Στην εντατική του νοσοκομείου Ευαγγελισμός νοσηλεύεται από σήμερα το απόγευμα ο γνωστός θεωρητικός του ελληνικού και γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού Κωνσταντίνος Πλεύρης.
Μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο από το Δρομοκαΐτειο, σήμερα η ώρα 17:30, ύστερα από έντονες ενοχλήσεις εντός της κρανιακής κοιλότητας.
Διασταυρωμένες πληροφορίες θέλουν τον Άδωνι Γεωργιάδη συνέχεια καθισμένο στο προσκεφάλι του, κάνοντάς του αέρα στο πρόσωπο με το μεγάλου σχήματος βιβλίο του νοσηλευόμενου "Οι Εβραίοι, όλη η Αλήθεια".
Οι έντονες ενοχλήσεις άρχισαν ύστερα από την ανάγνωση του ακόλουθου δημοσιεύματος από το ιστολόγιο SalataTV:
Δύο Βέλγοι, ο δημοσιογράφος Jean Paul Mulders και ο ιστορικός Marc Vermeeren έψαξαν, βρήκαν και πήραν δείγματα DNA από 39 διαφορετικούς συγγενείς του Αδόλφου Χίτλερ με σκοπό να ανακαλύψουν τις ρίζες του. Το αποτέλεσμα; Ο μεγαλύτερος αντισημίτης του 20ού αιώνα ήταν... Εβραίος!
Αναλύοντας δείγματα από το σάλιο 39 συγγενών του Αδόλφου Χίτλερ, με πιο "κοντινό" τον ξάδερφο του, έναν αγρότη από την Αυστρία, οι δύο Βέλγοι παρατήρησαν ότι και στα 39 δείγματα βρέθηκε ένα κοινό γονίδιο που ονομάζεται Haplogroup E1b1b1, και που εμφανίζεται συνήθως στο Μαρόκο, την Αλγερία, την Τυνησία, αλλά και σε κοινότητες Εβραίων! ΓΙα την ακρίβεια, όπως αναφέρουν στην έρευνά τους, το εν λόγω χρωμόσωμα βρίσκεται σε ποσοστό 20% σε Εβραίους Ασκενάζι και στο 30% των Σεφαραδίτικων Εβραίων!
Το περιοδικό Knack που δημοσίευσε τα αποτελέσματα των εξετάσεων υποστήριξε ότι τα τεστ έγιναν κάτω από εξαιρετικά αυστηρές συνθήκες. «Το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικά εντυπωσιακό, αν σκεφτεί κανείς πως αυτός ο άνθρωπος σκότωνε τελικά τους ίδιους του τους συγγενείς», σχολίασε ο Ρόνι Ντεκόρτ, γενετιστής από το Πανεπιστήμιο Leuven.
Πράγματι, η θεωρία της εβραϊκής καταγωγής του Χίτλερ υπάρχει εδώ και καιρό, καθώς πιστεύεται ότι ο πατέρας του ήταν νόθο παιδί μιας υπηρέτριας και ενός 19χρονου Εβραίου. Η επιστήμη ήρθε να δώσει λίγη περισσότερη εγκυρότητα σε αυτή την εκδοχή.
Δε σε χάλασε, Πλεύρη!
Πηγή: http://www.salata.tv
_________________
Διαβάστε επίσης: O Άδωνις και το αγαπημένο του βιβλίο
Άδωνις Γεωργιάδης: Ενας ακόμη "βιασμός" του Ισοκράτη
Ξεκινάμε με την παράθεση (για ακόμη μια φορά) ενός αποσπάσματος παλιότερης δήλωσης του Άδωνη Γεωργιάδη, ώστε να μην ξεχνάμε πως ο άνθρωπος αυτός θεωρεί σωστή και δίκαια την παραχάραξη της ιστορικής αλήθειας, εάν κάτι τέτοιο εξυπηρετεί αυτό που ο ίδιος αντιλαμβάνεται ως «εθνικό συμφέρον».
"Όμως μία υπάλληλος και μάλιστα ανωτάτη του ΥΠ.ΠΟ ακόμη και αν ήταν απολύτως επιβεβαιωμένη επιστημονικά η μή ελληνική τους καταγωγή […] ακόμη όμως και αν βρίσκαμε πάνω σε έναν Μινωίτη Αστυνομική ταυτότητα με άλλη καταγωγή, πάλι μία υπάλληλος του ΥΠ.ΠΟ θα έπρεπε να επιμένει στην ελληνικότητά τους, διότι αυτό συμφέρει την Ελλάδα, άρα και την Υπηρεσία την οποία υπηρετεί."Το απόσπασμα αυτό έρχεται να δικαιολογήσει την εμμονή του να συνεχίζει απτόητος την κακοποίηση του Ισοκράτη, καθώς και άλλων αρχαίων συγγραφέων, παρά το ξεσκέπασμα των παραχαράξεών του που έχουμε επισημάνει από αυτό εδώ το ιστολόγιο στο παρελθόν.
[Πηγή: http://img707.imageshack.us/img707/5106/adwnisyperdiastrevl.jpg ]
Το επόμενο σημείο που προδίδει όχι μόνο ημιμάθεια, αλλά και αστήρικτη συκοφάντηση του σχολείου, είναι το παρακάτω απόσπασμα:
Για πολλά θα μπορούσαμε να κατακρίνουμε το εκπαιδευτικό μας σύστημα, όχι όμως και για τη διάδοση αυτών των ηλιθιοτήτων που αναφέρει ο Άδωνης. Καταρχήν δεν ξέρει ούτε να συκοφαντήσει καλά καλά. Γιατί αν ήξερε, θα γνώριζε πως η κόντρα με το Γαλιλαίο δεν ήταν για το αν η γη είναι στρογγυλή (αυτό θεωρούνταν δεδομένο και από την εκκλησία) αλλά για το αν κινείται ή όχι, ειδικά σε σχέση με τον ήλιο. Επ’ αυτού, θα θέλαμε πολύ να μάθουμε και τη γνώμη του για την αξιολάτρευτη εκκλησία μας, η οποία πολέμησε με λύσσα τη διάδοση της ηλιοκεντρικής θεωρίας στα χρόνια του νεοελληνικού διαφωτισμού (στο θέμα αυτό έχουμε αναφερθεί περιληπτικά σε παλαιότερο δημοσίευμά μας).
Καταρχήν, να πούμε εδώ ότι οι Έλληνες των πρώιμων χρόνων όντως πίστευαν ότι η γη δεν είναι στρογγυλή. Μέχρι και ο Αναξίμανδρος, ο οποίος θεωρούσε ότι η γη έχει σχήμα κυλίνδρου. Από κει και πέρα όμως, με το έργο πολλών όπως Φιλόλαο, Εμπεδοκλή, και κυρίως Πλάτωνα, Εύδοξο, Κάλιππο και Αριστοτέλη, «μετά τον 5ο π.Χ. αι., κανένας Έλληνας συγγραφέας με κάποια υπόληψη (με εξαίρεση τους ατομιστές, Λεύκιππο και Δημόκριτο, που υποστήριζαν κάπως αντιδραστικές απόψεις στην αστρονομία) δεν θεωρούσε τη γη κάτι άλλο εκτός από σφαίρα» (Γ. Χριστιανίδης, Θέματα από την Ιστορία των Μαθηματικών, Π.Ε.Κ., σελ. 161).
Αποκρύπτουν, και μάλιστα σκόπιμα, κάτι από αυτά τα σχολικά βιβλία; Και βέβαια όχι. Στο σχολικό βιβλίο Ιστορίας της Α’ Λυκείου, σελ. 147-8, «τολμάν» να αναφέρουν και την ηλιοκεντρική υπόθεση του Αρίσταρχου:
«Η σφαιρικότητα της γης και η διπλή κίνησή της, γύρω από τον άξονά της και τον ήλιο, ήταν θεωρίες που διατυπώθηκαν για πρώτη φορά από τον Αρίσταρχο το Σάμιο».Φυσικά το βιβλίο κάνει λάθος ως προς το πρώτο σκέλος, μιας και η σφαιρικότητα της γης είχε υποστηριχθεί πολύ νωρίτερα. Παρόμοιο δηλαδή λάθος που μοιάζει να κάνει κι ο Άδωνης, ο οποίος λέει και «κρατηθείτε» γι’ αυτά που διαβάζει από τον πολύ μεταγενέστερο Στράβωνα, χωρίς την παραμικρή νύξη σε προγενέστερους.
Ωστόσο, το πόσο «αλήθειας» αποδεικνύεται ο Άδωνης για τα σχολικά βιβλία, φαίνεται από το σχολικό βιβλίο «Ιστορία των Επιστημών και της Τεχνολογίας» της Γ’ Λυκείου, το οποίο περιέχει 50 ολόκληρες σελίδες για την επιστήμη στην αρχαία Ελλάδα, και φυσικά για την αστρονομία της, αφιερώνοντας μάλιστα ξεχωριστά κεφάλαια τόσο για τη μέτρηση της περιφέρειας της γης από τον Ερατοσθένη (σελ. 65) , όσο και για την ηλιοκεντρική υπόθεση του Αρίσταρχου (σελ. 66).
Καλά βρε Άδωνη, σε ποιας χώρας τα σχολεία αναφέρεσαι;
Και περνάμε για μια ακόμη φορά στο δύσμοιρο τον Ισοκράτη.
Αξίζει πάντως εδώ να σταθούμε λίγο παραπάνω, για να δούμε τι λένε οι ειδικοί επί του θέματος. Ο Anthony D. Smith, στο βιβλίο του Nationalism (εκδόσεις Polity Press, 2008 [reprinted]), απαριθμεί τα βασικά χαρακτηριστικά κάθε εθνικιστικής ιδεολογίας (σελ. 22):
1. Ο κόσμος διαιρείται σε έθνη, καθένα με τα δικά του χαρακτηριστικά, ιστορία και πεπρωμένο.
2. Το έθνος είναι η μοναδική πηγή της πολιτικής δύναμης.
3. Η αφοσίωση στο έθνος προέχει κάθε άλλης αφοσίωσης.
4. Κάθε άτομο, για να είναι ελεύθερο, πρέπει να ανήκει σε ένα έθνος.
5. Κάθε έθνος χρειάζεται απόλυτη αυτοέκφραση και αυτονομία.
6. Η παγκόσμια ειρήνη και δικαιοσύνη προϋποθέτουν ένα κόσμο από αυτόνομα έθνη.
Συναντάμε κάποια από τις παραπάνω ιδέες στον "πατέρα του ελληνικού εθνικισμού" Ισοκράτη; Ούτε για πλάκα!
Κι επιπλέον, σύμφωνα πάλι με τον Smith (σελ. 13), η έννοια του έθνους (nation) προϋποθέτει ενιαία οικονομία και κοινή κουλτούρα. Δε θυμάμαι να υποστήριξε ο Ισοκράτης ποτέ τέτοιες θέσεις. Φρόντιζε βέβαια να επισημαίνει ομοιότητες στα έθιμα των ελληνικών πόλεων ως ενωτικό στοιχείο, αλλά δεν έφτασε ποτέ να προτείνει π.χ. την "ομογενοποίηση" της οικονομίας και του τρόπου ζωής της Σπάρτης με αυτά της Αθήνας. Η "ένωση" των ελληνικών πόλεων είχε αποκλειστικό στόχο την από κοινού επίθεση στους Πέρσες. Από κει και πέρα η κάθε μια διατηρούσε τις ιδιαίτερες δομές και χαρακτηριστικά της.
Στο θέμα μας, ο Steven Grosby (Nationalism, A Very Short Introduction, Oxford, 2005), είναι απόλυτος:
"[...] one reason why ancient Greece never developed into a nation is that, despite numerous indications of a pan-Hellenic self-consciousness during the wars with Persia, an authoritative centre capable of propagating and sustaining that self-consciousness through the existence of pan-Hellenic institutions, at the expense of loyalty primarily to hte city-states, did not emerge." (σελ. 70)
Πάμε τώρα στα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου.
Εκείνο που θέλει να μας πει ο Άδωνης, είναι το πόσο σοβαρά έπαιρνε ο Ισοκράτης την έννοια της αυτοχθονίας. Ισχύει όμως κάτι τέτοιο; Όπως θα δούμε αμέσως πιο κάτω, η απάντηση είναι ΟΧΙ.
Ξαναλέμε ότι όταν ο Ισοκράτης χρησιμοποιεί στον Πανηγυρικό τον όρο «αυτόχθονες», αναφέρεται ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στους Αθηναίους, για να τους αντιπαραβάλει με την ιδιότητα άλλων Ελλήνων, και ειδικά των Σπαρτιατών, που τους χαρακτηρίζει «επήλυδες» (το αντίθετο του «αυτόχθων»). Ο λόγος που το κάνει αυτό, όπως έχουμε ξαναπει, δεν ήταν παρά ένα στερεότυπο μοτίβο που επαναλαμβανόταν σε τέτοιου είδους ομιλίες, και, όπως προκύπτει από όλο το κείμενο, χρησιμεύει για τον Ισοκράτη και σαν ρητορικό-πολιτικό επιχείρημα που εξυψώνει την υπερηφάνεια των Αθηναίων ακροατών του, και συνδράμει στην πρότασή του να ηγηθούν οι Αθηναίοι της πανελλήνιας εκστρατείας εναντίον των Περσών.
Κι όπως θα περίμενε κανείς, το επιχείρημα αυτό ούτε που τόλμησε ο Ισοκράτης να το επαναλάβει όταν προέτρεπε αργότερα το βασιλιά Φίλιππο να αναλάβει αυτός την ηγεμονία εναντίον των Περσών (οι λέξεις "αυτόχθων" και "έπηλυς" δεν εφανίζονται στο λόγο "Φίλιππος" ουτε μία φορά). Και πώς θα μπορούσε άλλωστε, όταν ο Φίλιππος ανήκε στη μακεδονική δυναστεία, ήταν δηλαδή ένας έπηλυς με καταγωγή από το Άργος; Εάν επαναλάμβανε στο Φίλιππο αυτά που έλεγε για τους Αθηναίους περί αυτοχθονίας, το πιο πιθανό είναι να λάμβανε μία κλοτσιά από το Μακεδόνα βασιλιά, παρά τα συγχαρητήριά του.
Για να αποφύγει αυτό το "αγκάθι", ο Άδωνης σε παλιότερη απάντησή του μας είπε στο περίπου ότι δεν έχει σημασία, διότι τάχα οι Έλληνες ήταν "επήλυδες" ως προς την πόλη τους, αλλά αυτόχθονες ως προς τον ελληνικό γεωγραφικό χώρο, κι απλά μετακινούνταν εντός των ορίων του. Πέραν του ότι απαντήσαμε σε αυτό αλλού, αξίζει να προσθέσουμε ότι κάτι τέτοιο το αμφισβητεί κι ο ίδιος ο Ισοκράτης, και μάλιστα στον ίδιο τον Πανηγυρικό. Στην παράγραφο 34 μας λέει ότι τα παλιά χρόνια, οι βάρβαροι κατείχαν το μεγαλύτερο γεωγραφικά μέρος της Ελλάδας, ενώ οι Έλληνες ήταν περιορισμένοι σε μικρό χώρο:
"Περί δε τους αυτούς χρόνους ορώσα [σ.σ. η Αθήνα] τους μεν βαρβάρους την πλείστην της χώρας κατέχοντας, τους δ' Έλληνας εις μικρόν τόπον κατακεκλειμένους" [...]
Και συνεχίζει ο ρήτορας λέγοντας πως ήταν οι Αθηναίοι που βοήθησαν τους υπόλοιπους Έλληνες να διώξουν τους βαρβάρους, και να μετοικίσουν στα εδάφη που τώρα κατέχουν.
Αξίζει να αναφέρουμε εδώ κι ότι κατά τον Ισοκράτη, στους βαρβάρους συγκαταλέγονταν και οι Σκύθες μα και οι Θράκες, φύλα που αν δεν κάνω λάθος ο Άδωνης τα θεωρεί ελληνικά:
"Δοκεί δε μοι και περί των προς τους βαρβάρους τη πόλει πεπραγμένων προσήκειν ειπείν [...] Έστιν γαρ αρχικώτατα μεν των γενών και μεγίστας δυναστείας έχοντα Σκύθαι και Θράκες και Πέρσαι" (παρ. 66-7).
Και λίγο πιο κάτω χαρακτηρίζει τους Σκύθες και τους Θράκες ως "μισούντες μεν άπαν το των Ελλήνων γένος".
Τς τς τς. Για πείτε μας λοιπόν κύριε Γεωργιάδη, με νάζι και εθνικιστική υπερηφάνεια, τι πρέπει τέλος πάντων να κάνουν οι Έλληνες μ' αυτούς τους παλιοβάρβαρους τους Θράκες;
Προσέξτε τώρα που ο Άδωνης θέλει να βγάλει ντε και καλά τον Ισοκράτη ρατσιστή, λέγοντας «ο άνθρωπος [σ.σ. ο Ισοκράτης] σε κάθε δεύτερη παράγραφο μιλάει για το αίμα και για τη φυλή» (ουδέν ψευδέστερον τούτου, τι να πω πια, ανοίξτε το βιβλίο).
Φαίνεται πως ο Άδωνης δεν έχει διαβάσει καλά τον Ισοκράτη (είναι η επιεικέστερη δικαιολογία που μπορώ να βρω για να μην τον πω φριχτό παραχαράκτη) και τον παρουσιάζει να καταλαβαίνει τάχα τις λέξεις «Ελλάδα» και «Έλληνας» αποκλειστικά με όρους φυλετικούς και αιματολογικούς. Κι έτσι δεν καταλαβαίνει ότι ένας τέτοιος ισχυρισμός θα του γυρίσει μπούμερανγκ στην περίπτωση των Μακεδόνων.
Αντιγράφω το σχετικό απόσπασμα από προηγούμενη ανάρτησή μας:
---------------------
Θα προτείναμε λοιπόν στον αγαπητό μας Άδωνη, εάν ψάχνει αρχαίους «φυλετιστές», που να αναφέρονται δηλαδή αποκλειστικά σε «ανώτερες» και «κατώτερες» φυλές, να αφήσει στην άκρη τον Ισοκράτη, γιατί δεν θα τον βοηθήσει καθόλου.
Και του το προτείνουμε από ειλικρινές ενδιαφέρον για την ψυχική του υγεία, προτού ώρα κακιά το φέρει και διαβάσει ένα άλλο απόσπασμα του Ισοκράτη από τον «Φίλιππο», στο οποίο ο Ισοκράτης διακρίνει την Ελλάδα … από τη Μακεδονία!!!
[106] Ο τε κτησάμενος την αρχήν, μείζον φρονήσας των αυτού πολιτών και μοναρχίας επιθυμήσας, ουχ ομοίως εβουλεύσατο τοις προς τας τοιαύτας φιλοτιμίας ορμωμένοις. [107] Οι μεν γαρ εν ταις αυτών πόλεσιν στάσεις και ταραχάς και σφαγάς εμποιούντες εκτώντο την τιμήν ταύτην, ο δε τον μεν τόπον τον Ελληνικόν όμως είασεν, την δ’ εν Μακεδονία βασιλείαν κατασχείν επεθύμησεν. Ηπίστατο γαρ τους μεν Έλληνας ουκ ειθισμένους υπομένειν τας μοναρχίας, τους δ’ άλλους ου δυναμένους άνευ της τοιαύτης δυναστείας διοικείν τον βίον και σφέτερον αυτών. [108] Και γαρ τοι συνέβη διά το γνώναι περί τούτων αυτόν ιδίως και την βασιλείαν γεγενήσθαι πολύ των άλλων εξηλλαγμένην. Μόνος γαρ των Ελλήνων ουχ ομοφύλου γένους άρχειν αξιώσας, μόνος και διαφυγείν ηδυνήθη τους κινδύνους τους περί τας μοναρχίας γιγνομένους. Τους μεν γαρ εν τοις Έλλησι τοιούτον τι διαπεπραγμένους εύροιμεν αν ου μόνον αυτούς διεφθαρμένους, αλλά και το γένος αυτών εξ ανθρώπων ηφανισμένον, εκείνον δ’ αυτόν τα’ εν ευδαιμονία τον βίον διαγαγόντα τω τε γένει καταλιπόντα τας αυτάς τιμάς άσπερ αυτός είχεν.
Μετάφραση:
Κι εκείνος [ενν. ο Περδίκκας], παρόλο που σκεφτόταν περισσότερο από τους συμπολίτες του [ενν. του Άργους] και επιθυμούσε τη μοναρχία, δεν αποφάσισε το ίδιο μ’ αυτούς που ξεκινούσαν με παρόμοιες φιλοδοξίες. Διότι εκείνοι πάσχιζαν να αποκτήσουν το αξίωμα αυτό στις δικές τους πόλεις με στάσεις και ταραχές και σφαγές. Εκείνος όμως παράτησε τον ελληνικό τόπο, και θέλησε να κατακτήσει τη βασιλεία στη Μακεδονία. Διότι γνώριζε καλά ότι οι μεν Έλληνες δεν είναι μαθημένοι να ανέχονται τα μοναρχικά καθεστώτα, ενώ οι άλλοι είναι αδύνατον να διευθετήσουν τη ζωή τους χωρίς μια τέτοια δυναστεία. Κι έτσι συνέβη, από προσωπική του γνώση γι’ αυτά τα θέματα, και η βασιλεία του αποδείχτηκε πολύ διαφορετική από τις άλλες. Διότι ήταν ο μόνος από τους Έλληνες που αξίωσε να μην εξουσιάζει ομόφυλο γένος, κι ήταν ο μόνος που μπόρεσε να ξεπεράσει τους κινδύνους που προκύπτουν από τα μοναρχικά καθεστώτα. Διότι όσοι προσπάθησαν να εφαρμόσουν κάτι ανάλογο στους Έλληνες, μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι όχι μόνο αυτοί δολοφονήθηκαν, αλλά και η γενιά αυτών των ανθρώπων εξαφανίστηκε, εκείνος όμως διήγαγε μία ευτυχισμένη ζωή, και η γενιά που άφησε απολάμβανε τις ίδιες με αυτόν τιμές.
Όπως θα καταλάβατε όλοι, ο Ισοκράτης δεν αμφισβητεί την ελληνική καταγωγή της μακεδονικής δυναστείας. Όχι όμως αμφισβητεί, αλλά και με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο μας πετάει στα μούτρα ότι τόσο η μακεδονική γη, όσο και οι κάτοικοί της, ΔΕΝ ανήκε στην Ελλάδα και ΔΕΝ ήταν Έλληνες.
------------------------------------------
Επιπλέον, προς το τέλος του λόγου του στο Φίλιππο, ο Ισοκράτης του λέει:
«Φημί γαρ χρήναι σε τους μεν Έλληνας ευεργετείν, Μακεδόνων δε βασιλεύειν, των δε βαρβάρων ως πλείστων άρχειν.»
Στο απόσπασμα αυτό ο Ισοκράτης διακρίνει τους Μακεδόνες από τους βάρβαρους, με την ίδια ευκολία όμως που τους διακρίνει και από τους Έλληνες. Αναφέρεται δηλαδή σε τρεις διακριτές ομάδες.
Ξαναλέω και το τονίζω: ΕΑΝ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ ΕΑΝ ο Ισοκράτης αντιλαμβάνεται τις έννοιες «Ελλάδα» και «Έλληνες» με όρους φυλετικούς και αίματος, ΤΟΤΕ οι Μακεδόνες κατά Ισοκράτη δεν μετέχουν στην ίδια φυλή και το ίδιο αίμα.
Δυστυχώς ή ευτυχώς για τον Άδωνη, κάτι τέτοιο δε φαίνεται να ισχύει, ή τουλάχιστον δεν είναι δεσμευτικό για τον Ισοκράτη. Η ανάγνωση του διάσημου αποσπάσματος περί «ημετέρας παιδείας» δείχνει ότι ο αρχαίος ρήτορας αντιλαμβανόταν την έννοια του «Έλληνα» με όρους παιδείας (και συγκεκριμένα αθηναϊκής παιδείας).
[Μια μικρή παρένθεση εδώ. Ο Άδωνης, ο Πλεύρης και οι άλλοι όμοιοι του σχετικού χώρου, έχουν φτάσει στο σημείο να έχουν πείσει ακόμα και τον ίδιο τους τον εαυτό, λέγοντας συνέχεια ότι ο Ισοκράτης -στο γνωστό του ρητό περί της "ημετέρας παιδείας"- εννοεί το ακριβώς αντίθετο από αυτό που όλοι ξέρουμε. Δυστυχώς στα καναλοπαράθυρα, όπου διαλαλούν αυτές τις ανοησίες, έχουν απέναντί τους συνήθως κάτι θλιβερούς δημοσιογράφους που (όταν δεν υπάρχει συμφέρον) ξέρουν μόνο να κουνάνε το κεφάλι τους. Η καλύτερη απάντηση σε αυτή τη διαστρέβλωση, μετά κατατοπιστικότατης αναλύσεως του ρητού, βρίσκεται στο ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου: http://sarantakos.wordpress.com/2009/03/15/isocrates2 ]
Στην προηγούμενη ανάρτησή μας δείξαμε επίσης κι ένα άλλο απόσπασμα του Ισοκράτη από τον «Ευαγόρα», το οποίο φανερώνει την πεποίθηση του Ισοκράτη ότι Έλληνας μπορεί να γίνει κι ένας βάρβαρος:
--------------------
Δυστυχώς για τον Άδωνη, υπάρχει ένα άλλο χωρίο στον «Ευαγόρα» που στηρίζει τη θέση ότι ο Ισοκράτης πίστευε τελικά πως Έλληνας μπορείς και να γίνεις. Πάμε στον «Ευαγόρα», λοιπόν, παρ. 66, όπου ο Ισοκράτης εγκωμιάζει τον ομώνυμο βασιλιά της Κύπρου που έκανε, λέτε τι :
Ος αυτόν μεν εξ ιδιώτου τύραννον κατέστησε, το δε γένος άπαν απεληλαμένον της πολιτείας εις τας προσηκούσας τιμάς πάλιν επανήγαγε, τους δε πολίτας εκ βαρβάρων μεν Έλληνας εποίησεν, εξ ανάνδρων δε πολεμικούς, εξ αδόξων δ’ ονομαστούς, τον δε τόπον άμικτον όλον παραλαβών και παντάπασιν εξηγριωμένον ημερώτερον και πραότερον κατέστησεν…» (παρ. 66).
Μετάφραση:
Ο Ευαγόρας κατέστησε τον εαυτό του από ιδιώτη τύραννο, την οικογένειά του που είχε εκδιωχθεί από την πολιτική την επανέφερε στις τιμές που της άξιζε, και τους πολίτες τους έκανε από βάρβαρους Έλληνες, από άνανδρους μαχητικούς, από ασήμαντους ξακουστούς, και έχοντας παραλάβει όλον τον τόπο αφιλόξενο και σε παντελώς άγρια κατάσταση, τον κατέστησε ημερότερο και πραότερο.
-------------------------
Το ωραίο με τον Άδωνη, που προσπαθεί από μερικά τσεκουρωμένα χωρία του Ισοκράτη και κάποιων άλλων να περάσει τη στρεβλή εντύπωση ότι ο ελληνικός πολιτισμός (γενικά) ήταν πολιτισμός του αίματος και βαθύτατα ρατσιστικός, είναι ότι ο ίδιος ο Άδωνης ΠΕΙΣΜΑΤΙΚΑ ΔΕ ΒΓΑΖΕΙ ΤΣΙΜΟΥΔΙΑ σε μαρτυρίες αρχαίων, όπως του Πλάτωνα και του Μ. Αλέξανδρου, που αποδεικνύουν το ακριβώς αντίθετο. Ναι, πρόκειται για τον ίδιο άνθρωπο που κλαίγεται ότι τα σχολεία αποκρύπτουν σημαντικές πληροφορίες για την αρχαία Ελλάδα.
Κι επειδή επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως, αντιγράφω δύο χαρακτηριστικά αποσπάσματα που είχαμε ξαναπαραθέσει:
Πλάτων (Θεαίτητος, 174e-175a):
«Όταν κάποιοι υμνούν τη γενιά τους, ότι τάχα κάποιος είναι ευγενής λέγοντας ότι έχει εφτά παππούδες πλούσιους, ο φιλοσοφημένος άνθρωπος θεωρεί ότι είναι λόγια εντελώς κοντόθωρων και αμβλύνοων ανθρώπων, οι οποίοι εξαιτίας της απαιδευσιάς τους δεν μπορούν να εστιάζουν πάντοτε στο σύνολο, ούτε να αναλογιστούν ότι στον κάθε άνθρωπο αντιστοιχούν αναρίθμητες χιλιάδες παππούδων και προγόνων, πλούσιοι και φτωχοί, βασιλιάδες και δούλοι, βάρβαροι και Έλληνες, πολλές χιλιάδες για τον καθένα.»
Πλούταρχος (Περί της Αλεξάνδρου Τύχης ή Αρετής, 329):
«Ο Αλέξανδρος πίστευε ότι ήρθε θεόσταλτος ως κοινός συμφιλιωτής και ειρηνοποιός όλων, από τους οποίους όσους δεν έπειθε με το λόγο να συμφωνήσουν μαζί του τους εξανάγκαζε με τα όπλα, και συνένωνε τους πάντες από παντού ώστε να γίνουν ένα, αναμειγνύοντας σαν σε κρατήρα φιλίας τις ζωές, τα ήθη, τους γάμους και τις συνήθειές τους, και πρόσταξε όλους να θεωρούν πατρίδα τους την οικουμένη, ακρόπολη και φρουρά το στρατόπεδο, συγγενείς τους ενάρετους, και αλλόφυλους τους κακούς. Και το ελληνικό και το βαρβαρικό στοιχείο να μην διακρίνονται από τη χλαμύδα, την πέλτη, το σπαθί και το μανδύα, αλλά το ελληνικό να τεκμαίρεται από την αρετή, και το βαρβαρικό από την κακία, και να θεωρούνται κοινά τα ρούχα, τα τραπέζια, οι γάμοι και οι συνήθειες, και τα παιδιά τους να προέρχονται από μικτούς δεσμούς αίματος».
Και για να γελάσουμε, ας προσθέσουμε και κάτι καινούριο. Πώς θα χαρακτηρίζατε κάποιον που θα έλεγε στο περίπου ότι όταν οι Αθηναίοι έχτιζαν Παρθενώνες, οι Μακεδόνες φόραγαν προβιές και βόσκαγαν γιδοπρόβατα; Ανθέλληνα; Προδότη; Φιλοσκοπιανό; Κι όμως, πρόκειται για δήλωση του ίδιου του Μεγάλου Αλεξάνδρου! Δε σας χάλασε εθνικισταράδες μου.
Αναφέρομαι στην ομιλία του Αλεξάνδρου προς τους Μακεδόνες το 324 π.Χ., όταν εκείνοι είχαν κουραστεί από την πολύχρονη εκστρατεία και θέλαν να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Αντιγράφω σε μετάφραση το σχετικό απόσπασμα του Αρριανού:
Θα αρχίσω το λόγο μου, όπως άλλωστε αρμόζει, από τον πατέρα μου, τον Φίλιππο. Ο Φίλιππος σας πήρε περιπλανώμενους και πένητες - φορώντας προβιές βοσκούσατε οι πιο πολλοί λίγα πρόβατα πάνω στα βουνά και πολεμούσατε γι' αυτά χωρίς επιτυχία με τους Ιλλυριούς και τους Τριβαλλούς και με τους όμορους Θράκες . Αντί για προβιές σας έδωσε να φοράτε χλαμύδες, σας κατέβασε από τα βουνά στους κάμπους, σας κατέστησε αξιόμαχους απέναντι στους γείτονές σας βαρβάρους, ώστε να στηρίζεστε για τη σωτηρία σας όχι πια στις οχυρές τοποθεσίες αλλά στη γεναιότητά σας, σας έκανε κατοίκους πόλεων και οργάνωσε τη ζωή σας με σωστούς νόμους και ανάλογα έθιμα. Από δούλους και υπηκόους σας μετέτρεψε σε κυρίους των ίδιων εκείνων βαρβάρων, στο έλεος των οποίων ήσασταν προηγουμένως εσείς οι ίδιοι και τα υπάρχοντά σας. [...][Αρριανός, Αλεξάνδρου Ανάβασις, 7,9. Μτφ. Θ.Κ. Στεφανόπουλος. Ολόκληρο το μεταφρασμένο απόσπασμα θα το βρείτε στη σελ. 58 του σχολικού βιβλίου (αχ αυτά τα θολοκουλτουριάρικα σχολικά βιβλία!) "Αρχαία Ελλάδα- Ο Τόπος και οι Άνθρωποι" της Β' Γυμνασίου].
Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο Αλέξανδρος λέει στους Μακεδόνες ότι έπρεπε να περιμένουν τον πατέρα του για να τους παραλάβει από μια ημιάγρια κατάσταση κα να τους εκπολιτίσει. Κι απ' ότι βλέπω στο βιογραφικό του Άδωνη, κατάγεται από το Αμύνταιο της Φλώρινας. Για πείτε μου λοιπόν κύριε Γεωργιάδη: εσείς τι κάνατε τον καιρό που εμείς χτίζαμε Παρθενώνες; :-)
Αυτή η μανιώδης και κατ’ επανάληψη παραχάραξη και κακοποίηση της αρχαίας ελληνικής ιστορίας από τον Άδωνη, και μάλιστα η σταθερή αδιαλλαξία του σ’ αυτά ακόμα κι αν μας έχει βγει η πίστη με κείμενα, παραμπομπές, βιβλιογραφία κλπ να του αποδείξουμε ότι κάνει λάθος, καθώς και η επιλεκτική ανάγνωση αποσπασμάτων από τη μια, και η (σκόπιμη ή μη) αποσιώπηση άλλων, μας οδηγούν στο εύλογο συμπέρασμα ότι:
Ο Άδωνης είναι ρατσιστής και ξενοφοβικός. Κι επειδή δεν έχει τα κότσια να βγει και να το παραδεχτεί στα ίσα, κρύβεται κάτω από τις χλαμύδες αρχαίων Ελλήνων, και βάζει αυτούς μπροστά, ώστε να μην τολμήσουν οι «θολοκουλτουριάρηδες» να αποκαλέσουν ρατσιστές πρόσωπα με παγκόσμια αίγλη και διαχρονική αξία. Παρατηρήστε στα βίντεο που έχουμε ανεβάσει στις σχετικές αναρτήσεις τη χαρά και το καμάρι του, κάθε φορά που ανακαλύπτει σε κείμενα της αρχαίας γραμματείας κάτι που να μοιάζει αρκετά ρατσιστικό και ξενοφοβικό. Ακόμα κι αν αυτά που έλεγε ίσχυαν (που δεν ισχύουν), ο ενθουσιασμός θα ήταν αδικαιολόγητος για κάποιον που δημοσίως απορρίπτει μετά βδελυγμίας το χαρακτηρισμό του ρατσιστή. Το αντίστοιχο από την άλλη πλευρά θα ήταν να χαιρόταν κάποιος που ο γνήσιος αιματολογικά Έλληνας και αριστοκράτης Ιππίας, πρόδωσε τους Έλληνες στους Πέρσες (ο Κ. Πλεύρης βέβαια χαρακτήρισε τον Ιππία "εξαιρετική προσωπικότητα").
Το ξεσκέπασμα (μέσα από παραπομπές των αυθεντικών κειμένων) ότι αυτά που πολύ θα’θελε να ισχύουν, είναι πλάνη, τον αφήνουν εντελώς έκθετο στην κατηγορία του ρατσιστή. Ας πρόσεχε.
Καρατζαφέρης και φωτογραφίες Λιάνη: Ποταπά ήθη που τα σκέπασε η λήθη
Βρισκόμαστε στα τέλη του 1987, την εποχή που ο στρατευμένος στη ΝΔ Καρατζαφέρης εξέδιδε την βιντεοεφημερίδα "TV-PRESS", επιχειρώντας έτσι να σπάσει το μονοπώλιο της κρατικής τηλεόρασης.
Ήταν διάφορα ρεπορτάζ επικαιρότητας του Καρατζαφέρη, με τη δική του ..αντικειμενική ματιά, γραμμένα σε βιντεοκασέτες, οι οποίες διανέμονταν κάθε δεκαπενθήμερο σε επιλεγμένο οπαδικό κοινό της Νέας Δημοκρατίας.
Το Νοέμβριο του 1987 βγαίνουν στην επιφάνεια κάτι γυμνές φωτογραφίες της Δήμητρας Λιάνη, της τότε καινούριας συντρόφου του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου.
Ακολουθεί ..αντιπολιτευτική δημοσιογραφία που μόνον η "ελληνική ανδρεία" και το "χριστιανικό ήθος" ενός Καρατζαφέρη θα μπορούσε να πραγματοποιήσει..
Ένα από τα πολλά ψέματα του Καρατζαφέρη, είναι τα όσα αφορούν το γερμανικό περιοδικό "QUICK". Αυτό το "από τα πιο έγκυρα της Ευρώπης" περιοδικό με τα "5,5 εκατομμύρια" αντίτυπα, που προμήνυε μάλιστα και κόμμα της Μάργκαρετ Παπανδρέου, δεν ήταν παρά μια συνηθισμένη κιτρινορόζ σαχλαμαροφυλλάδα τύπου "ESPRESSO" ή "CIAO", ή αλλιώς, αν θέλετε, τύπου "troktiko" ή "zougla" εν είδει περιοδικού.
Το ρεκόρ του "QUICK" ήταν 1,7 εκατομμύρια αντίτυπα, λίγο μετά τη δεκαετία του '60. Στις αρχές της δεκαετίας του ΄90, τότε δηλαδή που ο Καρατζαφέρης το θέλει να ξεπερνάει τα 5,5 εκατομμύρια, έπεσε στα 700.000 αντίτυπα και έκλεισε.
Πηγή: http://de.wikipedia.org/wiki/Quick_%28Zeitschrift%29
Η δημόσια επίδειξη γυμνών φωτογραφιών αναλύεται βάσει της σκοπιμότητας της πράξεως αυτής, αλλά και βάσει του ρόλου που παίζει αυτός που τις επιδεικνύει.
Αν ο ρόλος του Καρατζαφέρη ήταν π.χ. απλά δημοσιογραφικός, τότε η επίδειξη θα σκόπευε, αν μη τι άλλο, στην τέρψη και στην ευχαρίστηση του μηδενικού επιπέδου κατιναριού της Ελλάδος.
Εν ολίγοις, φτήνια για τους φτηνούς.
Ο ρόλος του Καρατζαφέρη, όμως, δεν ήταν απλά δημοσιογραφικός. Ήταν πρωτίστως πολιτικός και, στην προκειμένη περίπτωση, αντιπολιτευτικός, εκπροσωπώντας τη Νέα Δημοκρατία -μιας και διατελούσε άτυπο κομματικό της όργανο.
Η κίνησή του αυτή, δηλαδή να αντιπαρατεθεί στις πολιτικές της κυβέρνησης δείχνοντας δημοσίως παλιές γυμνές φωτογραφίες της συντρόφου του πρωθυπουργού, χαρακτηρίζεται λίαν επιεικώς ως πολιτική Αλητεία εις τον κύβο.
Κάθε σοβαρό κόμμα, που σέβεται τον εαυτό του και κυρίως τον λαό του, θα τον είχε πετάξει έξω με τις κλοτσιές. Όμως και κάθε σοβαρός λαός θα τον είχε καταδικάσει ισόβια στο πολιτικό περιθώριο.
Δεν θα σχολιάσουμε, την διαρκή κατά καιρούς αυτοκολακεία του για το πόσο σέβεται και τιμά τις γυναίκες και το πόσο "τζέντλεμαν" είναι.
Επίσης, πρέπει να επισημάνουμε ότι, για την εν λόγω ακροδεξιά, η "γύμνια" και οι "γκόμενες" είναι αμαρτίες μόνον κατ' επιλογήν. Ο Μπερλουσκόνι για παράδειγμα, με τις ροζ περιπέτειές του, είναι το πολιτικό πρότυπο του Άδωνη, όπως ο ίδιος ομολογεί, και για την εκλογή Σαρκοζί (σύζυγο της Κάρλας) το Λά.Ο.Σ. πανηγύριζε σύσσωμο. Όταν λοιπόν πρόκειται για ομοϊδεάτες (ή wannabe ομοϊδεάτες) η μικροαστική καθωσπρεπική ελληνορθοδόξη κριτική παύει να ισχύει και τον ρόλο της παίρνει ο θαυμασμός στη "μαγκιά" του εκάστοτε γυναικά ηγέτη.
Και όταν πρόκειται για επιλογές των ιδίων, εκεί ο λόγος είναι "η προσέλκυση και άλλου κόσμου στην πολιτική".
Η βρώμικη ιστορία του Καρατζαφέρη με τις φωτογραφίες της Λιάνη, δεν τελειώνει εδώ. Όπως θα δούμε παρακάτω, η βρωμιά ξεχειλίζει σε απελπιστικό βαθμό.
Δύο χρόνια αργότερα, το 1989, ο Καρατζαφέρης γράφει το βιβλίο "Η Λιάνη στηρίζει την αλλαγή". Εκεί δημοσιεύει μια σωρεία από γυμνές φωτογραφίες της Λιάνη και διηγείται τα "κατορθώματά" του και για τον ρόλο που έπαιξε ο ίδιος σε αυτή την ιστορία.Μεταξύ άλλων γράφει:
Με λίγα λόγια, το απόσπασμα της "TV-PRESS", που είδαμε στην αρχή, ήταν ένα γεμάτο ψεύδη και γκαιμπελισμό στημένο θεατράκι που αποσκοπούσε στην ενίσχυση μιας βρώμικης δολοπλοκίας που εμπνεύστηκε ο ίδιος ο Καρατζαφέρης.
"Γίναμε ρεζίλι διεθνώς" και "ω ποίο ξεφτίλισμα", έλεγε, για κάτι που εντέλει προκάλεσε ο ίδιος, διοχετεύοντας τις φωτογραφίες στη Γερμανία -μιας και κανείς από τους φίλους του, και φυσικά ούτε ο ίδιος, τολμούσε να πρωτοδημοσιεύσει εδώ.
Η επιτομή όμως του προβοκατόρικου γκαιμπελισμού του Καρατζαφέρη, είναι όταν δίνει δίκιο στον τίτλο της εφημερίδας "Στόχος": "Η Λιάνη διοχέτευσε τις γυμνές φωτογραφίες στο εξωτερικό" (ανέκαθεν έγκυρος και αξιόπιστος αυτός ο Στόχος), λέγοντας προς ενίσχυση πως "ουδείς μέχρι σήμερα διέψευσε τα λεγόμενα του Στόχου και ουδείς υπέβαλε μήνυση". Για να συμπληρώσει ο συμπαρουσιαστής του: "εύκολο είναι Γιώργο;"
Του το είχε πει παλιά ο διευθυντής της νεοδημοκράτικης "Νέας Πορείας", Θανάσης Κανελλόπουλος: "Έχεις ένα βρώμικο μυαλό. Θα είσαι πολύ καλός στην προπαγάνδα"...
Το καζάνι των Βαλκανίων: Η μεταξική δικτατορία και οι μειονότητες της Ελλάδας
Το παρόν κείμενο είναι μια συνοπτική παρουσίαση της κατάστασης των μειονοτήτων κυρίως κατά την μεταξική περίοδο και δεν αποτελεί εξειδικευμένη μελέτη για τα επιμέρους θέματα που παρουσιάζονται περιληπτικά. Αυτά ίσως παρουσιαστούν σε μελλοντικά ποστ κατά περίπτωση - καθώς ο όγκος του υλικού είναι πολύ μεγάλος - και θα ασχοληθούμε με κάποια αναλυτικά στο μέλλον. Προς το παρόν, με αφορμή την “εθνοσωτήρια” επέτειο ας κάνουμε μια σύντομη αναδρομή στις λιγότερο συζητημένες πτυχές της μεταξικής δικτατορίας.Ο Σπύρος Λιναρδάτος διαχωρίζει εύστοχα τα χαρακτηριστικά της μεταξικής δικτατορίας και της χούντας του ‘67 οπότε τα παρουσιάζω τα κύρια σημεία γιατί εξυπηρετεί την κατανόηση και το σκοπό του παρόντος κειμένου. Και οι δυο δικτατορίες - γράφει - έγιναν στο όνομα του «κομουνιστικού κινδύνου». Και οι δύο στράφηκαν κατά των κομμάτων που τα κατηγόρησαν για διεφθαρμένα, φαυλοκρατικά και ξεπερασμένα. Και οι δύο δικτατορίες εξαπέλυσαν πατριδοκαπηλική δημαγωγία, ενώ στην πραγματικότητα εξυπηρετούσαν ξένα συμφέροντα. Ο Μεταξάς τους Άγγλους και ο Παπαδόπουλος τους Αμερικανούς. Η βασική τους όμως διαφορά ήταν πως η 4η Αυγούστου ήταν περισσότερο αστυνομικό καθεστώς, ενώ η Χούντα στηρίχτηκε κυρίως στον στρατό.
Το τελευταίο σημείο αποτελεί την κρίσιμη καμπή, η πολιτική για την διαμόρφωση της ελληνικής κοινωνίας καθοδηγείται από το τρίπτυχο δάσκαλος - παπάς - χωροφύλακας. Έτσι, η ελληνική επαρχία πλήρωσε το μεγαλύτερο κόστος από την επιβολή του καθεστωτικού τρίπτυχου με την πραξικοπηματική άνοδο του Ιωάννη Μεταξά και την υιοθέτηση σκληρών μέτρων για τον “εξελληνισμό” της υπαίθρου. Τα κυριότερα όπλα του καθεστώτος ήταν η απαγόρευση των “ξένων” ιδιωμάτων και ο εξελληνισμός των “ξένων” τοπωνύμιων.
Με την ενσωμάτωση της Μακεδονίας μετά τον Β’ Βαλκανικό πόλεμο, το ελληνικό κράτος βρέθηκε σε δυσχερή θέση αντιμετωπίζοντας μεγάλες δυσκολίες στο συγχρωτισμό των ντόπιων πληθυσμών με τους Μικρασιάτες Έλληνες και τους Πόντιους μετανάστες σε συνδυασμό με τις έντονες διπλωματικές πιέσεις της Γιουγκοσλαβίας (δηλαδή η Σερβία), της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας για την αναγνώριση των μειονοτήτων της Μακεδονίας. Επιπλέον ο ελληνικός εθνικισμός συχνά αυτονομούνταν από την επίσημη κυβερνητική και διπλωματική γραμμή με συνέπεια να εκτίθεται η Ελλάδα διεθνώς και να παραχωρεί κάθε τόσο διπλωματικές υποχωρήσεις στα γειτονικά κράτη.
Είναι αλήθεια ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος ήταν διαλλακτικός απέναντι στα δικαιώματα των μειονοτήτων καθώς τότε η νεοσύστατη Κοινωνία των Εθνών είχε υπό στενή παρακολούθηση τα βαλκανικά κράτη και οι Μεγάλες Δυνάμεις απαιτούσαν να μην επαναληφθεί το σκηνικό του Α’ ΠΠ. Οι παραχωρήσεις του Βενιζέλου είχαν κυρίως εκπαιδευτική μορφή, είχε αναγνωρίσει το δικαίωμα στις μειονότητες ν’ ανοίγουν σχολεία στη δική τους γλώσσα. Μάλιστα, σε μια περίπτωση είχε συμφωνήσει στην απαίτηση του Βελιγραδίου για άνοιγμα σερβικού σχολείου στη Θεσσαλονίκη για διπλωματικούς λόγους βεβαίως. Έτσι όλη αυτή η ανοχή είχε δυσαρεστήσει τους κύκλους των εθνικιστών που δεν έβλεπαν την ώρα για δραστικές επεμβάσεις. Εκείνη την εποχή οι Βλάχοι είχαν γίνει μήλο της έριδος κάτω από την κηδεμονία της ρουμανικής εθνικιστικής πολιτικής. Το 1929 η Ρουμανία μπλόκαρε το μεταναστευτικό ρεύμα των Κουτσόβλαχων προς τη χώρα της, γύρω στα 2000 άτομα, εγείροντας στην Ελλάδα μειονοτικό ζήτημα όταν αποκαλύφτηκε πως επιτήδειοι έπειθαν τους χωρικούς να τους πουλήσουν τα κτήματα για να πάνε στο Βουκουρέστι επειδή τάχα “θα έβρισκαν καλύτερη ζωή”. Παρά τα διάφορα γεγονότα, οι Βλάχοι παρέμειναν στην Ελλάδα διεκδικώντας την πολιτιστική αυτονομία τους. Οι Βλάχοι έχουν δεδηλωμένη ελληνική συνείδηση αν και παραμένουν πεισματικά δίγλωσσοι, σε αντίθεση με τους Αρβανίτες που ξεχνούν σταδιακά τη μητρική τους γλώσσα. Οι Αρβανίτες που δεν μπορούσαν να «εκμηδενίσουν» το γλωσσικό τους ιδίωμα σε σχέση με την υπόλοιπη χώρα ήταν κυρίως από την Ήπειρο, την Φλώρινα και την Καστοριά. Να σημειώσουμε εδώ πως η αφομοίωση των υπολοίπων Αρβανιτών στον κορμό του ελληνικού έθνους ήταν αναπόφευκτη για ένα πολύ απλό λόγο: οι Αρβανίτες ήταν διασπαρμένοι σε όλο τον ελλαδικό χώρο με συνέπεια να γίνεται με ευκολία η ανάμειξη μεταξύ των πληθυσμών. Είναι χαρακτηριστικό πάντως πως στη Σαλαμίνα τα αρβανίτικα ομιλούνται ακόμα και σήμερα ως κύρια γλώσσα ανάμεσα στους ντόπιους νησιώτες. Παρόλ’ αυτά οι Βλάχοι έχουν κατακτήσει το δικαίωμα να συμμετέχουν σε δημόσιες θέσεις και να παραμένουν ταυτόχρονα πολιτισμικά αυτοτελείς. Σε αυτό το γεγονός η προσφορά τους στο κράτος είναι αναμφισβήτητη, λόγου χάρη τα μεγαλύτερα δημόσια κτίρια στο κέντρο της Αθήνας, από το Ζάππειο Μέγαρο μέχρι το Παναθηναϊκό Στάδιο, οφείλονται σε ακαταπόνητους Βλάχους επιχειρηματίες και πολιτικούς.
Για τους Πομάκους, η πραγματικότητα είναι κάπως διαφορετική από τη συνήθη οπτική. Σήμερα οι περισσότεροι συμφωνούν πως οι Πομάκοι είναι εξισλαμισθέντες σλαβικής καταγωγής. Έτσι, ο βασικός λόγος που οι ελληνικές κυβερνήσεις ήταν αρκετά διαλλακτικές τόσο ως προς τη θρησκεία τους όσο και ως προς τη γλώσσα τους, έστω περιορίζοντάς τους και εξαναγκάζοντάς τους να ζουν αποκλεισμένοι υπό το ασφυκτικό στρατιωτικό και αστυνομικό έλεγχο, ήταν η αποτροπή των βουλγαρικών αξιώσεων να αναγνωριστούν οι Πομάκοι ως Βούλγαροι και έτσι να δικαιολογήσουν επιθετικά την πρόσβαση στο Αιγαίο. Να λοιπόν ποια είναι η εξήγηση για την πολύχρονη διπλωματική διελκυστίνδα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, η Ελλάδα κατά τη συνήθη πρακτική της όρισε ως εθνοφυλετικό κριτήριο τη θρησκεία για λόγους πολιτικοστρατιωτικού συμφέροντος. Στην ουσία, το πομακικό ζήτημα είναι κατασκευασμένο από την Ελλάδα και δώρο προς την Τουρκία...
Αυτοί όμως που σήκωσαν το μεγαλύτερο βάρος της απαγόρευσης της γλώσσας τους ήταν οι Σλαβομακεδόνες λόγω της σερβικής και της βουλγαρικής επιρροής. Αν πιστεύετε ακόμα πως οι Σέρβοι είναι “αδέρφια μας”, μάλλον καλό θα ήταν να κάνω ένα ξεχωριστό ποστ για τους “δεσμούς αίματος” που έχουμε με τους “ομόδοξους”. Η συντονισμένη απαγόρευση της σλαβοφωνίας ξεκίνησε λοιπόν από την δικτατορία του Πάγκαλου για να αποκτήσει μεγαλύτερες διαστάσεις από τον Μεταξά. Είναι χαρακτηριστικό ένα υπόμνημα του δεξιού πολιτευτή της Μακεδονικής Ενώσεως (1935-6) Σωτήριου Γκοτζαμάνη προς τον δικτάτορα: «Το να υβρίζονται γέροντες και γραίαι καθ’ οδόν ή να σύρωνται εις το αστυνομικόν τμήμα διότι αγνοούν την ελληνικήν είναι σύστημα άδικον, μετατοπίζον την ευθύνη μια πραγματικότητος από την ιστορίαν και το Κράτος εις τον ανεύθυνον εν προκειμένω ιδιώτην». Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το μεταξικό καθεστώς άρχισε να εφαρμόζει μαζικές εκτοπίσεις σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στα νησιά του Αιγαίου και να κηρύξει με το ΑΝ 376/1936 τις σλαβόφωνες περιοχές «αμυντικές περιοχές», δηλαδή είχαν το χαρακτήρα της Επιτηρούμενης Ζώνης όπως συνέβη λίγο αργότερα και στους Πομάκους.
Έτσι, το μεταξικό καθεστώς προσπάθησε να τους “εξελληνίσει” όλους αυτούς τους επαρχιακούς πληθυσμούς με βίαιο τρόπο. Οι κυριότεροι μοχλοί πίεσης στις μειονότητες ήταν η υποχρεωτική παρακολούθηση νυχτερινών σχολείων και η απαγόρευση δημόσιας χρήσης των “ξένων” ιδιωμάτων με πολυήμερες ποινές φυλάκιση. Αλλά οι τιμωρίες ήταν συχνά σωματικές, από την εξαναγκαστική κατάποση ρετσινόλαδου μέχρι το ξυλοδαρμό. Σε ορισμένες περιπτώσεις εφαρμόστηκε και η ποινή της εξορίας. Έτσι, όπως είπαμε πιο πάνω, η πολιτική για την κοινωνική διαμόρφωση της ελληνικής επαρχίας καθοδηγείται από το τρίπτυχο δάσκαλος - παπάς - χωροφύλακας. Ο δάσκαλος ως όρος εκπαιδευτικής συνοχής, ο παπάς ως θρησκευτικός διαμεσολαβητής και ο χωροφύλακας ως εκτελεστικό όργανο της εξουσίας, δηλαδή του μεταξικού καθεστώτος.
Η χωροφυλακή είναι μια ιδιάζουσα περίπτωση που δεν γνωρίζω αν έχει μελετηθεί ενδελεχώς από νηφάλια ιστορική οπτική. Το βέβαιο είναι πως οι χωροφύλακες δεν ήταν στις περισσότερες περιπτώσεις ντόπιοι, για παράδειγμα η διαβόητη Κρητική Χωροφυλακή που δρούσε στα μακεδονικά εδάφη. Σε μια άλλη περίπτωση, ο Μεταξάς έκρινε σκόπιμο να μετεγκαταστήσει Σαρακατσάνους νομάδες για να τους διορίσει χωροφύλακες επειδή ήθελε άμεση κι αποτελεσματική δράση «ενάντια» στους ντόπιους πληθυσμούς.
Όλες αυτές οι ακρότητες προβλημάτισαν ακόμα και αρκετούς εθνικιστές της εποχής. Σε ένα ακόμα χαρακτηριστικό κείμενο της εποχής, ο Σίμος Στανόης γράφει προς τον Φίλιππο Δραγούμη το 1937: «Ο κόσμος όλος έχει φθάσει εις απελπισίαν, έφθασαν σε σημείο Έλληνες να γίνουν Βούλγαροι διότι όλους [ο νομάρχης τούς] αποκαλεί Βουλγάρους και κανέναν δε σέβεται. Μα χάλασεν όλην την εργασίαν που είχομε κάμνει εδώ». Όπου η εργασία του ήταν μεν ο εξελληνισμός των ντόπιων αλλά με τη μορφή κατηχήσεων μέσω ομάδων νέων.
Μια από τις συνέπειες αυτής της μαζικής αγανάκτησης ήταν ο προσεταιρισμός των Βλάχων από την φασιστική Ιταλία και τους εθνικιστές της Ρουμανίας για να θέσουν τις βάσεις για τη δημιουργία ανεξάρτητου Κουτσοβλαχικού κράτους, το γνωστό μας Πριγκηπάτο της Πίνδου. Το φανερά φαιδρό εγχείρημα υπήρξε βραχύβιο καθώς μια από τις αιτίες είναι ότι δεν συμφωνούσαν οι περισσότεροι Βλάχοι που κατόρθωναν να διατηρούν την πολιτιστική αυτονομία τους. Όμως, περισσότερο τραγική ήταν η κατάληξη των Τσάμηδων, που από μόνοι τους είναι ένα τεράστιο όσο κι ανεξερεύνητο κεφάλαιο εξαιτίας και του αλβανικού εθνικισμού. Αφού υποδέχτηκαν τους Ιταλούς στρατιώτες του Μουσολίνι ως “ελευθερωτές” και συμμάχησαν μαζί με τους Γερμανούς κατακτηκές σκοτώνοντας και λεηλατώντας τους χριστιανικούς πληθυσμούς, το 1944 εκδιώχθηκαν βίαια στην Αλβανία από το μένος της ελληνικής αντεκδίκησης. Ήταν η τελευταία εθνοκάθαρση που έζησε η σύγχρονη Ελλάδα.
Η αντιπαλότητα των εθνικιστών απέναντι στη δυσφημισμένη έννοια της πολυπολιτισμικότητας δεν έχει ακριβώς εξωτερικά ερείσματα, λόγω των μεταναστών όπως θα νόμιζε κανείς εξαιτίας του πρόσφατου θορύβου για το μεταναστευτικό νομοσχέδιο και την κρίση απέναντι στη δημιουργία των γκέτο στα αστικά κέντρα, αλλά κυρίως εσωτερικά, προέρχονται από την αντίληψη πως το “διαφορετικό” δεν είναι το “εθνικά ορθό”. Οι διαχρονικές κρίσεις των μειονοτήτων στην Ελλάδα, από τη σύσταση του νεοελληνικού έθνους έως την ενσωμάτωση της Μακεδονίας και της Θράκης, καταδεικνύουν την πολιτική του παραλόγου όπως εκφράστηκε δεκαετίες νωρίτερα από την παπαρηγοπούλια ιστορική αισθητική ως τις σύγχρονες αντιφάσεις της στρατευμένης ιστοριογραφίας.
Ενδεικτική βιβλιογραφία
Σπύρος Λιναρδάτος, Πως Φτάσαμε στην 4η Αυγούστου, εκδ. το ΒΗΜΑ
Τάσος Κωστόπουλος, Η Απαγορευμένη Γλώσσα, εκδ. Βιβλιόραμα
Τάσος Κωστόπουλος, Το Μακεδονικό της Θράκης, εκδ. Βιβλιόραμα
Βασίλης Ραφαηλίδης, οι Λαοί των Βαλκανίων, εκδ Εικοστού Πρώτου
και μάθαμε πολύ καλά το μάθημά μας, ότι αφ' ης στιγμής δολοφονηθείς
γίνεσαι πρότυπο της καλύτερης δημοσιογραφίας του κόσμου,
αναδημοσιεύουμε το τελευταίο άρθρο του Ιου.
(η επιλογή του κίτρινου φόντου δεν είναι καθόλου τυχαία)
Ε, ΟΧΙ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ!
Ελλάς-Ελλήνων-Τρωκτικών
Στα λαγούμια της νέας ενημέρωσης Μετά τη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια το μπλογκ troktiko ανακοίνωσε ότι κλείνει. Ανεξάρτητα από το αν είναι τελεσίδικη αυτή η απόφαση, δεν θα μείνουν παραπονεμένοι οι φανατικοί καθημερινοί επισκέπτες του μπλογκ, μια και το έργο του συνεχίζουν όχι μόνο άλλα παρόμοια μπλογκ, αλλά και πολλοί σχολιαστές στα δελτία ειδήσεων, εκπομπές λόγου στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση και αρκετές εφημερίδες. 
Γκράφιτι στο Τορόντο.
Η δημοσιογραφία της «μεγάλης των κίτρινων σχολής» με τις βίαιες ή ροζ «αποκαλύψεις», το διασυρμό προσώπων, τις αλληλοεκσφενδιζόμενες απειλές και τους ποικίλους εκβιασμούς έχει δυστυχώς αγκαλιαστεί από μεγάλη μερίδα των καταναλωτών στο χώρο των μέσων ενημέρωσης. Και όσοι τόλμησαν να εκφράσουν διαφορετικές γνώμες για το είδος της «δημοσιογραφίας» του troktiko (και όχι φυσικά για τη δολοφονία), διαπομπεύτηκαν, στοχοποιήθηκαν και εξευτελίστηκαν από τους θαυμαστές της σχολής του troktiko είτε ήταν φίλοι είτε ήταν εχθροί του εκλιπόντος. Από την άλλη μεριά, πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν άλλοτε σε σκάνδαλα εκλήθησαν να μιλήσουν για τον δολοφονημένο, ξεπλένοντας έτσι και τη δημόσια εικόνα τους, ενώ επιχειρηματίες των ΜΜΕ επικαλέστηκαν ζητήματα ηθικής και δεοντολογίας, όταν οι ίδιοι στις εκπομπές και στις εφημερίδες τους ανάγουν το σεξισμό και την πατριδοκαπηλία σε κινητήρια δύναμη της ενημέρωσης.
Γέμισαν τα φύλλα της προηγούμενης Κυριακής με πολυσέλιδα αφιερώματα στον Σωκράτη Γκιόλια. Πιο πολύ όμως γέμισαν με τις παράξενες διαδρομές στον «κόσμο των ΜΜΕ» και με πολλά υπονοούμενα είτε για τον ίδιο και τους συνεργάτες του είτε για τους κρυμμένους και φανερούς εχθρούς του.
Αναλόγως με την τοποθέτηση της κάθε εφημερίδας (φιλο-τρωκτική ή αντι-τρωκτική) έρρεαν και τα αποκαλυπτικά τους ρεπορτάζ στο ίδιο τέμπο που έρρεαν και ρέουν οι ποταμοί των «ειδήσεων» στα ανώνυμα μπλογκ.
Πολυσέλιδα αφιερώματα
Στο φιλο-τρωκτικό «Πρώτο Θέμα» (μέλος της οικογένειας του οποίου ήταν ο εκλιπών) το αφιέρωμα των 10 σελίδων ακολουθούσε ένα δισέλιδο για τα media, αφιερωμένο κι αυτό στις ενδο-αποκαλύψεις. Μαζί και το ανυπόγραφο -φυσικά- λιβελογράφημα κατά της δημοσιογράφου που τόλμησε να έχει μια διαφορετική άποψη. Δέκα σελίδες για την αδέσμευτη και ελεύθερη φωνή Γκιόλια που οι κακοί προσπαθούσαν να φιμώσουν κι αμέσως μετά μια σελίδα πρότυπο για το τι σημαίνει βρόμικη, απειλητική και αδίστακτη μαφιόζικη δημοσιογραφία.
Μόνιμος στόχος του troktiko οι Εβραίοι και οι ομοφυλόφιλοι
Στο ρεπορτάζ «δίνουν» κανονικά τους αντι-τρωκτικούς: «Προσοχή δεν θέλω να πω ότι εκείνοι που ήθελαν να κλείσει το troktiko είναι κατ' ανάγκη εκείνοι που δολοφόνησαν το Γκιόλια, αλλά αν δεν αρχίσει από αυτούς η έρευνα από ποιους θα αρχίσει;» Το αφιέρωμα αρχίζει με τον προβληματισμό για το ποιοι σκότωσαν τον Γκιόλια (τρομοκράτες ή εκτελεστές συμβολαίων), περνάει στην κόντρα Μάκη-Θέμου-Γκιόλια κ.λπ., δημοσιεύοντας αναλυτικά τις περιπτώσεις που ο Τριανταφυλλόπουλος απείλησε ακόμα και τις ζωές του Αναστασιάδη και του Γκιόλια, περιγράφει πώς ξεκίνησε ο Σωκράτης πουλώντας σκόρδα και μετά ανέβηκε ένα ένα τα σκαλιά της «ερευνητικής» δημοσιογραφίας δίπλα στο Μάκη και μετά δίπλα στο Θέμο αλλά πάντα κοντά στη φτωχολογιά, προσηλωμένος στις ιδέες του και στην ενημέρωση. Για τις περίφημες «αποκαλύψεις» και «έρευνες» του εκλιπόντος το ρεπορτάζ αφιερώνει μόνο ελάχιστες αράδες.
*Η «Real» σε 4σέλιδο αφιέρωμα αναφέρεται με τις «απαραίτητες αποστάσεις» στους εμπνευστές του «πετυχημένου» troktiko (Γκιόλια-Νιφλή) που ξεκίνησαν από τον Μάκη αλλά στην πορεία χώρισαν οι δρόμοι τους. Οταν μάλιστα έγινε αυτό, σημειώνει η εφημερίδα, οι αναρτήσεις στο troktiko αναφέρονταν σε δημοσιογραφικά παιχνίδια, γκάνγκστερ και υπόκοσμο. Το 2009 που επίσημα ο Γκιόλιας ανήκει στον όμιλο Κοντομηνά «ανοίγει πλέον το troktiko τα μέτωπα προς όλες τις κατευθύνσεις», γράφει η «Real». Αναφέρεται και στο περιστατικό της σύλληψης Γκιόλια, ενώ η όλη σχέση του Γκιόλια με το σκάνδαλο Τζέκου-Κεντέρη περιγράφεται περίπου σαν αγάπη στον αθλητισμό. Το βάρος του δημοσιεύματος γέρνει κυρίως στην παρουσίαση της Σέχτας και των διαφαινόμενων κατά την εφημερίδα σχέσεών της με τον αντεξουσιαστικό χώρο που διατύπωνε απειλές κατά του δημοσιογράφου αλλά και στους υπερασπιστές του πανεπιστημιακού ασύλου. Παραλείπει φυσικά η εφημερίδα τα ξεκατινιάσματα των άλλοτε φίλων και άλλοτε εχθρών του εκδότη της με όλα τα αισχρά σχόλια για τον ίδιο από «ανώνυμους» τωρινούς συνεργάτες του.
*Το αντι-τρωκτικό «Veto» σε 4σέλιδο αφιέρωμα συμμαζεύει τα «ασυμμάζευτα» παρουσιάζοντας τον Γκιόλια σαν θύμα επιχειρηματικών κατεστημένων που τον χρησιμοποιούσαν για εντεταλμένη υπηρεσία. «Το σύστημα θεσμικής μαφίας χρησιμοποίησε το Σωκράτη». Η εφημερίδα ισχυρίζεται ότι έγιναν προσπάθειες εξαγοράς σιωπής ανθρώπων που γνώριζαν για το παραεκκλησιαστικό-παραδικαστικό σκάνδαλο μέσω δημοσιογράφων. Αμέσως μετά το σύστημα χρησιμοποίησε το Σωκράτη για το ζήτημα της θεσμικής ντόπας, όπου ο δημοσιογράφος και κουμπάρος του Κεντέρη διαδραμάτισε ρόλο στη θωράκιση του τριδύμου Τζέκου-Κεντέρη-Θάνου και τέλος το ίδιο σύστημα οδήγησε τον Γκιόλια που ήταν παιδί του Εφραίμ στο να γίνει υπάλληλος του Κοντομηνά, δηλαδή του καναλιού που κατά κύριο λόγο «ξετύλιξε» το σκάνδαλο του Βατοπεδίου. Η εφημερίδα συνεχίζει με την υπόθεση Ζαχόπουλου και την οριστική ρήξη Γκιόλια-Μάκη, που οδήγησε τον Σωκράτη στη δημιουργία του troktiko σαν συνδετικού κρίκου των συμφερόντων Μπόμπολα και Κοντομηνά. «Ο Σωκράτης επωμίζεται ρόλους που δεν είναι σε θέση αλλά ούτε έχει και το λογισμικό (sic!) για να τους φέρει σε πέρας», γράφει το «Veto», «συσσωρεύοντας εχθρούς διαφορετικών αποχρώσεων και φυσικά διαμετρήματος»...
*Τέλος το ουδέτερο «Βήμα» επισημαίνει, μεταξύ άλλων, με «μπηχτή» ότι ο «συγκρουσιακός» Γκιόλιας έγινε γνωστός όχι ως δημοσιογράφος αλλά ως ο άνθρωπος του Μάκη, περιγράφει τους σταθμούς της καριέρας του ενώ αναφέρεται τέλος σε «πηγές» που υποστηρίζουν ότι πίσω από τους εκτελεστές μπορεί να βρίσκονται «άλλα συμφέροντα».
Σκοτάδι στο τούνελ του τύπου
Οταν κάποτε η «Αυριανή» «γκρέμιζε τον καραμανλισμό», ελάχιστοι είχαν καταλάβει ότι έμπαιναν και στον ελληνικό τύπο τα γερά θεμέλια της μεγάλης των κίτρινων σχολής. Η διαδρομή ήταν γρήγορη. Από τις εφημερίδες το ρεύμα αυτό πέρασε κατά κύριο λόγο στην ιδιωτική τηλεόραση και πρόσφατα ξεχύθηκε στα «ενημερωτικά» μπλογκ. Σε ένα απίθανο μείγμα νεοπουριτανισμού, μισαλλοδοξίας, ρατσισμού, πατριδοκαπηλίας και διασυρμού ανθρώπων και θεσμών, οι τηλεοπτικές συχνότητες με τις μεσημεριανές και βραδινές εκπομπές τους και τα αντίστοιχα ρεπορτάζ των εφημερίδων τους έδωσαν το απόλυτο στίγμα αυτής της «ερευνητικής», κατά τον πρόεδρο της ΕΣΗΕΑ, δημοσιογραφίας.
Πολλοί παρουσιαστές των σοβαρών δελτίων, αποφεύγοντας να εμπλακούν άμεσα στο ανθρωποφάγο είδος αυτής της δημοσιογραφίας, θεσμοθέτησαν τα «παράθυρα» και με τη βοήθεια των επιχειρηματικών ομίλων που έχουν αγοράσει τα κανάλια, προχώρησαν και στην έκδοση εφημερίδων υποστήριξης αλλά και στην έμμεση ή και άμεση στήριξη διαφόρων χαμηλού κόστους ιστότοπων για τα πολύ σκοτεινά «ερευνητικά» πλοκάμια.
Με τον τρόπο αυτό, μια «είδηση» ανακυκλώνεται εύκολα παντού, χωρίς περιστροφές, με τις κατάλληλες «νομικές» αποστάσεις και με πηγή -τι άλλο;- ας πούμε το «ανώνυμο» troktiko! Τα ίδια πρόσωπα αναμεταδίδουν την «αποκάλυψη» στα παράθυρα των δελτίων, στις εφημερίδες και στις βραδινές τους εκπομπές. Μια κορυφαία στιγμή που αποκάλυψε όλο αυτό το πλέγμα της «ερευνητικής» δημοσιογραφίας με τα συγκοινωνούντα δοχεία ήταν φυσικά η υπόθεση Ζαχόπουλου και το ξεκατίνιασμα των πρωταγωνιστών - πρυτάνεων του «ερευνητικού» κατεστημένου.
Τότε έγινε μια νέα ανακατανομή στις περσόνες των ΜΜΕ και ξαναχωρίστηκαν τα στρατόπεδα επιχειρηματιών και δημοσιογράφων. Το Βατοπέδιο έφερε την επόμενη θύελλα και έπεισε πλέον και τον πιο άτολμο μεγαλοεπιχειρηματία ότι δεν φτάνει να κατέχει μια ομάδα ποδοσφαίρου αλλά χρειάζεται κι ένα κανάλι, μια εφημερίδα και οπωσδήποτε ένα «ανώνυμο» μπλογκ. Ο πρωτοπόρος Κοσκωτάς χάραξε το δρόμο και το πεδίο της δόξας ακολούθησαν και ακολουθούν τα σημερινά βαριά ονόματα της μυκονιάτικης τάξης.
Στη zougla των «αποκαλύψεων»
Μέχρι το θάνατό του ο Σωκράτης Γκιόλιας αρνούνταν τη σχέση του με το troktiko. Το ίδιο έκανε παλιά με το Press.gr ο Ανδρέας Καψαμπέλης, αλλά και πολλοί άλλοι δημοσιογράφοι κατά καιρούς για τα δικά τους μπλογκ (Παπαγιάννης, Ζήσης, κ.λπ.). Ακόμα και τα επώνυμα (όπως η zougla του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου) νιώθουν την ανάγκη να περιλαμβάνουν «ανώνυμες» στήλες (Αλ Κάιντα). Ο λόγος είναι προφανής. Η ανωνυμία όχι μόνο δίνει το δικαίωμα σε καθένα να γράφει ό,τι θέλει χωρίς να δίνει λογαριασμό, αλλά χτίζει και το μύθο των «ανώνυμων» πηγών που δήθεν γνωρίζουν τα πάντα. Ομως ταυτόχρονα όλοι κλείνουν το μάτι. Δεν παραδέχονται τη σχέση τους αλλά και δεν την αρνούνται εντελώς. Και στο σημείο αυτό ξεχωρίζουν αυτά τα επαγγελματικά μπλογκ δημοσιογράφων από τα ιστολόγια απλών ανωνύμων πολιτών.
Οσο για τη μεγάλη επισκεψιμότητα των μπλογκ αυτών, δεν μπορεί να διακρίνει κανείς αν οφείλεται στις αναρτήσεις για την Τζούλια, ή τις άπειρες παραδοξολογίες που διασκεδάζουν τον επισκέπτη. Βέβαια, είναι αλήθεια ότι πολλές ειδήσεις αναρτώνται πρώτα σε αυτούς τους ιστοτόπους. Αλλά αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι δεν απαιτούν καμιά διασταύρωση, όπως συμβαίνει στις έγκυρες δικτυακές εφημερίδες. Και για το λόγο αυτό αναρτώνται καθημερινά πολλές κατασκευασμένες ειδήσεις ή απλές μπούρδες και απειλές.
Παρόμοιες μεθόδους ακολουθούσε η «Αυριανή» με ανώνυμα σχόλια ή ψευδώνυμες επιστολές τη δεκαετία του '80. Πρώτοι διδάξαντες και οι μεγάλοι ρεπόρτερ της μεταπολίτευσης (Καρατζαφέρης, Κακαουνάκης, Τράγκας) που έβγαλαν στη συνέχεια δικά τους έντυπα με ανώνυμα άρθρα, ανώνυμες πηγές, κύκλους και ψευδώνυμα.
Η «αποκαλυπτική» δημοσιογραφία αυτού του είδους αναβαθμίστηκε με τους Αναστασιάδη - Τριανταφυλλόπουλο, το «Πρώτο Θέμα» και την μπανιέρα τους. Η εφημερίδα αξιοποίησε την πείρα από τις τηλεοπτικές εκπομπές των δύο φίλων, υιοθέτησε τα ψευδώνυμα και τα ανώνυμα άρθρα και εγκαινίασε τη φοβερή στήλη «κουίζ» με τις ακατανόητες για τους αναγνώστες μπηχτές και απειλές που καταλάβαιναν μόνο οι ενδιαφερόμενοι: «Ποιος είναι ο αρχηγός της συμμορίας στο λιανικό εμπόριο; Πάντως ένα πουλάκι στην Καραγιώργη Σερβίας τιτιβίζει» (8.1.2006). «Αποστολή στο Βελιγράδι ετοιμάζει ο "πρόεδρος". Θα έχει μήπως και ωραίες Σέρβες στο μενού ή θα μείνει στις αγαπημένες του Αλβανίδες;» (11.3.2007). «Ποιος εφοπλιστής έδιωξε κακήν κακώς το γαμπρό του από το σπίτι επειδή είχε το θράσος να απατήσει την κόρη του;» (29.7.2007).
Στις εκπομπές, στα σχόλια και στις εφημερίδες της σχολής αυτής εκτοξεύονται κατά καιρούς έμμεσες και άμεσες προειδοποιήσεις για «αποκαλύψεις» κατά επιχειρηματιών, πολιτικών και τηλεπερσόνων, βασισμένες σε φήμες, κύκλους και άλλα «ερευνητικά» όπλα. Συχνά τα «ρεπορτάζ» ξαφνικά σταματούν. Απλώνεται αμέσως μετά την «αποκάλυψη» μια σιωπή και το θέμα εξαφανίζεται. Επιπλέον ανυποψίαστοι αναγνώστες διαβάζουν σαλόνια ολόκληρα εφημερίδων που εκθειάζουν -πάλι «ξαφνικά»- την εξαίρετη επιχειρηματικότητα κάποιου εφοπλιστή ή εμπόρου ή τραπεζίτη, την άψογη εικόνα ενός υπουργού κι όλα αυτά με τις αντίστοιχες πάντα διαφημιστικές καταχωρίσεις.
Αλλοι πάλι ανυποψίαστοι τηλεθεατές ακούν στις «ερευνητικές» εκπομπές υπαινιγμούς για κάποιο επόμενο καυτό θέμα που δεν βγαίνει ποτέ στον αέρα. Γιατί άραγε; Αυτοί οι ίδιοι λοιπόν τηλε-πρωταγωνιστές, μέσα στα μπλογκ αποκαλύπτουν, ο ένας για τον άλλον και όλοι μαζί για όλους, τις χαριτωμένες μεθόδους που καταλήγουν σε παρασκηνιακούς «συμβιβασμούς» με το αζημίωτο, όπως οι ίδιοι καταγγέλλουν. «Ο Ελληνας είναι έξυπνος και καταλαβαίνει τα παιχνίδια που παίζει ο καθένας στο χώρο των media. Εμείς απλά καταγράφουμε τι παίζεται στο παρασκήνιο. Διαβάστε την εμπλοκή του troktiko στην αγωγή για το διαζύγιο της Γιάννας Αγγελοπούλου και τις κατηγορίες του troktiko για σκάνδαλο σεξ του Μάκη», έγραφε το μπλογκ fimes.
Τα απειλητικά «δημοσιογραφικά» σχόλια στα μπλογκ ξεκινούν πάντα με ένα ερωτηματικό (κουίζ) και δίπλα κείμενο: «Ποιον υπουργό έκανε τσακωτό απατημένος σύζυγος και του έσπασε τα δόντια;», «Ποια βουλευτής παντρεμένη εθεάθη περίπατο χέρι χέρι με νεαρό;», «Σε λίγο θα αποκαλύψουμε τις σχέσεις της ΚΥΠ με επιχειρηματία» (σ.σ.: αυτό δεν το μάθαμε ακόμα). Επειτα από μερικές αναρτήσεις κάποιος αποφασίζει ή δεν αποφασίζει να ξεφωνίσει τον «ένοχο». Τι μεσολαβεί φυσικά δεν το γνωρίζει κανείς, πλην των εμπλεκομένων!
Ανθολογία «αποκαλύψεων»
Οποιος επιμένει να μιλά για «ερευνητική» δημοσιογραφία ας ρίξει μια ματιά σε ένα μικρό απάνθισμα αναρτήσεων των πιο δημοφιλών δικτυακών ιστοτόπων:
- «Μάκη γιατί δεν έγραψες σε ποιον ανήκει το πλοίο-σκυλοπνίχτρα που λένε οι Γερμανοί; Μήπως στον κουμπάρο σου; Γιατί το απέκρυψες; Βαρδινογιάννης, σου θυμίζει τίποτα; Η έκθεση το λέει. Εσύ όμως όχι» (troktiko).
- «Ζορίζεται τώρα ο Κοντομηνάς, γιατί είναι σίγουρο ότι ο troktikoς απατεώνας δεν μπορεί πλέον να του προσφέρει καμία στήριξη» (zougla).
- «Εφθασαν το έσχατο σημείο σαπίλας και διαφθοράς, εκβιάζοντας τον Μπόμπολα μέσα από το troktiko τους. Δώσε μας την εφημερίδα σου -τρελά πράγματα- και εμείς θα σε θεωρούμε καλό εργολάβο, θα μπορείς να κάνεις ό,τι γουστάρεις και δεν θα σε ενοχλούμε!» (zougla).
- «Αυτός είσαι Μάκη Τ. που εκτελείς εντολές και συμβόλαια επιχειρηματιών όπως του Κουρή, του Βγενόπουλου και... των άλλων ανθρώπων που είναι πίσω σου και φορτώνουν με χρήμα» (troktiko).
- «Κάθε επιχείρηση ΜΜΕ υποτίθεται ότι εξυπηρετεί τα δικά της συμφέροντα αλλά εδώ φαίνεται ότι... όλοι μαζί εξυπηρετούν του Ψυχάρη [...] Μην ξεχνάμε ότι στον ίδιο όμιλο είναι και ο Νίκος Χατζηνικολάου που συνεταιρίζεται με τον γιο του Κουρή. Ολοι το ίδιο στον κουβά...» (troktiko).
Οι καλοί συνάδελφοι
- «Πω, πω χοντράδα του Μάκη. Εμπλέκεται σε μια ιστορία που έγραψε το "Πρώτο Θέμα" για την Πετραλιά και λέει ότι το κάνει για να στηρίξει τον Βαρβιτσιώτη. Βέβαια, όλος ο κόσμος ξέρει ότι ο Μάκης με τον Νίνο (σύζυγος της Αλεξάνδρας Πετραλιά) έχουν αδερφικούς δεσμούς» (troktiko).
- «Το blog adiakritos.gr, που σύμφωνα με τα γραφόμενα στο troktiko είναι του Στ. Χίου και με χρηματοδότη ...(όπως λένε γνωστό τηλεμαϊντανό) που έχει σχέση με το ΛΑΟΣ κάνει επίθεση στο Σ. Γκιόλια και τον κατηγορεί ότι είχε σχέση με το περιβόητο τροχαίο Κεντέρη-Θάνου» (papatzides).
- «Ο Μπάμπης (Χαράλαμπος) Παπαδημητρίου, ο βραδινός απρόσκλητος προπαγανδιστής του ΔΝΤ, ήταν και παραμένει γνωστός με το προσωνύμιο "Χλωμό Πρόσωπο". Ο άνθρωπος παντός καιρού για κάθε αφεντικό, βασιλικότερος του βασιλέως που προκειμένου να σώσει το τομάρι του δεν διστάζει να καρφώσει, να διαστρεβλώσει, να συκοφαντήσει, να ρίξει λάσπη» (troktiko).
- «Σε μια κίνηση που μόνο σε χαφιεδισμό παραπέμπει προχώρησε ο Νίκος Χατζηνικολάου κατά των μπλογκ. Ρε συ Χατζηνικολάου, πόσες ανακρίβειες έχεις γράψει και έχεις πει στο ραδιόφωνο; Πόσες μηνύσεις και αγωγές έχεις φάει;» (troktiko και papatzides).
- «Το ρεσιτάλ των αθλιοτήτων με τον υπάλληλο της Real News Παπαγιάννη συνεχίζεται... Ουρά του ο θλιβερός τρωκτικός ...» (zougla).
- «Το "κουρηστάν" έχει τελειώσει και να τους χαίρεται όλους μαζί ο Νίκος Χατζηνικολάου που δεν παίζει το θέμα με τα εικονικά τιμολόγια. Τα 2 εκατ. ευρώ τα θέλεις σε μετρητά ή με δόσεις ρε Κουρή; Μήπως να στα πληρώσουν σε περγαμόντο; Αν θέλεις τα δύο εκ. μπορούν να στα κάνουν τρία...» (troktiko).
- «Μικρέ τυφλοπόντικα του διαδικτύου, μάθε ότι η μετεξέλιξή σου σε ενεργούμενο του εργολάβου και του κλέφτη δεν πρόκειται να προστατέψει ούτε εσένα ούτε τα αφεντικά σου... Ούτε καν τους μπάτσους και τους υπόδικους ηγούμενους, που εξυπηρετούν το βρώμικο ιστοεξάμβλωμά σου» (zougla).
Αλληλοκαταγγελίες και απειλές
- «[Αγαπητέ Μάκη...] Πριν 11 μήνες πήρες ένα πιστόλι να πας στο γραφείο στο "Πρώτο Θέμα" για να σκοτώσεις τον Θέμο όπως ο ίδιος είπες σε μένα και στον δικηγόρο σου Γ. Αγιοστρατίτη. Είχες μαζί σου το όπλο. Προσπάθησα να σε σταματήσω. Ο Θέμος πράγματι δεν ήταν στο γραφείο. Μην επιχειρήσεις να κάνεις το ίδιο με μένα. Αδικός κόπος. Δεν με νοιάζει. Τζάμπα... μάρτυρα θα με κάνεις» (Σ. Γκιόλιας).
- «Ο επιχειρηματίας και ο υποτακτικός του, διαχειριστής του trash-blog troktiko, έχουν προφανώς χάσει την ψυχραιμία τους... Είναι αλήθεια, τον βρωμιάρη του troktiko θα τον πάμε μέχρι το τέλος, όχι για την ίδια τη μίζερη ζωή του, αλλά για τα κοπρόσκυλα που κρύβονται από πίσω» (zougla).
- «Αυτό το λέμε στον εκβιαστή Μάκη Τριανταφυλλόπουλο και τον φίλο του Νίκο Χατζηνικολάου που είναι ο σπόνσορας και ο επίσημος διαφημιστής του συκοφάντη. Θα μάθετε τον ρόλο του Παναγιωτόπουλου στο Mega στην προσπάθεια του να στηρίξει τον Νίκο Χατζηνικολάου, τις απειλές του Alter και του διευθυντή του όταν δημοσιογράφος αποφάσισε να φύγει από το κανάλι του, τις καταδίκες εκδοτών και mediaρχών στον ΑΝΤ1 και στο Alter. Εκεί όπου εργάζονται οι συκοφάντες και οι σπόνσορές τους αλλά και οι ορντινάτσες τους. Θα γίνει πανικός!» (troktiko).
Το βάθος του ουρανού είναι φαιό
Ολη αυτή η παραδημοσιογραφική λογόρροια έχει σαφές πολιτικό περιεχόμενο. Με κάθε ευκαιρία προβάλλονταν στο troktiko οι θεωρίες του ΛΑΟΣ και υιοθετούνταν όλες οι «εθνοσωστικές» καμπάνιες κατά βιβλίων και ανθρώπων. Χωρίς δεύτερη σκέψη καταγράφονταν τα πιο παρανοϊκά αντισημιτικά σχόλια και ειδήσεις όπως ότι οι Εβραίοι της Ελλάδας δεν φορολογούνται! Και φυσικά, για τα κόμματα της αριστεράς το troktiko επιφύλασσε μόνο υβριστικές αναρτήσεις: «Είναι ξεφτίλα και ντροπή και αηδία από τους ψευτόμαγκες του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ να πάνε να καταλάβουν την Ακρόπολη. Ανανδροι και προδότες μιας χώρας με πολιτιστική και όχι μόνο ιστορία. Δεν υπάρχει όμως δικαιοσύνη στην Ελλάδα για να τους συλλάβει και να τους μπουζουριάσει», ζητούσε το μπλογκ που κατά τα άλλα υπερασπιζόταν την ελευθερία της έκφρασης!
Πηγή: http://www.iospress.gr/ios2010/ios20100801.htm
________________________________________
JUNGLE-Report:
Μερικές σχετικές επιπρόσθετες πληροφορίες πάνω στο άρθρο του Ιού
Διαβάστε επίσης ένα πολύ ενδιαφέρον παλιό άρθρο (12/07/2008) του "Πρώτο Θέμα", προτού αλλάξει ο Σωκράτης Γκιόλιας στρατόπεδο (όταν τότε δούλευε δηλαδή για τον Μάκη και κατά του Θέμου -του κομιστή):
Μπλόγκερς-τρωκτικά εκβιάζουν ακόμα και τον ανακριτή
Είναι αξιοθαύμαστο πάντως, το πόσο γρήγορα μπορούν να αλλάξουν οι ρόλοι, όταν ο άνεμος των συμφερόντων αλλάζει πορεία.
Κλείνοντας, παραθέτουμε μια ακόμα περίπτωση εκβιασμού από το Τρωκτικό, εις βάρος ενός blogger. Του συντάκτη του blog "Les Malakies", GianT.
Λόγω του ότι το blog αυτό σχολίαζε και σατίριζε τις αθλιότητες του Τρωκτικού, οι συντάκτες (του Τρωκτικού) έκριναν αναγκαίο να βρούν τα προσωπικά στοιχεία του GianT, να ανοίξουν γι αυτόν ένα blog (http://gigantakos.blogspot.com) και σταδιακά να δημοσιεύουν αναρτήσεις με απειλητικό και εκβιαστικό χαρακτήρα εις βάρος του. Περνώντας του έτσι εμμέσως πλην σαφώς το μήνυμα: "αν δεν σταματήσεις, θα βγάλουμε τα στοιχεία σου στη φόρα".
Το εκβιαστικό αυτό μπλογκ, φυσικά, το διαφήμισαν πολλές φορές στο Τρωκτικό:
Περισσότερα, εδώ: http://giantakos.blogspot.com/2010/07/blog-post_19.html
FrapDigo
