Βλέπω να πλησιάζει στο κοντινό μέλλον μία κρίση,
που με φοβίζει και με κάνει να τρέμω για την ασφάλεια της χώρας μου.
Εταιρίες έχουν θρονιαστεί, μία περίοδος διαφθοράς σε ανώτερα
στρώματα, θα ακολουθήσει κι η χρηματική εξουσία της χώρας
θα προσπαθήσει να παρατείνει τη βασιλεία της,
εκμεταλλευόμενη τις προκαταλήψεις του λαού μέχρις ότου,
ο πλούτος συγκεντρωθεί σε λίγα χέρια
και τότε η δημοκρατική πολιτεία θα καταστραφεί
Αβραάμ Λίνκολν 1865 - λίγο πριν τη δολοφονία του
(από υποσημείωση στο "Η Σιδερένια Φτέρνα" του Τζακ Λόντον)
Δεν υπάρχει πιο διαδομένη λέξη, εδώ και 3 χρόνια, στον τόπο. Βέβαια, η σφυγμομέτρηση / έρευνα του Νίκου Σαραντάκου για τη λέξη της χρονιάς (του 2010) την κατέταξε στην εντέκατη θέση με ποσοστό 7,2% και 22 ψήφους σε σύνολο 307 ψηφισάντων .
Βέβαια αυτό έγιε το 2010 και κατέτασσε πρώτη τη λέξη "μνημόνιο" και με μικρή διαφορά το
αρκτικόλεξο ΔΝΤ. Με βάση τις 2 πρώτες θέσεις των αποτελεσμάτων της σφυγμομέτρησης, η άμεσα συσχετισμένη με τη μοίρα της χώρας και του ελληνικού λαού λέξη, η χρεοκοπία, είναι μάλλον αδικημένη. Αλλά αυτό έχει να κάνει και με το ότι, το νόημα της λέξης χρεοκοπία, δεν έχει αποσαφηνιστεί στη συνείδηση του ελληνικού λαού.
Κι άλλο ένα ξέρω παραμύθι.
Τα μαύρα χρόνια ο δύσμοιρος Ρωμιός
Πως εγελάσθη αμέτρητες φορές
Κι ωσότου να του λείψει το φαΐ
Εκοιμάτο.[1]
Είναι Αύγουστος. Στη χώρα επικρατεί ζέστη, η γνωστή ζέστη του ελληνικού καλοκαιριού που δεν καταλαβαίνει ούτε από "μηχανισμούς στήριξης" τραπεζών ούτε από "δημοσιονομικά ελλείμματα" και μπαμπούλες του χρέους.








































