν διώξεις της.

ΠΡΟΣ

Τον κ. Χαρδαβέλα και την εκπομπή ΑΘΕΑΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ


Σας αποστέλλω την επιστολή αυτή προκειμένου να διαμαρτυρηθώ για την εκπομπή σας «ΑΘΕΑΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ» της 25ης Μαΐου 2010, στην οποία παρουσιάσατε το θέμα της κας Χαράς Νικοπούλου.

Ως πληρεξούσια δικηγόρος του κ. Κασάικα Οσμάν, ο οποίος φέρεται ότι χτύπησε την κα Χαρά Νικοπούλου, αλλά και ως απλή κάτοικος του Νομού Έβρου, θεωρώ απαράδεκτο τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάσατε το συγκεκριμένο θέμα και όχι μόνο όσον αφορά το συγκεκριμένο φερόμενο ως τελεσθέν ποινικό αδίκημα, αλλά και τη γενικότερη συμπεριφορά της κυρίας αυτής από την έλευσή της στην περιοχή μας.

Θεωρώ καταρχήν απαράδεκτο δημοσιογραφικά το γεγονός ότι παρουσιάσατε μόνο τη μία πλευρά των γεγονότων και συγκεκριμένα αυτή της εν λόγω κυρίας, ενώ δεν μπήκατε καν στον κόπο να απευθύνετε έστω κάποιες ερωτήσεις στους κατοίκους της περιοχής, είτε αυτοί είναι πομάκοι, όπως εσείς αρέσκεσθε να τους προσδιορίζετε όλους συλλήβδην, είτε τουρκόφωνοι μουσουλμάνοι, είτε ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι, είτε χριστιανοί. Δεν μπήκατε καν στον κόπο να δώσετε το βήμα στους τοπικούς εκλεγμένους βουλευτές, δημάρχους, νομάρχη, οι οποίοι εκπροσωπούν την περιοχή και οι οποίοι έχουν σχηματίσει άποψη για τα γεγονότα. Και κυρίως όχι μόνο δεν μπήκατε στον κόπο να ρωτήσετε την άποψη του τοπικού δήμαρχου του περιοχής, ήτοι του κ. Ευάγγελου Πουλιλιού, δημάρχου του Δήμου Ορφέα, αλλά επιπλέον κατά την προσπάθειά του να παρέμβει στην εκπομπή σας και να εκφράσει την άποψή του τον αντιμετωπίσατε με απαξιωτικά και χλευαστικά σχόλια και συμπεριφορά, αποδίδοντας την αντίθεσή του σε όσα πρεσβεύει η εν λόγω κυρία σε εξυπηρέτηση ψηφοθηρικών του συμφερόντων, παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι ο Δήμος Ορφέα αποτελείται στη συντριπτική του πλειοψηφία από χριστιανούς και όχι από μουσουλμάνους και επομένως αν υπήρχε η παραμικρή ρήξη μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων στην περιοχή το συμφερότερο γι’ αυτόν θα ήταν να στηρίξει τους χριστιανούς και όχι τους μουσουλμάνους.

Η πραγματικότητα είναι άλλη κ. Χαρδαβέλα, απλώς εσείς δεν θέλετε ούτε να την ακούτε ούτε να την βλέπετε.

Η πραγματικότητα είναι ότι εμείς εδώ οι κάτοικοι του Νομού Έβρου, της απομακρυσμένης αυτής περιοχής της Ελλάδας, ζούμε επί δεκαετίες ολόκληρες ειρηνικά και αρμονικά, χριστιανοί και μουσουλμάνοι, δημότες των ίδιων Δήμων, μαθητές στα ίδια σχολεία, εργαζόμενοι στους ίδιους εργασιακούς χώρους, χωρίς ποτέ να δημιουργηθεί το παραμικρό. Έχουν δε περάσει από τα μειονοτικά σχολεία του Νομού μας πάρα πολλοί χριστιανοί δάσκαλοι, με τους οποίους έχουν αναπτυχθεί άριστες και ισχυρές σχέσεις, όλοι δε αυτοί οι δάσκαλοι, αν κάνατε τον κόπο να τους ρωτήσετε, θα σας απαντούσαν ότι έχουν αποκομίσει τις καλύτερες εντυπώσεις από τη φιλοξενία και τη συνεργατικότητα που συνάντησαν στα μουσουλμανικά χωριά.

Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι όλοι οι κάτοικοι της περιοχής μας σεβόμαστε ο καθένας τη διαφορετικότητα του άλλου και το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, διαφορετικότητα που μπορεί να αφορά στη θρησκευτική συνείδηση, στα πολιτικά πιστεύω, στις ηθικές αρχές κ.α.

Οφείλεται επίσης στο γεγονός ότι εμείς εδώ στο Νομό Έβρου έχουμε μεγαλύτερη σχέση με τους μουσουλμάνους γείτονες, συγχωριανούς, συμπολίτες μας παρά μ’ εσάς τους Αθηναίους του Κολωνακίου και της Μυκόνου, διότι αντιμετωπίζουμε καθημερινά όλοι μας την εκπαιδευτική, πολιτιστική, οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση, την έλλειψη οποιουδήποτε έργου ανάπτυξης, την έλλειψη οποιουδήποτε έργου υποδομής στο Νομό μας. Όταν πλημμυρίζουν κάθε χρόνο τα χωράφια, τα σπίτια, τα χωριά μας, αυτοί στους οποίους μπορούμε να στηριχτούμε για βοήθεια είναι οι διπλανοί μας χριστιανοί, μουσουλμάνοι, όποιοι και αν είναι αυτοί και όχι βέβαια σ’ εσάς τους κατοίκους των Αθηνών ή στην κεντρική εξουσία που μας θεωρείτε ως πολίτες τελευταίας κατηγορίας.

Μας θυμόσαστε μόνο όταν θέλετε να ικανοποιήσετε τις εθνικιστικές σας εξάρσεις, αναφερόμενοι σε ελληνοτουρκικά σύνορα, σε ελληνοτουρκικές διενέξεις, σε ανθελληνικές δράσεις της μειονότητας, σε εγκάθετους του τουρκικού προξενείου κ.α., δημιουργώντας από το πουθενά εθνικά θέματα που δεν υπάρχουν.

Αυτό ακριβώς έκανε και η συγκεκριμένη κυρία, ήρθε στην περιοχή μας κομίζοντας ακραίες εθνικιστικές αντιλήψεις, τις οποίες εμφάνισε μετά τα δύο πρώτα χρόνια της παραμονής της και αφού είχε καταφέρει με τη συμπεριφορά της να κάνει όλους τους κατοίκους του Μεγάλου Δερείου να την αγαπήσουν και να πιστέψουν ότι ήθελε πραγματικά να τους βοηθήσει. Ξαφνικά λοιπόν και μετά τα δύο πρώτα χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων οι κάτοικοι του Μεγάλου Δερείου παραχώρησαν απλόχερα τόσο στην ίδια όσο και στο σύζυγό της ότι περνούσε από το χέρι τους, έχοντας αναπτύξει με όλους τους κατοίκους του χωριού στενές διαπροσωπικές και φιλικές σχέσεις, άρχισε να αναδεικνύεται το πραγματικό της πρόσωπο. Οι ακραίες θέσεις της όσον αφορά το θέμα της μουσουλμανικής μειονότητας στην Ελλάδα, οι οποίες προχωρούν πέρα από τις θέσεις του Ελληνικού Κράτους, η απαγόρευση που επέβαλε να ομιλείται ενώπιων της η τουρκική γλώσσα, οι συστάσεις της προς τις γυναίκες να μη φορούν τη μουσουλμανική μαντίλα, η άποψή της ότι στα μειονοτικά σχολεία δεν πρέπει να διδάσκεται η τουρκική γλώσσα, ο αυτοπροσδιορισμός της ως Ελληνίδας δασκάλας η οποία έχει τον ελληνισμό μέσα της και έναν υπέρμετρο πατριωτισμό, ενώ όλοι οι μουσουλμάνοι της περιοχής και όσοι τους υποστηρίζουν είναι ανθέλληνες, πράκτορες του Τουρκικού Κράτους και του Τουρκικού Προξενείου, η αυτοπαρουσίαση της ίδιας και του συζύγου της ως ανθρώπων που για πρώτη φορά επιτελούν εθνικό έργο στην περιοχή μας, η εφεύρεση από την ίδια ενός αδιανόητου διαχωρισμού μεταξύ αλεβιτών και σουνιτών μουσουλμάνων και η μετάδοση του διαχωρισμού αυτού και στα ανήλικα παιδιά των μουσουλμάνων, τα οποία ποτέ έως εκείνη τη στιγμή δεν είχαν ακούσει κάτι παρόμοιο, οδήγησαν στη ρήξη των σχέσεών της με τους κατοίκους του χωριού και κυρίως με τους γονείς των μαθητών των τάξεων στις οποίες δίδασκε.

Η αφορμή δημιουργήθηκε όταν στις αρχές του σχολικού έτους 2007 – 2008 η δασκάλα παρενέβη στη διαδικασία συντήρησης και βαψίματος του σχολείου, μολονότι είναι μία διαδικασία που δεν εμπίπτει στις αρμοδιότητές της, απαιτώντας από τους μαθητές να καταβάλουν το ποσό των 10 ευρώ το καθένα για την πληρωμή των ελαιοχρωματιστών, αρνούμενη να καταβληθεί αυτό από το ταμείο του σχολείου, προφανώς γιατί θεωρεί ότι οι μουσουλμάνοι ως κατώτεροι έλληνες δεν δικαιούνται ενός ευπρεπούς σχολικού χώρου αλλά οφείλουν να πληρώνουν οι ίδιοι γι’ αυτό, τονίζοντας στους μαθητές ότι σε περίπτωση που δεν κατέβαλαν το ως άνω ποσό δεν θα μπορούσαν να παρακολουθούν στο εξής τα μαθήματα του σχολείου.

Η στάση αυτή της δασκάλας προκάλεσε την αντίδραση των γονέων των μαθητών του σχολείου, οι οποίοι απέστειλαν έγγραφο στις 5-11-2007 προς το Διευθυντή του Συντονιστικού Γραφείου της Μειονοτικής Εκπαίδευσης, με το οποίο ζητούσαν την απομάκρυνση της δασκάλας από το μειονοτικό σχολείο τους και το μειονοτικό χωριό τους.

Το ως άνω έγγραφο και οι υπογραφές που είχαν τεθεί σ’ αυτό εξόργισαν την δασκάλα, η οποία προέβη σε επανειλημμένες δηλώσεις στα τοπικά και εθνικά Μ.Μ.Ε., αμαυρώνοντας την εικόνα του χωριού, διαστρεβλώνοντας το θέμα που δημιουργήθηκε, δίνοντάς του πολιτική χροιά που δεν είχε, παρουσιάζοντας τους κατοίκους του Μεγάλου Δερείου ως πράκτορες και εγκάθετους του Τουρκικού Προξενείου, οι οποίοι υποτίθεται ότι προσπαθούσαν να εκδιώξουν τη «μοναδική Ελληνίδα δασκάλα που υπηρετεί για πρώτη φορά τον Ελληνισμό στο Μεγάλο Δέρειο», εμφανίζοντας τον εαυτό της ως ηρωίδα και όλους τους άλλους ως ανθέλληνες.

Στοχοποίησε δε τους υπογράψαντες το ως άνω έγγραφο, μεταξύ αυτών και την καθαρίστρια του σχολείου και το σύζυγό της, απειλώντας με απολύσεις όσους εργάζονταν σε χριστιανούς εργοδότες και με καταγγελίες στην Πολεοδομία όσους τυχόν είχαν πολεοδομικές παραβάσεις.

Όσον αφορά ειδικότερα την καθαρίστρια του σχολείου, με την οποία η δασκάλα είχε αναπτύξει μία ιδιαίτερα φιλική σχέση, επαινώντας επανειλημμένα τη δουλειά της, ξαφνικά και μετά τη συλλογή των ως άνω υπογραφών η στάση της δασκάλας μετεστράφη. Η δασκάλα άρχισε να αμφισβητεί τη δουλειά της ως καθαρίστριας, να απευθύνεται επανειλημμένα στους άλλους δασκάλους και στο Διευθυντή του σχολείου για το θέμα αυτό, επιδιώκοντας την απόλυσή της.

Από εκεί ξεκίνησε και το περιστατικό, το οποίο συνέβη μεταξύ της καθαρίστριας, του συζύγου της και της δασκάλας και στο οποίο δεν ήταν παρών δυστυχώς κανείς άλλος. Στις 7-2-2008 για άλλη μία φορά η δασκάλα επετέθη φραστικά στην καθαρίστρια του σχολείου, αποκαλώντας την «βρωμιάρα» και ζητώντας της επιτακτικά να παρατήσει τη δουλειά της καθαρίστριας και να φύγει από το σχολείο. Ο σύζυγος της δασκάλας, ο οποίος έτυχε να περνά από το σημείο, αντιλήφθηκε το περιστατικό και υπερασπιζόμενος τη σύζυγό του τόλμησε να πει στην δασκάλα ότι στο σχολείο υπάρχει Διευθυντής και ότι η δουλειά της είναι να μαθαίνει γράμματα στα παιδιά και όχι να ασχολείται με την καθαρίστρια, ενώ ταυτόχρονα τράβηξε τη σύζυγό του έξω από το σχολείο, την παρότρυνε να παρατήσει πια αυτή τη δουλειά και έφυγε.

Αυτό ήταν το περιστατικό που συνέβη και δυστυχώς το καθαρά διαπροσωπικό και φραστικό μόνο αυτό περιστατικό έδωσε τη μεγάλη ευκαιρία στη δασκάλα να το εκμεταλλευτεί κατά το δοκούν, πιστεύοντας, όπως άλλωστε αποδείχθηκε εκ των υστέρων, ότι κανείς δεν θα πίστευε τα λεγόμενα μίας μουσουλμανικής οικογένειας του Μεγάλου Δερείου, αντίθετα όλοι θα πίστευαν τη δική της εκδοχή των γεγονότων, μιας και επρόκειτο για «γνήσια Ελληνίδα δασκάλα». Μετέτρεψε λοιπόν αυτή την καθαρά διαπροσωπική φραστική διένεξη σε ελληνοτουρκική εθνικιστική αντιπαράθεση, δηλητηριάζοντας τις σχέσεις μουσουλμάνων και χριστιανών στην περιοχή και διαταράσσοντας την ειρηνική συμβίωσή μας.

Έφερε μάλιστα επανειλημμένες φορές στο Νομό μας μέλη της «Χρυσής Αυγής» και άλλων εθνικιστικών οργανώσεων, προκειμένου να την στηρίξουν και προφανώς προκειμένου να μας τρομοκρατήσουν, τόσο στις εθνικές επετείους της 25ης Μαρτίου που ακολούθησαν, όσο και στις αίθουσες των Δικαστηρίων κατά την εκδίκαση της παραπάνω υπόθεσης. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι κατά τη δευτεροβάθμια εκδίκαση του ποινικού σκέλους της υπόθεσης στο Δικαστικό Μέγαρο Αλεξανδρούπολης είχαν συγκεντρωθεί δεκάδες μέλη εθνικιστικών οργανώσεων, δεν γνωρίζουμε από ποια μέρη της Ελλάδας, φωνάζοντας εθνικιστικά συνθήματα και παρεμβαίνοντας στη διαδικασία του Δικαστηρίου, αναγκαστήκαμε δε, ο κατηγορούμενος και εγώ η συνήγορός του, να αναμένουμε επί ώρες εντός του Δικαστικού Μεγάρου μετά το τέλος της εκδίκασης για να διαλυθεί το πλήθος και να αποφύγουμε τις επιθέσεις εναντίον μας.

Χαρακτηριστικό επίσης είναι το γεγονός ότι η εν λόγω κυρία, εκτός από την έγκληση που κατάθεσε κατά του κ. Κασάικα Οσμάν για το ως άνω περιστατικό, άσκησε και αγωγή εναντίον του ιδίου, της συζύγου του και των δύο θυγατέρων του, αξιώνοντας το εξωφρενικό ποσό των 370.000 ευρώ ως αποζημίωση για την ηθική βλάβη που έχει υποστεί από τις υποτιθέμενες άδικες πράξεις που έχουν τελεστεί εναντίον της, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι πρόκειται για μία πολύ φτωχή οικογένεια με τέσσερα παιδιά, δύο κορίτσια, ηλικίας 23 και 21 ετών και δύο αγόρια ηλικίας 16 και 9 ετών, που αγωνίζονται με νύχια και με δόντια για να επιβιώσουν με 2.500 ευρώ το χρόνο που κερδίζει ο πατέρας από την εργασία του ως δασεργάτης και κάποια μεροκάματα που κερδίζουν οι γυναίκες του σπιτιού δουλεύοντας σε γεωργικές εργασίες κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών, αφού μάλιστα η σύζυγός του, μετά από όλα αυτά που συνέβησαν, έχασε και την δουλειά της καθαρίστριας του σχολείου, από την οποία κέρδιζε το ποσό των 120 ευρώ το μήνα.

Και δυστυχώς όλοι εσείς έχετε αναδείξει σε εθνική ηρωίδα την κυρία αυτή, αρνούμενοι να ακούσετε την άλλη πλευρά των γεγονότων, δίνοντας βήμα επανειλημμένα μόνο σ’ αυτήν και στον σύζυγό της, ο οποίος αδυνατώ να καταλάβω με ποια ιδιότητα εκφράζει απόψεις για τις σχέσεις των μουσουλμάνων με τους χριστιανούς στην περιοχή μας και μας υποδεικνύει πώς θα ζούμε, με ποιους θα συναναστρεφόμαστε, πώς θέλουμε εμείς να αγαπάμε και να υπερασπιζόμαστε την πατρίδα μας και ποιους εμείς θεωρούμε εχθρούς και ποιους φίλους μας.

Μετά τα παραπάνω, που δεν γνωρίζω βέβαια αν κάνετε τον κόπο να διαβάσετε, ελπίζω να αποκαταστήσετε τη δημοσιογραφική τάξη και δεοντολογία, παρουσιάζοντας σε κάποια επόμενη εκπομπή σας και την άλλη, την αθέατη αλλά αληθινή πλευρά του Νομού μας.

Ορεστιάδα 26 Μαΐου 2010
Μαρία Γκουγκουσκίδου