Αϋπνίες στο υπόγειο

Τα πρόσωπα της ιστορίας είναι τυχαία. Κάθε ομοιότητα είναι εντελώς συμπτωματική

Μέρες έχει να κοιμηθεί σαν άνθρωπος. Τα μάτια του σα ραγισμένα τζάμια, αντικρύζουν ότι με κόπο, αγώνα, ανίερες συμμαχίες και ένα κάρο ψέμματα έχτισε, να φυλλορροεί σαν μουριά στα μέσα του Δεκέμβρη.

Από τις 29 του περασμένου μήνα, ο ιδιοκτήτης του ρετιρέ άλλαξε και ο νέος ιδιοκτήτης κερνάει υποσχέσεις και σάμαλι στην είσοδο της πολυκατοικίας. Όλοι τον θέλουν και όλοι τον αγαπούν γιατί τους κάνει όλους να νιώθουν ανώτεροι πολίτες, προνομιούχοι κάτοικοι της πολυκατοικίας.

Ο δύστυχος παχουλός κύριος Γιώργος, ο ένοικος του υπογείου που ονειρεύεται το ρετιρέ, νιώθει μόνος, περιστοιχισμένος από τους ποντικούς του φωταγωγού που πεινάνε για φρόνημα(ότι και να 'ναι αυτό) και διψάνε για δόξα εθνική. Η εθνική των ποντικών η δόξα.

Εδώ και 7 χρόνια τάισε τα εθνικά υπερήφανα ποντικάκια με μπόλικο πατριωτικό τυρί. Τυρί δίχως φάκα, τους έταζε. Και αυτά τον ακολούθησαν. Έφτιαξε σα νέος P.T. Barnum το δικό του θίασο, με τον ίδιο αρχηγό και εμπνευστή. Ζήτησε και πήρε την αποδοχή όλων όσοι είχαν τσακωθεί με το διαχειριστή και με τη γυναίκα του. Είχε γίνει "κάτι σαν ο επόμενος διαχειριστής".

Ήρθε όμως ένας τύπος που ήξερε την πολυκατοικία καλύτερα. Και τον ήξερε και η πολυκατοικία καλύτερα αφού ήταν πάντα στο τελευταίο ρετιρέ. Καλημεριζόταν με όλους και όλες.

-Καλημέρα σας κύριε Αριστείδη. Τι κάνετε; Ο υιός καλά;, η σύζυγος; Την είδα εχθές και φαινόταν ανήσυχη. Δε χρειάζεται να ανησυχείτε. Εδώ είμαστε εμείς, οι φίλοι σας.

-Καλημέρα κυρία Ευτυχία. Μήπως κρυώνατε εχθές το βράδυ; Είχε μια βλάβη ο καυστήρας και το συνεργείο δε μπορούσε να έρθει.

-Ωωωω καλησπέρα στρατηγέ μου. Παρακολουθήσατε τον εσπερινό; Είναι πολύ κατανυκτική η ατμόσφαιρα αυτές τις μέρες

.........

Είχε και καταγωγή που ενέπνεε σεβασμό στους καθωσπρέπει ενοίκους. Τους ενοίκους που είτε ήταν στην "πιάτσα" με την έννοια που θέλει ο κύριος Γιώργος είτε είναι οι απλοί τίμιοι βιοπαλαιστές με οποιαδήποτε έννοια.

Έβλεπε τις μέρες να περνούν και τη γενική συνέλευση της πολυκατοικίας για τον ορισμό διαχειριστή να πλησιάζει. Φοβόταν πως για ακόμα μία φορά θα τον έτρωγε "λάχανο" ο "φλώρος". Τι να κάνει;

Δε θέλει και πολύ για να του γυρίσει του ανθρώπου. Όταν στριμωχτείς στη γωνία, συμμαχείς και με το διάολο. Σε μία πρόσφατη συνέλευση της πολυκατοικίας, είχε κατηγορήσει τον τότε διαχειριστή, πως τον παρασύρει η ένοικος του τετάρτου που θέλει κι αυτή να πάρει τη διαχείριση (αλλά μάλλον μόνο τα κοινόχρηστα ήθελε). Τον παρέσυρε σε αποφάσεις που βλάπτουν τόσο την πολυκατοικία όσο και τη γειτονιά. Την είχε πει "πράκτορα" και "πειθήνιο εργαλείο στα χέρια αυτών που επιβουλεύονταν την πολυκατοικία και τη γειτονιά".

Σήμερα όμως, στο πρόσωπο αυτής της κακιάς γειτόνισσας αλλα και σε εκείνο του μπαμπά της έβρισκε τον καλύτερο σύμμαχο κατά του "φλώρου". Τι κι αν ο "φλώρος" προσπαθούσε να καλοπιάσει την κόρη και να κατευνάσει το μπαμπά. Χαμένος κόπος.

Αντίθετα ο κύριος Γιώργος, που είχε και άριστες σχέσεις με το μπαμπά, ο οποίος κάποτε τον είχε βοηθήσει σημαντικά, έκανε την ανάγκη φιλοτιμία και αγκαλιάστηκε και φιλήθηκε με την κόρη. Μετά βέβαια σκουπίζονταν και οι δύο αλλά αρκεί που δεν είδε ο ένας τον άλλο.

Η άλλη κίνηση του κύριου Γιώργου, ήταν να ζητήσει έκτακτη συνέλευση της πολυκατοικίας για να αποδείξει πως αυτός είναι που νοιάζεται για το καλό των ενοίκων. Πως τη ζήτησε; Μα διαμαρτυρόμενος πως αν η εταιρεία που φέρνει το πετρέλαιο χρησιμοποιήσει αλλοδαπούς, τότε αν ο "φλώρος" διαφωνούσε, θα αποκαλυπτόταν, θα ξεβρακωνόταν ενώπιων όλων.

Την ιδέα του την είπε στο θυρωρό, τον μπαρμπα Χρήστο, που σαν γνήσιος κουτσομπόλης θα τη μετέφερε σε κάθε αυτί ενοίκου της πολυκατοικίας. Ήξερε ο κύριος Γιώργος το παιχνίδι της επικοινωνίας (έστω και αν επρόκειτο μόνο για την πολυκατοικία του)

Τελικά το μόνο που εισέπραξε ήταν στην καλύτερη περίπτωση αδιαφορία και στη χειρότερη, απλά γιούχα. Ήταν απελπισμένος ο σύστυχος κύριος Γιώργος....

Κάλεσε τον φίλο του τον Άδωνι που τον έλεγαν Σπύρο και του κλαψούρισε

-Σπύρο - Άδωνι, είμαστε σε κρίσιμο σημείο. Η ελπίδα μου είστε εσεις. Εσύ, ο Θανάσης, ο Μακούλης, ο Ρονταπλανούλης και ο πρέσβης. Σε σας βασίζομαι και σε σας ακουμπώ το κουρασμένο σώμα μου για να μου αναπτερώσετε το ηθικό με το βάλσαμο των εθνικοπατριωτικών σας λόγων. Και στον Κυριάκο βασίζομαι αλλά επειδή τελευταία βλέπει κάτι μυθικούς γίγαντες με κολάν και περικεφαλαίες, ανησυχώ.

-Αδελφέ μου Γιώργο. Σαν γνήσιοι Έλληνες θα μείνουμε πιστοί στο λόγο που δώσαμε μαζί και στο ρηθέν υποτών πατέρων μας, Ή ταν ή επί τας.

Βάλσαμο ανακούφισης έσταξε στην ψυχή του κύριου Γιώργου. Μπορούσε να ελπίζει και να συνεχίσει να δολοπλοκεί, ακόμα και με τη μέγαιρα του τετάρτου. Δεν ξέρεις, ακόμα και στο χειρότερο σκοτάδι μπορεί να εμφανιστεί ένα φως από το πουθενά. Ακόμα και απο εκεί που δεν το περιμένεις.

Έπεσε για ύπνο, κάπως πιο ξαλαφρωμένος με αυτές τις σκέψεις. Ο ύπνος ήταν βαθύς αλλά ένα όνειρο τον πέταξε από το κρεββάτι, ιδρωμένο και με σφυγμό 200. Ήταν ο Σπύρος και ο Κυριάκος που έβγαιναν από το αυτοκίνητο του Μακούλη που είχε τον πρέσβη ακόμα μέσα. Κρατούσανε ένα κουτί με πάστες και χτυπούσαν ενα κουδούνι πολυκατοικίας.

Σαν σε οθόνη που δείχνει τη λήψη μίας αόρατης κάμερας που κάνει travel και zoom, σχηματίστηκε η εικόνα του κουδουνιού μπροστά του. Πρόλαβε να δει μόνο το μικρό όνομα του ενοίκου στον οποίο οδηγούσε το χτύπημα.

"Αντώνης........"

Το μεταναστευτικό του ΛΑ.Ο.Σ. (UPDATED)

__________________________

UPDATE (12/12/09): Επίσημη διάψευση στα ψέματα του Καρατζαφέρη από την κυβέρνηση της Μ. Βρετανίας" κλικ εδώ

__________________________

Το μεταναστευτικό, αποτελεί υποτίθεται το δυνατό χαρτί του Λάος, ένα πρόβλημα για το οποίο το κόμμα του Καρατζαφέρη έχει τάχα ξεκάθαρη άποψη και δίνει ξεκάθαρες απαντήσεις.


Όμως το παράξενο εδώ δεν είναι η διγλωσσία, τα ψέματα και η υποκρισία του εν λόγω πολιτικού μορφώματος. Το παράξενο είναι η στάση των δημοσιογράφων (κυρίως της τηλεόρασης), που τόσο καιρό τους ακούν να λένε όσα λένε και κανείς δεν μπήκε στον κόπο να τους κάνει μερικές απλές ερωτήσεις.


Αρκεί λοιπόν μία προσεκτικότερη παρατήρηση στις θέσεις τους, για να φανεί το πόσο σοβαρά και αξιόπιστα προσεγγίζουν το συγκεκριμένο θέμα.

(πηγή)

Το αστείο είναι ότι το πρόγραμμα που δείχνει ο Καρατζαφέρης στην κάμερα δεν είναι του Λαφοντέν, αλλά το δικό του. Όσον αφορά τον Λαφοντέν, η περίπτωση είναι διαφορετική από αυτή που παρουσιάζει ο Καρατζαφέρης. Όπως σχολιάζει ο Νίκος Σαραντάκος:

«Οι μετανάστες στους οποίους αναφερόταν δεν ήταν μουσουλμάνοι ή καν αλλοδαποί, αλλά εθνοτικοί Γερμανοί από χώρες της ανατολικής Ευρώπης. Πολιτική της γερμανικής δεξιάς από το 1990 και μετά ήταν να προσελκύσει, προσφέροντας σημαντικά προνόμια, γερμανικής καταγωγής πληθυσμούς από την πρώην ΕΣΣΔ και τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, και η αθρόα εισροή των πληθυσμών αυτών ασφαλώς και δημιούργησε προβλήματα στο γερμανικό σύστημα πρόνοιας, και αυτή την πολιτική κατάγγειλε ο Λαφοντέν».

[πηγή: Σαραντάκος]



Το καλύτερο όμως το λέει στη συνέχεια:

(πηγή)

Παραβλέπω το ανέκδοτο «τους φερόμαστε όσο καλύτερα μπορούμε», «τους δίνουμε από το υστέρημά μας» (τσ τσ μα τι φιλάνθρωποι είμεθα τελοσπάντωνε!), και πάω στη δήλωση του Αυστραλού. Φυσικά ο Καρατζαφέρης λέει εδώ ψέματα. Μια τέτοια δήλωση ουδέποτε έκανε πρωθυπουργός της Αυστραλίας. Η συνέντευξη του Καρατζαφέρη δόθηκε τον Μάιο του 2009, και τα όσα λέει για τον Αυστραλό πρωθυπουργό υποτίθεται ότι ειπώθηκαν πριν ενάμιση μήνα. Ωστόσο πρόκειται για αστικό μύθο που κυκλοφορούσε ήδη 4 χρόνια, και αποδίδει στον πρώην πρωθυπουργό και δεξιό Τζον Χάουαρντ, τα εξής λόγια: «αυτή η χώρα είναι δική μας και όποιου δεν του αρέσει φεύγει»». Δήλωση που ποτέ δεν έκανε ο ίδιος. Ένας κόκκος αλήθειας σε αυτή την ιστορία, είναι ότι κάποιοι αξιωματούχοι της κυβέρνησής του, είχαν κάνει κάποιες αντιμεταναστευτικές δηλώσεις, όχι όμως με τον ακραίο τρόπο που θέλει ο μύθος. Όταν αργότερα, το 2007, στο πρωθυπουργικό αξίωμα της Αυστραλίας ανέβηκε ο Κέβιν Ραντ του εργατικού κόμματος, ο μύθος προσαρμόστηκε αποδίδοντας τώρα σ’ αυτόν την επίμαχη δήλωση. Αυτόν ακριβώς τον μύθο αναπαράγει και ο Καρατζαφέρης, λέγοντας ευθέως ψέματα στον κόσμο, κι ακόμα χειρότερα, ενσωματώνοντας την πιο γελοία εκδοχή του μύθου στο επίσημο πρόγραμμά τους.

[πηγή: Σαραντάκος]

Μερικές μέρες αργότερα, κι αφού διατυπώθηκαν ενστάσεις ενάντια στον Καρατζαφέρη για παραποίηση της αλήθειας, ο Άδωνης Γεωργιάδης (στις 25/6/2009), παραπέμποντας στο troktiko, επανέλαβε το ίδιο παραμύθι, και μάλιστα με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο :

(πηγές: 1 , 2 )

Με αυτό το απόσπασμα αποδεικνύεται ότι ο Άδωνης (όπως και το ανεκδιήγητο troktiko φυσικά) δεν είναι απλά ψεύτες, είναι απατεώνες με πατέντα. Θυμηθείτε ότι τις δηλώσεις που διαβάζει τις αποδίδει στον σοσιαλιστή Ραντ, οι οποίες υποτίθεται γίνανε κάπου Μάρτιο με Απρίλιο του 2009 (σύμφωνα με τον Καρατζαφέρη).

Ξαναπάτε στο παραπάνω βίντεο στο 0:55 και πατείστε παύση. Ανοίξτε τώρα σε χωριστή καρτέλα αυτό το λινκ (κλικ), και πάτε προς τη μέση, κάτω από εκεί που γράφει "IMMIGRANTS, NOT AUSTRALIANS, MUST ADAPT". Πατείστε τώρα play στο βίντεο για να ακούτε τη φωνή του Άδωνη (έχετε δίκαιο, ζητώ συγγνώμη και την υπομονή σας), και ξαναπάτε στη σελίδα και το σημείο που σας είπα. Τι παρατηρείτε; Ότι αυτά που διαβάζει ο Άδωνης είναι πιστή μετάφραση από τα αγγλικά (σημ. για διευκόλυνση: από την πρώτη παράγραφο, ο Αδωνης διαβάζει μόνο την πρώτη και την τελευταία πρόταση, και παρακάτω πηδάει πάλι 2-3 προτάσεις).

Δυο μικρές λεπτομέρειες στην αγγλόγλωσση σελίδα: πρώτον, η ημερομηνία δημοσίευσης είναι η 7/9/2006! Και δεύτερον, ο λόγος αποδίδεται στον δεξιό Χάουαρντ! Πράγμα που αποδεικνύει οχι μόνο ότι ο μύθος κυκλοφορούσε πολύ νωρίτερα και για άλλο πρόσωπο, αλλά και ότι αποκλείεται πατέρας αυτού του λόγου να είναι ο Ραντ, ο οποίος άλλωστε εκλέχτηκε το 2007.

Άλλα παραδείγματα:
6/8/2006
26/9/2007

Κι εδώ ένα αναλυτικότατο άρθρο που εξηγεί τη γέννηση, τη διάδοση του μύθου, αλλά και την "προσαρμογή" του στο πρόσωπο του Ραντ.


Αντί λοιπόν να παρουσιάσει τουλάχιστον ένα αξιόπιστο έγγραφο ή κάτι άλλο που να επιβεβαιώνει τη δήλωση, ή να κάνει μόνος του μια απλή έρευνα στο ίντερνετ (ή μήπως την έκανε, αλλά...), όπως θα περίμενε κανείς, ο Γεωργιάδης επικαλείται απλά τη μαρτυρία κάποιων φίλων του. Ε, αφού το λεν κι οι φίλοι του Άδωνη, να το δεχτούμε! Κι αυτό το αποκαλεί "έρευνα"! Κι όπως λέει στα πρόβατα που τον πιστεύουν "να ξέρετε ότι τα είπε, μην ψαρώνετε"!

Και καλά το troktiko. Αλλά τι πρέπει να πούμε για τους βουλευτές του Λάος που ενσωματώνουν σε επίσημο πρόγραμμα κοινοβουλευτικού κόμματος την πιο γελοία (και την πιο εύκολα διαψεύσιμη) εκδοχή ενός αστικού μύθου, και την κάνουν σημαία τους, εξαπατώντας θρασύτατα τους Έλληνες ψηφοφόρους!

[Και ξανά ξεβράκωμα από τον Ν. Σαραντάκο]


Ο Καρατζαφέρης δεν αρκέστηκε στα παραπάνω, αλλά φρόντισε να κοροϊδέψει μία ακόμη φορά τον κόσμο, στο debate για τις ευρωεκλογές:

(πηγή)

Φυσικά λέει πάλι ψέματα. Για να καταλάβουμε όμως τι θα πει γκαιμπελισμός, θα πρέπει να δούμε ότι αυτά δεν τα κατασκεύασε ο "Λαάρχης" εκ του μηδενός. Βασίστηκε σε κάποια πραγματικά γεγονότα, που τα πήρε και τα διαστρέβλωσε.

Το μέτρο που είπε ο Καρατζαφέρης δεν το εισηγήθηκε ο (σοσιαλιστής) πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας, αλλά η (δεξιά) υπουργός παιδείας της Ιταλίας, το Μάρτιο του 2009. Σύμφωνα με τη βρετανική Dailymail, η Ιταλίδα υπουργός εμπνεύστηκε το μέτρο λίγες μέρες αφού έγινε γνωστό ότι στη Βρετανία η αγγλική δεν αποτελεί πια μητρική γλώσσα για έναν στους επτά μαθητές δημοτικού. Σχετικά άρθρα μπορείτε να βρείτε εδώ κι εδώ. Δε θα βρείτε όμως τίποτα, και δεν υπάρχει πουθενά επίσημη πληροφορία ότι τέτοιο μέτρο πήρε κι ο Βρετανός πρωθυπουργός (τουλάχιστον μέχρι σήμερα).

Γιατί τότε ο Καρατζαφέρης να μην πει την αλήθεια; Οι λόγοι είναι προφανείς. Όπως φάνηκε κι από τα παραπάνω, οι ακροδεξιές ιδέες τους ψάχνουν συχνά να κρυφτούν κάτω απ' τα φουστάνια αριστερών ή σοσιαλιστών, για να μας πουν μετά "αφού τα λεν και σοσιαλιστές, μη μας λέτε ακραίους". Το άλλοθι αυτό επιβεβαιώνεται κι από το σχόλιο του Καρατζαφέρη στο παραπάνω βίντεο, όταν λέει:
"Και νομίζω δε θεωρείται ούτε ακραίος, ούτε φασίστας ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας".


_______________________________________

UPDATE (12/12/09):

Για τα αμέσως πιο πάνω ψεύδη που ισχυρίστηκε ο Καρατζαφέρης, για τον Πρωθυπουργό της Μ. Βρετανίας Μπράουν, ότι δηλαδή πήρε την απόφαση οι μετανάστες στα βρετανικά σχολεία να μην είναι πάνω από 30%, στείλαμε e-mail στο "Department for Children, Schools and Families" της Μ. Βρετανίας, δηλαδή στο αντίστοιχο Υπουργείο Παιδείας τους, και ρωτήσαμε αν όντως αυτό ισχύει.

Η απάντηση μας ήρθε σήμερα, και κοιτάξτε τι γράφουν:

Μετάφραση:

Αγαπητέ/-ή κύριε/-α,

Σας ευχαριστώ για το email που στείλατε στις 6 Δεκεμβρίου σχετικά με το "Ποσοστό μεταναστών στα βρετανικά σχολεία".

Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι δεν έχουμε τέτοιους κανονισμούς κι ότι έχουμε σχολεία με ποσοστά μαθητών άνω του 80% οι οποίοι δεν είναι βρετανικής εθνικότητας.

Ειλικρινά δικός σας,

Paul Quinn
Public Communications Unit
www.dcsf.gov.uk

_______________________________________


Ένα άλλο ψέμα του Λάος είναι ο αριθμός των μεταναστών, ο οποίος κατά τους λαοσίτες βουλευτές ανέρχεται στα 2 εκατομμύρια.

(πηγές: 1 , 2 , 3 , 4 )

Δύο εκατομμύρια λοιπόν, και για τους Άδωνη και Καρατζαφέρη ΜΟΝΟ οι λαθρο-μετανάστες. Επικαλούνται τάχα διάφορες έρευνες που το υποστηρίζουν, χωρίς να μας λένε ποιες ακριβώς είναι για να τις ελέγξουμε.

Το να μιλάει βέβαια κανείς για 2 εκατομμύρια λαθρομετανάστες είναι ψέμα από τα λίγα. Σύμφωνα με έρευνα του Ινστιτούτου Μεταναστευτικής Πολιτικής που δημοσιεύτηκε το 2008, ο αριθμός των μεταναστών χωρίς άδεια παραμονής υπολογίζεται μεταξύ 172.250 και 209.402 άτομα (ολόκληρη η έρευνα δημοσιευμένη εδώ ).

Επιπλέον, σύμφωνα με την απογραφή του 2001, το σύνολο ΟΛΩΝ των αλλοδαπών (πλην προφανώς αυτών που δεν είχαν άδεια, και απέφυγαν την απογραφή) που ζούσαν στην Ελλάδα, ήταν 781.813 άτομα (στον αριθμό αυτό συμπεριλαμβάνονται επαναλαμβάνω όλοι, και πολίτες της Ε.Ε. , Καναδοί, Αμερικάνοι κλπ., ακόμα και Κύπριοι).

Για το τέλος του 2004, ο συνολικός αριθμός μεταναστών με ή χωρίς άδεια παραμονής υπολογίζεται στους 950.000, σύμφωνα με το Μεσογειακό Παρατηρητήριο Μετανάστευσης .

Σύμφωνα, πάλι, με τον πρόεδρο του Ινστιτούτου Μεταναστευτικής Πολιτικής Αλ. Ζαβό (σε συνέντευξη που έδωσε στις 18/9/2008), 500.000 διαθέτουν άδεια παραμονής, 100.000 βρίσκονται σε διαδικασία διεκπεραίωσης, και οι μη νόμιμοι υπολογίζονται σε 200.000 με 250.000.

Φαίνεται πως οι επίσημοι αριθμοί δεν ικανοποιούν τους θιασώτες του Λάος για να πετύχουν το σκοπό τους, δηλ. να τρομοκρατήσουν τον κόσμο με τους μπαμπούλες-μετανάστες, κι έτσι είπαν να δώσουν τα δικά τους νούμερα.


Μια άλλη καραμέλα που πιπιλίζουν πολλοί, είναι ότι οι μετανάστες μας κλέβουν τις δουλειές, και με τα φτηνά τους μεροκάματα είναι αδύνατο να τους συναγωνιστούν οι Έλληνες. Εδώ ισχύει απόλυτα η παροιμία "φταίει ο γάιδαρος και βαράμε το σαμάρι". Δηλαδή δεν φταίνε αυτοί που δίνουν λιγότερα, φταίνε αυτοί που τα παίρνουν! Τι να κάνει ο φουκαράς ο εργοδότης, θα δώσει λιγότερα, κι ο αλήτης ο μετανάστης θα τολμήσει να τα πάρει.

Από την άλλη, το "μας κλέβουν τις δουλειές" είναι αποπροσανατολιστικό. Είναι σα να παραδέχεται κάποιος ότι οι θέσεις εργασίας είναι αδύνατο να αυξηθούν, και το αίτημα "δουλειά για όλους" είναι ουτοπικό. Αλλά είναι "ρεαλιστικότερο" να πουν "όξω όσοι δε χωράνε στις υπάρχουσες δουλειές, και φυσικά δεν εννοώ εμένα". Και ποιος να φύγει τότε; Μα φυσικά αυτός που δε μου μοιάζει, ο άλλος, ο ξένος.


Επ' αυτού, τώρα, το βασικό επιχείρημα του Λάος είναι ότι η ελληνική οικονομία δεν αντέχει άλλο αριθμό μεταναστών. Ότι οι θέσεις εργασίας στην ελληνική οικονομία είναι περιορισμένες, με αποτέλεσμα όσο περισσότεροι μετανάστες μπαίνουν στην Ελλάδα, τόσο περισσότερο να αυξάνεται ο αριθμός των ανέργων. Για το λόγο αυτό προτείνουν ποσόστωση στον αριθμό των μεταναστών, η οποία υποτίθεται ότι θα λύσει, ως ένα βαθμό τουλάχιστον, και το πρόβλημα της ανεργίας.

(πηγές: 1 , 2 , 3 )

Μια τέτοια προσέγγιση ωστόσο παίρνει σαν δεδομένο ότι η αύξηση της ανεργίας μιας χώρας είναι ανάλογη με την αύξηση του πληθυσμού της. Κάτι που φυσικά δεν ισχύει, αν ανατρέξουμε σε σχετικούς πίνακες. Πηγαίνοντας για παράδειγμα στον Πίνακα 3.7 (σελ. 68 στο pdf), παρατηρούμε ότι οι μεταβολές του φυσικού ποσοστού ανεργίας από το 1950 έως το 2000 είναι ασύμμετρες με τη σταθερή άνοδο του πληθυσμού. Το ίδιο και σ’ αυτόν τον πίνακα (σελ. 22).


Αλλά έστω ότι η Ελλάδα, με τη σημερινή οικονομική κατάσταση, δεν σηκώνει επιπλέον αύξηση του πληθυσμού της. Οι τελευταίοι όμως που θα είχαν δικαίωμα να επικαλεστούν ένα τέτοιο ισχυρισμό είναι οι εκπρόσωποι του Λάος. Διότι, οι ίδιοι που λένε ότι η ελληνική οικονομία δεν σηκώνει άλλο αριθμό ανθρώπων όσον αφορά τους μετανάστες, οι ίδιοι ταυτόχρονα παραβλέπουν αυτό το επιχείρημα όταν μιλάν για Έλληνες, και αντιμετωπίζουν σαν πρόβλημα κάτι που υποτίθεται ότι θα αποτελούσε τη λύση του: την υπογεννητικότητα.

(πηγές: 1 , 2 )

Εύκολα εδώ θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς το απλό ερώτημα: αν ο σημερινός πληθυσμός της Ελλάδας, μαζί με νόμιμους και παράνομους μετανάστες είναι περίπου 12 εκατομμύρια, όπως ισχυρίζονται, κι αν ακόμα ανέβει στα 13 ή και 14 εκατομμύρια, θα εξακολουθούσε το Λάος να διαμαρτύρεται, στην περίπτωση που ο πληθυσμός αυτός αποτελούνταν αποκλειστικά και μόνο από Έλληνες;


Φυσικά και όχι. Η ελληνική υπογεννητικότητα είναι ένα από τα αγαπημένα θέματα του Λάος, υποστηρίζοντας ότι ο πληθυσμός της Ελλάδος πρέπει πάση θυσία να αυξηθεί, αρκεί φυσικά να αποτελείται μόνο (ή κυρίως) από Έλληνες. Για το λόγο αυτό υποστηρίζουν ότι πρέπει να δοθούν οικονομικά κίνητρα, ώστε να κάνουν οι Έλληνες όσο το δυνατόν περισσότερα παιδιά. Ο Καρατζαφέρης μάλιστα σκόπευε να επιβάλλει ακόμα και με τη βία την αύξηση του πληθυσμού, ποινικοποιώντας τις αμβλώσεις (δήλωση του ίδιου στο ιδρυτικό συνέδριο του Λάος: Βλ. Μανώλη Βασιλάκη, «Η Μάστιγα του Θεού», στο κεφ. «Η ελληνορθόδοξη αχλάδα»). Βλέπετε, έχουμε και μια Μπόλη να πάρουμε, και μας λείπει κρέας για σφαγή.

Παραδόξως, όποτε αναφέρονται στο θέμα της υπογεννητικότητας, όχι μόνο παραβλέπουν εντελώς όλα τους τα επιχειρήματα περί οικονομίας και ανεργίας, αλλά μας εξηγούν και τους λόγους που η μείωση του πληθυσμού βλάπτει την οικονομική ανάπτυξη:

(πηγή)

Για φαντάσου λοιπόν: εκεί που ακούγαμε ότι η ελληνική οικονομία δεν αντέχει τόσο πολλούς ανθρώπους, αν ξεχάσουμε τους μετανάστες τώρα μαθαίνουμε ότι έχουμε πρόβλημα υπογεννητικότητας κι η ελληνική οικονομία βλάπτεται από τόσο λίγους!

Η ειρωνεία είναι πως οι εκπρόσωποι του Λάος, πολλές φορές που αναφέρονται στην υπογεννητικότητα, τη συνδυάζουν με το μεταναστευτικό στην Ελλάδα. Κι εκεί, όχι απλά ξεχνάνε να μιλήσουν για τα οικονομικά προβλήματα που δημιουργεί ο υπερπληθυσμός, αλλά αντίθετα, αναιρώντας οι ίδιοι τον εαυτό τους, μας λένε τώρα πως το πρόβλημα δεν είναι τελικά ο αριθμός ανθρώπων, αλλά η εθνικότητά τους.

(πηγή)

Ο Καρατζαφέρης μιλάει μάλιστα για "αλλοίωση" του πολιτισμού και της κουλτούρας της χώρας.

(πηγή)

Θα θέλαμε βέβαια πολύ να μάθουμε τι σημαίνει αυτή η αλλοίωση. Πότε «αλλοιώνεται» η φυσιογνωμία του ελληνικού έθνους; Όταν εισρέουν μη ελληνορθόδοξα στοιχεία; Πετάξτε έξω τότε τον Βαμβακάρη, τον Καζαντζάκη, και πόσους άλλους Έλληνες που δεν ασπάζονται το ορθόδοξο δόγμα. Μήπως όταν εισρέουν άτομα με χρώμα δέρματος που δεν μας αρέσει; Οριοθετείστε τότε την απόχρωση που επιτρέπει σε κάποιον να θεωρείται Έλληνας, να γελάσουμε.


Μήπως όταν χάνεται η ελληνική γλώσσα; Εδώ θα συμφωνούσα. Η ελληνική γλώσσα είναι το κλειδί για να αποκτήσει κάποιος πρόσβαση σε έναν από τους θησαυρούς της ανθρωπότητας, την ελληνική λογοτεχνία και γενικότερα τον ελληνικό πολιτισμό.


Μόνο που στην περίπτωση αυτή συμβαίνει το ανάποδο. Εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων απ’ όλον τον κόσμο διδάσκονται σήμερα την ελληνική γλώσσα, και μέσω αυτής έρχονται σε επαφή με τον ελληνικό πολιτισμό. Και παιδιά μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα τη μιλάν σαν μητρική τους. Επομένως, ο τελευταίος που κινδυνεύει από τους μετανάστες στην Ελλάδα, είναι η ελληνική γλώσσα.

Θα περιμέναμε λοιπόν από τους εκπροσώπους του Λάος να είναι οι πρώτοι που θα υποστήριζαν σθεναρά μία πολιτική ένταξης και αφομοίωσης των μεταναστών στην ελληνική παιδεία και κοινωνία. Και πραγματικά, επισήμως αυτό λένε:

Πιστεύουμε ότι η λύση που ταιριάζει στις ιδιαιτερότητες της Ελλάδας είναι πως θα πρέπει να εκμεταλλευτούμε το τεράστιο δυναμικό της Ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς και να κάνουμε τους οικονομικούς μετανάστες, και ιδίως τα παιδιά τους, κοινωνούς της Ελληνικής Παιδείας, να τους κάνουμε να "μετέχουν της ημετέρας παιδείας". Να φροντίσουμε μέσα από μία συστηματική και ουσιαστική παροχή Ελληνικής παιδείας να κάνουμε τα παιδιά τους "να είναι Έλληνες στην ψυχή και στο πνεύμα".

(ΛΑ.Ο.Σ., Πλαίσιο Θέσεων, Αθήνα, Αύγουστος 2007, σελ. 44).


Όταν όμως τα λεν μεταξύ τους, είναι οι πρώτοι που ειρωνεύονται και πολεμούν μια τέτοια πολιτική:

(πηγή)

Για δες! Την πολιτική της ένταξης και της αφομοίωσης ο Θάνος τη δίνει ως αντεθνικό και κατά της κοινωνικής συνοχής παράδειγμα. Για ποιο λόγο όμως να το κάνει αυτό;


Μα για να καταλάβουμε τον πραγματικό λόγο που τα μεγαλοστελέχη του Λάος δεν θέλουν τους μετανάστες. Να καταλάβουμε δηλαδή ότι πίσω από τις προφάσεις του υπερπληθυσμού, των οικονομικών δυσχερειών και των τάχαμου δυσκολιών ένταξης, κρύβεται το παλιό, γνώριμο και αποκρουστικό πρόσωπο του ρατσισμού, που μιλάει για «καθαρό» αίμα, το οποίο αποκλείει αυτομάτως κάθε «ξένον» από την ομάδα.

Ακούστε τα από το στόμα του ίδιου του Πλεύρη και του Άδωνη.

(πηγές: 1 , 2 , 3 )

Να λοιπόν που μάθαμε (λες και δεν το ξέραμε) ποιος είναι ο βασικός λόγος για όλη την προσπάθεια που κάνουνε: η διατήρηση της φυλετικής μας "καθαρότητας".

Φυσικά, τα όσα λέει ο Άδωνης εδώ για κληρονομικότητες είναι ένα κάρο αρλούμπες, μιας και τα κληρονομικά γνωρίσματα ενός παιδιού σχετίζονται με τους γονείς του, όχι βέβαια με το έθνος του (τι ωραίες και αδιόρατες γενικεύσεις, βέβαια σε «δικό του» κοινό απευθύνεται, ποιος να του φέρει αντίρρηση!).


[Όσο για την πολλοστή κακοποίηση που κάνετε ενάντια στους αρχαίους, έννοια σας κύριε Γεωργιάδη, και θα τα ξαναπούμε με αναλυτικότατο ποστ στο προσεχές μέλλον]

Τις ίδιες ρατσιστικές παρλαπίπες, πιο ωμά διατυπωμένες, επανέλαβε ο Άδωνης σε συνέντευξη στο περιοδικό του "Ελληνική Αγωγή", το Μάρτιο του 2009. Διαβάζουμε από την ιστοσελίδα "Απολλώνειο Φως":

Σε συνέντευξη που παραχώρησε ο βουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ. και ιδιοκτήτης του περιοδικού «Ελληνική Αγωγή» ΄Αδωνις Γεωργιάδης προς δημοσιογράφο του περιοδικού «Ελληνικού Αγωγή» (δηλ. έδωσε συνέντευξη στο περιοδικό του!), τον Μάρτιο του 2009, ερωτώμενος περί της ελληνικής υποστάσεως, υπεστήριξε τα ακόλουθα:

«Ο ΄Ελληνας είναι ΄Ελληνας εκ γενετής. Πάντα πρώτα από όλα ως πρώτο τεκμήριο για όσους πιστεύουν στην Ελληνική Ιδέα είναι το αίμα, ας μην κοροϊδευόμαστε, ξέρω ότι στην εποχή μας ακούγεται πολύ σκληρό και οι περισσότεροι το ταυτίζουν με την ιδεολογία του Γ΄ Ράϊχ, όμως όποιος ανοίξη οποιοδήποτε βιβλίο αρχαίου συγγραφέως, είτε είναι ο Πλούταρχος, που μας εξιστορεί τους «Βίους Παραλλήλους», είτε είναι οι αρχαίοι μύθοι, είτε είναι ο Ηρόδοτος είτε ο Θουκυδίδης, οποτεδήποτε ανιχνεύεται μία προσωπικότητα, το πρώτο στοιχείο που σου δίνει το Ελληνικό κείμενο είναι ποιοι είναι οι γονείς του, ποιοι είναι οι παπούδες του, ποια είναι η γενιά του, το αίμα είναι αυτό που παίζει τον κυρίαρχο ρόλο, όλα τα υπόλοιπα έρχονται δευτερεύοντα, φυσικά ένας εξ αίματος ΄Ελληνας ο οποίος δεν έχει ιδέα από Ελληνική παιδεία δεν είναι χρήσιμος στην Ελληνική ιδέα, ενώ ένας ξένος ο οποίος έχει βαπτισθή στα Ελληνικά ιδεώδη είναι χρήσιμος στην Ελληνική ιδέα, γι΄ αυτό τον ονομάσαμε φιλέλληνα. Ο ξένος μπορεί πάντοτε να γίνη φιλέλληνας, αλλά δεν μπορεί να γίνει ΄Ελληνας».

Καταλάβατε λοιπόν; Πίσω από οικονομικούς δείκτες, πληθυσμιακά δεδομένα και λοιπά «άχρωμα» που αναφέρουν στο ευρύ κοινό, με ύφος «ούτε εγώ θέλω να τους διώξω, μα τι να κάνω», όταν απευθύνονται στους δικούς τους λένε αυτό που πραγματικά τους νοιάζει: το ΑΙΜΑ. Το ίδιο που (συμπτωματικά) νοιάζει και κάθε χρυσαυγίτη που σέβεται τον εαυτό του.

Επειδή όμως, εκτός από το «όμαιμον», οι άνθρωποι κόπτονται και για το «ομόθρησκον», και δε χάνουν ευκαιρία να διακηρύττουν το πόσο καλοί και πιστοί χριστιανοί είναι, και να ωρύονται εάν κάποιος τολμήσει να αμφισβητήσει την πίστη τους την αγία, για να δούμε τι λέει επ’ αυτού ο Κύριός τους:

Eλάτε οι ευλογημένοι του Πατέρα μου, κληρονομήστε τη βασιλεία που έχει ετοιμαστεί για σας από τότε που θεμελιώθηκε ο κόσμος. 35 Γιατί πείνασα, και μου δώσατε να φάω, δίψασα, και μου δώσατε να πιω, ξένος ήμουν, και με περιμαζέψατε, 36 γυμνός ήμουν, και με ντύσατε, αρρώστησα, και με επισκεφτήκατε, στη φυλακή ήμουν, και ήρθατε κοντά μου. 37 Tότε θα αποκριθούν οι δίκαιοι και θα του πούνε: Kύριε, πότε σε είδαμε να πεινάς και σε θρέψαμε ή να διψάς και σου δώσαμε να πιεις; 38 Kαι πότε σε είδαμε ξένο και σε περιμαζέψαμε ή γυμνό και σε ντύσαμε; 39 Kαι πότε σε είδαμε άρρωστο ή στη φυλακή και σε επισκεφτήκαμε; 40 Kαι θ' αποκριθεί ο βασιλιάς και θα τους πει: Πραγματικά, σας λέω, καθόσον τα κάνατε αυτά σ΄ έναν από τους αδελφούς μου αυτούς τους ασήμαντους, σ’ εμένα τα κάνατε.

(Κατά Ματθ. κεφ. 25)

Ακούστε και μια ωραία δήλωση του εκλεκτού του Θεού (όπως υπέδειξεν Αυτός με μορφήν περιστεράς):

Κι αφού, αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, σκουπίσετε τα δάκρυα από τη συγκίνηση που σας προκάλεσε το κήρυγμα αγάπης του όσιου Καρατζαφέρη, δείτε με καθαρό μάτι από κάτω ένα ποτ-πουρί που αποδεικνύει πόσο σοβαρά και κατά γράμμα παίρνουν το κήρυγμα της αγάπης οι εκπρόσωποι του ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ συναγερμού.

Σε αυτά προσθέστε και μια χριστιανική δήλωση του Μ. Βορίδη:

«Ο Μ. Αλέξανδρος μας θυμίζει ότι οι Ελληνες είναι κατακτητές. Οι Ελληνες είναι λαός κυρίων. Λαός κυριάρχων. Και όμως. Αυτοί οι Ελληνες έχουν φτάσει σήμερα να δίνουν μάχη για να διατηρήσουν την ίδια τους την πατρίδα [χειροκροτήματα]. Μια πατρίδα που καταλαμβάνεται μέρα με τη μέρα από τους παράνομους μετανάστες. Εχουν φτάσει αυτοί που εκπολιτίσαμε να μας βιάζουν, να μας σκοτώνουν, να μας κλέβουν, να μας παίρνουν τις δουλειές μας. Να είμαστε στον τόπο μας οι τελευταίοι των τελευταίων.»

Αναρωτιέμαι, πάλι, τι πάστα ανθρώπων να είχε ο Χριστός στο μυαλό του, όταν έλεγε:


«14 Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, ότι κλείετε την βασιλείαν των ουρανών έμπροσθεν των ανθρώπων, υμείς γάρ ουκ εισέρχεσθε, ουδέ τους εισερχομένους αφίετε εισελθείν. 15 Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, ότι περιάγετε την θάλασσαν και την ξηράν ποιήσαι ένα προσήλυτον, και όταν γένηται, ποιείτε αυτόν υιόν γεέννης διπλότερον υμών.

24 οδηγοί τυφλοί, οι διυλίζοντες τον κώνωπα, την δε κάμηλον καταπίνοντες! 25 Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, ότι καθαρίζετε το έξωθεν τού ποτηρίου και της παροψίδος, έσωθεν δε γέμουσιν εξ αρπαγής και αδικίας. 26 Φαρισαίε τυφλέ, καθάρισον πρώτον το εντός τού ποτηρίου και της παροψίδος, ίνα γένηται και το εκτός αυτών καθαρόν. 27 Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, ότι παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις, οίτινες έξωθεν μέν φαίνονται ωραίοι, έσωθεν δε γέμουσιν οστέων νεκρών και πάσης ακαθαρσίας. 28 ούτω και υμείς έξωθεν μέν φαίνεσθε τοίς ανθρώποις δίκαιοι, έσωθεν δε μεστοί εστε υποκρίσεως και ανομίας.

(Ματθ. κεφ. 23)»

Βοήθειά μας.


-------------------------------------------------------

Το συγκεκριμένο άρθρο φυσικά δεν αρνείται, ούτε ζητά να παραβλέψουμε το μεταναστευτικό, που είναι πράγματι ένα πολύ σοβαρό ζήτημα για την Ευρώπη. Δεν παραβλέπει ούτε την εξωφρενική υποκρισία άλλων ευρωπαϊκών κρατών, όπως για παράδειγμα της Ολλανδίας, η οποία "ξεφορτώνει" τους λαθρομετανάστες της στην Ελλάδα και μετά ζητά και διαβεβαίωση ότι θα χορηγηθεί στους μετανάστες που μας έστειλε άσυλο.

Προσωπική μου θέση είναι ότι αν θέλουμε να μιλήσουμε για μετανάστευση, θα πρέπει να απομονώσουμε το λόγο της ακροδεξιάς, ο οποίος βρίθει από ψέματα, υποκρισία, ρατσισμό και αυτοαναιρέσεις. Ο διάλογος θα πρέπει να διαπνέεται από λογική, και πάνω απ' όλα σεβασμό σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη.

Πιστεύω ότι η μετανάστευση σήμερα αποτελεί λύση στο δημογραφικό πρόβλημα της Ευρώπης. Από κει και πέρα το ζήτημα είναι να εφαρμοστούν πολιτικές ένταξης και αφομοίωσης, οι οποίες από τη μια θα σέβονται τις ιδιαιτερότητες κάθε λαού, από την άλλη όμως δεν θα επιτρέψουν σε κανέναν ανορθολογικό παράγοντα (π.χ. θρησκείες) να υπερβεί τους νόμους του κράτους και τα δικαιώματα του ανθρώπου.

Κι από την άλλη, αν η μετανάστευση ενοχλεί, θα πρέπει να καταπολεμηθούν τα αίτιά της. Χώρες που στέλνουν στρατό κατοχής π.χ. στο Αφγανιστάν (μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα), είναι οι τελευταίες που δικαιούνται να δυσανασχετούν για τα κύματα προσφύγων από εκεί. Χώρες που εκμεταλλεύονται άμεσα ή έμμεσα το λαό της Αφρικής δεν είναι δυνατόν να απορούν πώς και γιατί έρχονται μετά στην ωραία και δημοκρατική τους χώρα. Αν επιθυμούμε λοιπόν να σταματήσει η μετανάστευση, θα πρέπει να στραφούμε στις αιτίες που την προκαλούν, κι όχι (όπως κάνει η ακροδεξιά) στα θύματα.

Ο λόγος της ακροδεξιάς είναι αποπροσανατολιστικός, και η εγγύηση ότι οι υπαίτιοι της μετανάστευσης θα παραμείνουν ανέπαφοι.

Ο Αριστοτέλης Καλέντζης στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ

Υπάρχουν πρόσωπα που απολαμβάνουν μια "τυχαία" ασυλία από τη συλλογική μνήμη των ΜΜΕ κι ενίοτε η στιγμή της θεαματικής ανάδυσής τους συμπίπτει με ιστορικά γεγονότα και επετείους κατ' αποκοπή με το σκοτεινό παρελθόν τους. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είδαμε πριν λίγες μέρες, για την ακρίβεια την επομένη της επετείου για το Πολυτεχνείο, να φιλοξενείται δίπλα στα ρεπορτάζ - της έγκριτης κατά τα άλλα - εφημερίδας "ΤΑ ΝΕΑ" για την πορεία και τις μαζικές συλλήψεις, ένα όχι και τόσο ξεχασμένο πρόσωπο από το παρελθόν σε ένα εντελώς διαφορετικό ρόλο από αυτό που γνωρίζουμε.

Ο Αριστοτέλης Καλέντζης.

Σήμερα, κατά τον ΔΟΛ, είναι καθηγητής ιππασίας, αρχαιολόγος και ιδιοκτήτης ενός ιστοτόπου για την έφιππη τοξοβολία.

Το δημοσίευμα των ΝΕΩΝ μπορείτε να το δείτε κι εδώ.



Το ίδιο το άθλημα δεν είναι κάτι κακό, για τα ελληνικά δεδομένα είναι πρωτότυπο κι όποιος έχει τα φράγκα ασχολείται καθώς είναι ακριβό χόμπι. Βέβαια η έφιππη τοξοβολία είναι απόγονος εκείνων των τρομερών καβαλάρηδων του Αττίλα και του Τζέγκινς Χαν και δεν είναι σύμπτωση ότι καλλιεργείται ιδιαίτερα στην Ουγγαρία, οι Ούγγροι κατά μεγάλο ποσοστό έχουν μογγολική καταγωγή.

Το πρόβλημα όμως είναι πως μια μεγάλη εφημερίδα έπεσε στο ατόπημα να παρουσιάσει σχεδόν καθαγιασμένο έναν ακροδεξιό καταδικασμένο για σωρεία βομβιστικών επιθέσεων, από την πτώση της χούντας μέχρι τη σύλληψή του τον Φεβρουάριο του 1977. Όμως, η ιστορική μνήμη είναι αδυσώπητη και θα κάνουμε μια μικρή αναδρομή στην ιστορία του Καλέντζη και τις σημερινές του διαπλοκές με τον εθνικιστικό χώρο.

Ο Αριστοτέλης Καλέντζης ήταν ηγετική φυσιογνωμία του εθνικιστικού χώρου και θεωρούνταν ότι μπορούσε να συνασπίσει τις πολλές διαφορετικές νεοφασιστικές ομάδες κάτω από την αρχηγία του. Την εποχή αμέσως μετά την μεταπολίτευση συστάθηκαν τουλάχιστον δέκα "αναγνωρισμένες" ομάδες τραμπούκων που η καθεμία συναγωνιζόταν την άλλη σε "έργα". Μεταξύ των κατορθωμάτων τους ήταν οι βομβιστικές επιθέσεις σε γραφεία κομμάτων, κυρίως του ΚΚΕ και του ΚΚΕ εσωτερικού, σε εφημερίδες και περιοδικά (Αυγή, ΑΝΤΙ), σε βιβλιοπωλεία του αριστερού χώρου αλλά και σε κινηματογράφους. Μάλιστα, όταν δεν βάζανε βόμβες στους κινηματογράφους, πέταγαν χειροβομβίδες ανάμεσα στους θεατές. Η τότε κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή πίεσε την Αστυνομία για να προβεί σε συλλήψεις βομβιστών ενώ παράλληλα αντιμετώπιζε κι άλλο μεγαλύτερο πρόβλημα: την ανάδυση της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη.

Τον Φεβρουάριο του 1977 συλλαμβάνονται τελικά για να παραπεμφθούν σχετικά γρήγορα σε δίκη ο Αρ. Καλέντζης, ο Κωνστ. Πλεύρης, ο Αργ. Κακκαβάς, ο Δημ. Μπάμπαλης, ο Ευγγ. Χρηστάκης και ο Δημ. Ηλιόπουλος με βαριές κατηγορίες.

Όμως κάπου εδώ τα μπλέκουν οι υπηρεσίες και ο Τύπος της εποχής. Κι αυτό γιατί στο σπίτι του Καλέντζη, εκτός από πυροβόλα όπλα, εκρηκτικά και χειροβομβίδες βρέθηκε κι ένας πολύγραφος (γραφομηχανή) ο οποίος συνδέθηκε, προφανώς για προπαγανδιστικούς λόγους, με τον πολύγραφο των προκηρύξεων της 17Ν. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο στην υπόθεση της σύλληψης είναι ο ρόλος του Κωνσταντίνου Πλεύρη και φαίνεται πως αυτός ήταν ο καταδότης του Καλέντζη. Διαβάστε το παράθεμα από τον Ιό της Ελευθεροτυπίας (23/06/1996):

Τις βαρύτερες κατηγορίες κατά του Κώστα Πλεύρη τις έχει ξεστομίσει ένας ομοϊδεάτης του, ο νεοφασίστας Αριστοτέλης Καλέντζης. Ο Πλεύρης, σύμφωνα με τον Καλέντζη είναι "χαζοχαφιές της ΚΥΠ", "αργυρώνητος απατεωνίσκος", "χαφιές της πεντάρας", "σεσημασμένος ρουφιάνος". Οι δυο άνδρες βρέθηκαν μαζί στο εδώλιο του κατηγορουμένου στις 5 Οκτωβρίου 1977. Ο Καλέντζης αντιμετώπιζε την κατηγορία του βομβιστή, ενώ ο Πλεύρης κατηγορούνταν ως ηθικός αυτουργός. Τελικά ο Πλεύρης αθωώθηκε, ενώ ο Καλέντζης καταδικάστηκε σε δώδεκα χρόνια φυλακή.
Από τη φυλακή της Αλικαρνασσού ο Καλέντζης καταγγέλλει τον Πλεύρη, στο βιβλίο "Δημοκρατία 80, Κάτεργο", πεισμένος ότι αυτός τον κάρφωσε. Ο Πλεύρης υποβάλλει μήνυση κατά του Καλέντζη για συκοφαντική δυσφήμηση, αρνούμενος κατηγορηματικά "ότι υπήρξα χαφιές της ΚΥΠ και κατέδιδα νέους εθνικιστάς". Από τις φυλακές της Κέρκυρας, πλέον, ο Καλέντζης εκδίδει νέα μπροσούρα με τίτλο "Η Μαύρη Βίβλος του Κώστα Πλεύρη". Επιμένει στους χαρακτηρισμούς και δημοσιεύει τις καταθέσεις του Πλεύρη στον ανακριτή Γυφτάκη. Σε μια απ' αυτές, ο Πλεύρης, ο οποίος δήλωνε "επιχειρηματίας", ανέφερε: "Δεν γνωρίζω αν τα όπλα τα οποία ευρέθησαν εις την οικίαν του Χρηστάκη ανήκουν πράγματι εις τον Καλέντζην, ο τελευταίος δεν ήτο ποτέ μέλος της 4ης Αυγούστου, διεφώνει δε πάντοτε μαζί μου, ως προς την μεθοδολογίαν δια την επικράτησιν των ιδεών του πατριωτισμού. Αν υπάρχουν όπλα, ως με ρωτάτε, εις οικίας μελών της 4ης Αυγούστου, δεν γνωρίζω, πλην όμως το αποκλείω. Κατά μήνα Οκτώβριον 1976 υπέβαλα εις την Γεν. Ασφάλειαν Αθηνών έγγραφον αναφοράν, παραδοθείσαν εις χείρας του Διοικητού αυτής Καραθανάσην, προ αυτού δε παραδοθείσαν εις τον αστυνόμον Γουρνιά ουδόλως ενεργήσαντα, εις την οποίαν ανέφερα ότι οι Μιχαλολιάκος, Καλέντζης, Γιαννόπουλος, Γερονικολάου είχον συγκροτήσει ομάδα τελείως άσχετον με το κόμμα της 4ης Αυγούστου, η οποία θα προέβαινε εις εκνόμους ενεργείας. Επίσης ανέφερα ότι ο Καλέντζης έκρυβε όπλα και θα πρέπει να είχε τοποθετήση ταύτα εις το σημείο εις το οποίο είχε κρύψει τον πολύγραφο. Σημειωτέον ότι υπέδειξα εις τούτους, δηλ. την ασφάλεια και τον τρόπον εντοπίσεως του πολυγράφου."
Φυσικά δεν είναι δυνατόν να βγάλει κανείς ασφαλή συμπεράσματα από τους ανταγωνισμούς και τις εσωτερικές έριδες των νεοφασιστών. Πάντως οι καταγγελίες του Καλέντζη επιβεβαιώνονται από τον γνωστό δημοσιογράφο Γιώργο Τράγκα, ο οποίος στο βιβλίο του "Κορυδαλλός 1975-79" υποστηρίζει ότι "ο Πλεύρης, που μετά τη μεταπολίτευση αντιμετώπισε τον ανταγωνισμό και την επιρροή του Καλέντζη στα στελέχη της '4ης Αυγούστου', ήταν ο πρώτος που ανάφερε στην Υπηρεσία Πληροφοριών της Γενικής Ασφαλείας Αθηνών και στον τότε διοικητή της Καραθανάση, την ύπαρξη του οπλοστάσιου του νεαρού νεοφασίστα. Το 'κάρφωμα' του Καλέντζη από τον Πλεύρη αναφέρεται σε διοικητική εξέταση που διενεργήθηκε σε βάρος αστυνομικού 'για απόκρυψι πληροφοριών Εθνικής Ασφαλείας'".
Στο βιβλίο του ο Γιώργος Τράγκας παρέθετε αποσπάσματα από το προσωπικό ημερολόγιο του διευθυντή των φυλακών Κορυδαλλού Ιωάννη Παπαθανασίου. Οι διατυπώσεις του διευθυντή -ο οποίος υπήρξε κατά τον Γιάννη Κάτρη "ένας συντηρητικός, υπηρεσιακός, δεξιός, έντιμος, ανώτερος δημόσιος υπάλληλος"- δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία για τη σχέση του Πλεύρη με τους ανακριτές του Καλέντζη: "10 Μαρτίου 1977: Σήμερα στις 11:30 το πρωί ήλθε στη φυλακή ο ανακριτής κ. Γυφτάκης, ο οποίος πήρε τις καταθέσεις των κρατουμένων Αριστ. Καλέντζη, Αναργ. Κακκαβά και Πέτρου Μπάμπαλη. Ο ανακριτής συνοδευόταν από ένα συνταγματάρχη της ΚΥΠ κι έναν ανθυπασπιστή, που τοποθέτησαν μικρόφωνα στο αρχιφυλακείο, προκειμένου να παρακολουθήσουν τη συνομιλία μεταξύ Καλέντζη και του ιδιώτη Κώστα Πλεύρη (πρώην αρχηγός της '4ης Αυγούστου"). Ο Πλεύρης εισήλθε στη φυλακή ύστερα από εντολή του ανακριτή. Η συνομιλία Καλέντζη-Πλεύρη τελείωσε γύρω στις 3 μμ. Ο κ. Γυφτάκης μου είπε ότι για όλα αυτά υπήρχε έγκριση του Υπουργείου Δικαιοσύνης."

Για τη γραφομηχανή, αλλά κυρίως για το γενικότερο κλίμα της εποχής, ας αφήσουμε να μιλήσει η προκήρυξη της 17 Νοέμβρη, δύο μήνες μετά τη σύλληψη του Καλέντζη (Απρίλης του 1977, πηγή Βικιθήκη):

[...] Ο φασιστικός μηχανισμός είναι απαραίτητος για να μπορούν τα κόμματα του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας ολιγαρχίας να κυριαρχούν στο πολιτικό πλάνο. Και γι' αυτό και σήμερα η Δεξιά δεν έκανε κάθαρση. Κι ο φασιστικός κρατικός μηχανισμός επεμβαίνει και θα συνεχίσει να επεμβαίνει με δύο τρόπους. Απ' τη μια παραμένει δίπλα στο κοινοβούλιο και επεμβαίνει παράλληλα με τη λειτουργία του κι απ' την άλλη θα χρησιμοποιήσει χτύπημα ευρύτερης κλίμακας τύπου πραξικοπήματος ή στρατιωτικού νόμου. Έτσι σήμερα χρησιμοποιεί τους νεοφασίστες και τις βόμβες τους, τα τροχαία, τα δακρυγόνα, κρανοφόρους για "αποσταθεροποίηση" αλλά για το αντίθετο, για να τρομοκρατήσει κι εκφοβίσει το λαό. Για να τον αποπροσανατολίσει δείχνοντας στο πρόσωπο των αστείων Καλέντζη ή Κακκαβά το φασιστικό κίνδυνο. Για να παρουσιαστεί έτσι ο Καραμανλής σα Δημοκρατία που χτυπάει τους φασίστες και ανοίξει έτσι το δρόμο σε συλλήψεις αριστερών. Για να ξανακάνει το σύνθημα "Καραμανλής ή τα τανκς" επίκαιρο με τη καραμέλα της "αποσταθεροποίησης". Και γι' αυτο δεν κρατιώνται ούτε τα στοιχειώδη προσχήματα, για να καταλαβαίνουν καλά οι μάζες τις συνδέσεις με το κρατικό μηχανισμό. [...] Η θέση που πήραν τα δυο ΚΚ η "17 Νοέμβρη" δεν υπάρχει αλλά είναι προβοκατορική φασιστική που εξυπηρετεί τους "σκοτεινούς κύκλους της ανωμαλίας" δείχνει και κάτι άλλο. Ότι και τα δυο χρησιμοποιούν σταλινικές μέθοδες. Γιατί η αντιμετώπιση μιας τάσης μέσα στο λαϊκό κίνημα όχι με πολιτικό διάλογο και κριτική αλλά με ψέμματα, διαστρέβλωση, λάσπη και κατασυκοφάντηση είναι ένα απ' τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του σταλινισμού. Και αυτό που είναι καινούργιο είναι ότι στη πρώτη γραμμή αυτής της λασπολογίας βρίσκεται το ΚΚΕ εσωτερικού και η "Αυγή". Μέχρι τώρα πάσχιζαν να μας πείσουν ότι είναι υπέρ της επίλυσης των διαφορών μέσα στο κίνημα με δημοκρατικό διάλογο, με συζήτηση με πολιτική κριτική. Και τι βλέπουμε; Ότι όλα αυτά είναι παχιές κουβέντες, κοροϊδία κι ότι παραμένουν ακόμα πιο σταλινικοί απ' τους άλλους. Γιατί τι άλλο είναι η καμπάνια της "Αυγής" με πυχιαίους τίτλους, δίνοντας τη γραμμή και στις άλλες εφημερίδες, για να πειστεί ο λαός ότι δεν υπάρχει επαναστατική οργάνωση 17 Νοέμβρη; "Απεγνωσμένη προσπάθεια της Λιμπερασιόν να αποδοθεί η εκτέλεση σε αριστεριστές". Γλωσσολογική δήθεν ανάλυση που δεν διστάζει να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αποκλείεται να έγραψαν το κείμενο αριστεροί. Πιο πρόσφατα, ξανά, ρίχνουν τη γραμμή: εξετάζονται Καλέντζης, Κακαβάς για την εκτέλεση Μαλλιού. Και μεις δεν πρόκειται να συζητήσουμε τα επιχειρήματα τους, γιατί το επίπεδο τους είναι τέτοιο που σημαίνει αναγκαστικά ότι θεωρούν τους αναγνώστες τους ηλίθιους, που καταπίνουν όποια βλακεία τους αραδιάζουν π.χ. μας αποδίδουν τη λέξη "τσαμπουκάς" που μέσα στο κείμενο είναι μέσα σε εισαγωγικά και αναφέρεται σε δήλωση των φασιστών και συγκεκριμμένα του Λεονάρδου. Λένε ότι βρέθηκε πολύγραφος του Καλέντζη. Το κείμενο της 17 Νοέμβρη ήταν πολυγραφημένο, άρα αυτός θάτανε. Κι ο Τσαπούρης είναι σκληρός κι ικανός για όλα, άρα αυτός θα εκτέλεσε το Μάλλιο, κτλ. Και η μπουρδολογία τελειωμό δεν έχει. [...]

Φαίνονται από τα παραπάνω η σύγχυση και η βιασύνη της τότε κυβέρνησης να φέρει άμεσα αποτελέσματα στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας επειδή τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου έρχονταν οι εκλογές. Δεν είναι όμως περίεργο που ακόμα και τα αριστερά κόμματα, μέσω των έντυπων οργάνων τους, είχαν ανοχή σε όλη αυτή την παραπληροφόρηση για ένα βασικό λόγο, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής νομιμοποίησε τα κομμουνιστικά κόμματα εισάγοντάς τα στο Κοινοβούλιο και αυτά δεν έπαιρναν το ρίσκο να παραδεχτούν ανοιχτά πως η 17Ν είχε αριστερίστικες καταβολές.

Το 1989, ο Αριστοτέλης Καλέντζης αποφυλακίζεται μετά την πλήρη έκτιση της ποινής και, παρά τις προσπάθειες παλιών συναγωνιστών του, αρνείται να μπει στο παιχνίδι της πολιτικής. Σε αυτή την απόφαση ίσως παίζει ρόλο η επίγνωση πως ο εθνικιστικός χώρος άλλαξε άρδην από την εποχή της πρώτης κυβέρνησης Καραμανλή και δεν υπήρχαν πλέον πολλά περιθώρια για να επιστρέψει, ήδη οι πλευρικοί είχαν καταλάβει πόστα-κλειδιά στον μόνιμα διαιρεμένο ακροδεξιό χώρο. Διαβάζουμε επίσης πως ο Καλέντζης εργάστηκε στην συνέχεια (σ.σ. μετά την αποφυλάκιση) σε επιχειρήσεις ενός παλαιού Χίτη, και ως δημοσιογράφος στην «ελεύθερη ώρα» το πρώτο διάστημα. (Επί πολλά χρόνια ήταν ακόμα και μέσα στην φυλακή, ανταποκριτής σε Γερμανικά έντυπα). Φαινομενικά, ο Καλέντζης έχει παραιτηθεί από τον εθνικιστικό χώρο και από το παρελθόν του και το δηλώνει πρόσφατα σε συνέντευξή του στον Μαύρο Κρίνο:

ΜΚ : Τα βιβλία σου που μπορεί κάποιος να τα βρει ; Υπάρχει κάποια σκέψη για επανέκδοση παλαιότερων κειμένων ή κάποια μελλοντική έκδοση νέου βιβλίου ;
Αρ. Καλ : Ο σημερινός άνθρωπος, δούλος των αντι-φυσικών επιλογών του, αυτο-υποχρεώνεται σε αποπληρωμή πλαστικών τραπεζικών καρτών και παρα-δανείων, οπότε ο χρόνος του για διάβασμα εκ των πραγμάτων περιορίζεται. Ας μη του προσθέτουμε επιπλέον «προβλήματα»…

Αλλά μόνο φαινομενικά καθώς αρθρογραφεί πια τακτικά στον Μαύρο Κρίνο, συνεισφέροντας περισσότερο στο θεωρητικό υπόβαθρο για την ανάδειξη μιας νόθας στρασσερικής ιδεολογίας πασπαλισμένη με μπόλικη εξύμνηση στην πολιτική ανυπακοή, ενδεδυμένη στον προσεταιρισμό του ακραίου επιθετικού αναρχικού χώρου ως δεξαμενή μελλοντικών μελών του Μαύρου Κρίνου και ραφιναρισμένη θεωρητικολογία από τα μπαγιάτικα κιτάπια του εθνικοσοσιαλιστικού λόγου. Ο δημοσιογράφος Τάκης Καμπύλης, σε άρθρο του στην Καθημερινή, αναφέρει πως ο Μαύρος Κρίνος είναι μία από τις κύριες ύποπτες ομάδες ακροδεξιών που συμμετείχαν στις πρόσφατες ρατσιστικές επιθέσεις σε καταστήματα μεταναστών στο Νέο Κόσμο.

Οι σχέσεις του Καλέντζη με τη σύγχρονη ακροδεξιά δείχνουν να περνάνε από φάσεις αγάπης και μίσους. Θεωρείται βέβαιο πως δεν έχει καλές σχέσεις με την Χρυσή Αυγή του Μιχαλολιάκου αλλά από την άλλη, η εμφάνιση του όνοματός του σε διάφορα φόρουμ φανερώνει ένα στοιχειώδη σεβασμό προς το άτομό του από τους εθνικιστές μέλη των φόρουμ, φτάνοντας στο σημείο να θεωρείται "δάσκαλος" του μεταπολιτευτικού εθνικιστικού κινήματος.

Η έρευνα στο ελληνικό internet έδειξε πως ο Αριστοτέλης Καλέντζης, τουλάχιστον στα φανερά, κινείται σήμερα και στους κύκλους των δωδεκαθεϊστών συμμετέχοντας σε ιεροπραξίες και εκδηλώσεις. Η ιδιαίτερη ονομαστική αναφορά σε ευχαριστίες από την Νεολαία του ΥΣΕΕ στα Θερμοπύλεια 2009 δείχνει πως είναι αποδεκτός στους χώρους αυτούς, εκτός του ΥΣΕΕ φαίνεται πως τον γνωρίζουν και τον αποδέχονται και οι συνδιοργανωτές Ελληνική Εταιρεία Αρχαιοφίλων, ο Τοξόλυρος, το άγημα Κορύβαντες, η ομάδα Πυθέας (παράρτημα του metafysiko.gr) αλλά και ο Μιχάλης Καλόπουλος, η Μαρία Τζάνη, ο Βλάσης Ρασσιάς κ.α.

Ο "συγγραφέας" Αριστοτέλης Καλέντζης έχει ένα ιδιαίτερα πομπώδες και επιτηδευμένο ύφος κάτι που του δίνει την αύρα ενός διανοούμενου εθνικοσοσιαλιστή αλλά στην πραγματικότητα είναι επιδέξιος στον... κενό λόγο. Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από το άρθρο του "Με τους σκύμνους της Λευκής Πάτρας: Ο Εθνικοσοσιαλισμός και η Νεότητα" φανερώνει κραυγαλέα την έλλειψη στοιχειώδους κοινωνικής ευαισθησίας και το ρηχό προπαγανδιστικό λόγο, που υιοθετεί απλοϊκά όσο και πιασάρικα μεταφορικά σχήματα για να περάσει τη σκληρή ιδεολογία του:

Υπάρχουν και οι θετικώς, οι ευλόγως, εξεγειρόμενοι - υπάρχουν και κάποια ... παιδιά τα οποία, ασχέτως αν φαινομενικώς ουδέποτε κατωχύρωσαν την αιτία της όποιας επανάστασής τους, παραληρούν στο άκουσμα μιας υψίσυχνης μελωδίας κινητήρος πολυκίλυνδρης μοτοσυκλέτας. Αυτά τα παιδιά που με μια νευρώδη αναστροφή της δεξιάς μανίλιας του δικύκλου τους κάνουν την εξάτμιση τους να εκπυρσοκροτεί θρυμματίζοντας το παραμορφωτικό τζάμι του αστοσυντηρητισμού των γεννητόρων τους. Σε τούτη την προσέγγιση της μόνης διαμαρτυρίας που ακόμα κι αν δεν υπήρχε θα έπρεπε να εφεύρουν οι κοινωνίες, της διαμαρτυρίας των Νέων, δεν θα μπορούσαμε ως Εθνικοσοσιαλιστές να έχουμε για ορμητήριο την πρόθεση που αναβρύζει από το στέρφο ρωγοβύζι του αμπελοφιλοσόφου ηθικολόγου - αντιθέτως, ως άλλoτε ή και νυν συνηλικιώτες δεν μας κινεί τιποτ’ άλλο παρά το καθήκον ενδοστροφικής αυτοκριτικής των υπάρξεων μας.

Όπως παρατηρεί εύστοχα ο Ιός (17/01/1999), παρουσιάζοντας παλιότερα κείμενα του Καλέντζη με εξεζητημένη χρήση της γλώσσας, κύριο χαρακτηριστικό της γραφής του Καλέντζη η επιτηδευμένη καλλιέπεια, η σκόπιμη κατάχρηση αρχαϊσμών και λόγιων λέξεων, με πλήρη όμως υποταγή στους γραμματικούς κανόνες της δημοτικής. [...] Από την άποψη αυτή, ο Αριστοτέλης Καλέντζης μπορεί να θεωρηθεί πρωτοπόρος. Υιοθέτησε, δηλαδή, από τις αρχές της περασμένης δεκαετίας, τη λεγόμενη "λεξικογραφή", δηλαδή τη συγγραφή κειμένων που απαιτούν από τον αναγνώστη (αλλά κυρίως το συγγραφέα) τη χρήση λεξικού, για την κατανόηση (ή τη σύνταξη) κάθε πρότασης. Αυτή η γραφή (και απαγγελία) έχει γίνει πολύ της μόδας στα σημερινά μέσα ενημέρωσης, ακόμα και τα ηλεκτρονικά. Ακούς ή διαβάζεις τη χειρότερη κοινοτοπία επενδυμένη με λέξεις ομηρικές. Ισως η "ελληνοπρέπεια" που αποπνέει αυτό το λεξιλόγιο να θεωρείται ικανό άλλοθι για τη διατύπωση οποιουδήποτε συλλογισμού, ακόμα και του πιο βάρβαρου ή του πιο κενού.

ΥΓ. Προφανώς ο Αριστοτέλης Καλέντζης δεν αγνοεί το Jugle Report οπότε θα θέλαμε να του απευθύνουμε μια παράκληση. Μπορεί να μας στείλει το βιβλίο του "Δημοκρατία 80, Κάτεργο" σε pdf; Το είδαμε σε ένα ποστ στον ΜΚ μόνο που δεν είναι πλέον διαθέσιμο. Και τη "Μαύρη Βίβλο του Κώστα Πλεύρη"...

Πρόσθετα λινκ

Εκτός των αναγραφόμενων λινκ στο ποστ προς διάφορες ιστοσελίδες και μπλογκ, ενδιαφέρον έχουν και τα παρακάτω:

Συνέντευξη στο περιοδικό «Αντίδοτο», Οκτώβρης 1988
Συνέντευξη στο περιοδικό B&H HELLAS, αναπαραγωγή στο μπλογκ του Άρη Δεσλή
Η συνέντευξη που εγκαινίασε τη συνεργασία του Μαύρου Κρίνου με τον Αρ. Καλέντζη

Εξωκοινοβουλευτική Εθνικιστική Δεξιά - αν και αρκετά λειψή εκεί που "στρογγυλεύει" τα κακώς κείμενα της ακροδεξιάς, παραμένει σημαντικό ενημερωτικό βοήθημα

Ελληνική Εφιπποτοξική Εταιρεία
η ιστοσελίδα του "αρχαιολόγου" και "καθηγητή ιππασίας" Αριστοτέλη Καλέντζη

HELLENIC HORSEBACK ARCHERY
το προφίλ του στο YouTube

Βίντεο
Το συλλεκτικό βίντεο της εκπομπής MADE IN GREECE με τη Σεμίνα Διγενή, σε πέντε μέρη στο YouTube. Μοναδικό ντοκουμέντο!

http://www.youtube.com/watch?v=dLMD0EukpBs
http://www.youtube.com/watch?v=bKmpMsgjN2I
http://www.youtube.com/watch?v=Mme9FenhkE0
http://www.youtube.com/watch?v=qSCPPYRdIZw
http://www.youtube.com/watch?v=Z1WjPM5HfWY

Μέρες του Νοέμβρη

Φωτό από την Πανσπουδαστική Κίνηση Συνεργασίας

Κοντεύει, έφτασε κιόλας η ημέρα μνήμης εκείνη που σηματοδότησε το τελευταίο τέταρτο του 20ου αιώνα στη χώρα των απογόνων των κυρίαρχων του πλανήτη.

Η μέρα που οριοθέτησε χρονικά την αποκάλυψη της δυνατότητας εγκαθίδρυσης μίας δημοκρατίας στον τόπο, τη γονιμοποίηση της ιδέας για την εγκαθίδρυση της μακροβιότερης δημοκρατίας στη νεότερη ιστορία του τόπου των μακαρίων.

Από την ημέρα υπ' αριθμόν ένα, την ημέρα της εξέγερσης του 1973 από τη 14η Νοεμβρίου εκείνου του χρόνου μέχρι σήμερα έχει προστεθεί πολλή εμπειρία, πολιτική και απολίτικη στη θεμελιακή εμπειρία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και στο πως αυτή γίνεται αντιληπτή από κάθε γενιά νεοελλήνων.

Το νόημα, το σημαινόμενο της εξέγερσης και των ακόλουθων επετείων της, έχει μεταλλαχθεί πάρα πολλές φορές, εξυπηρετώντας πάντα τις όποιες σκοπιμότητες του τρέχοντος κάθε φορά, πολιτικού κατεστημένου.

Ταυτόχρονα κάνει τους δημοκρατικούς πολίτες που βιώνουν κάθε επέτειο του Πολυτεχνείου σαν ζωντανή εμπειρία, να μοιάζουν γραφικοί συνταξιούχοι που αναπολούν τα "χρόνια τα παλιά" στην καλύτερη περίπτωση. Πιο συχνά αυτοί οι πολίτες με τις δημοκρατικές ευαισθησίες κατατάσσονται στο περιθώριο της πολιτικής και της κοινωνίας από τους "εορτάζοντες" τη 17η Νοέμβρη κάθε χρόνου.

Τι άλλαξε στο νόημα; Ποιος το άλλαξε; Γιατί το άλλαξε;

Η επέτειος του Πολυτεχνείου ειναι η πιο πρόσφατη μνήμη πολιτικών αγώνων για τους νεοέλληνες. Γειτονεύει χρονικά με την ενσωμάτωση της Εκκλαδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (και νυν Ευρωπαϊκή Ένωση) και την κοσμογονία που πραγματοποιήθηκε στα ήθη και στον τρόπο ζωής των κατοίκων (ιθαγενών και μη) του τόπου.

Η μικρή χρονική περίοδφος που μεσολάβησε από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στον τόπο μέχρι την εκρηκτική άνοδο του βιοτικού επιπέδου των νεοελλήνων, δεν επέτρεψε την αφομοίωση και τη συνειδητοποίηση των όρων της νεοσύστατης Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας από τους πολίτες της.

Οι μνήμες του πρώτου και δευτέρου βασιλείου καθώς και των δικτατοριών της 4ης Αυγούστου και της 21ης Απριλίου αλλά και εμπειρίες προερχομενες κατευθείαν από τον κοτζαμπάσικο Φαναριώτικο φατριασμό, γέννησαν το νεοέλληνα, το χαρακτήρα που αταβιστικά πέρασε και σε εκείνη τη γενιά που επωμίσηκε το βάρος της διαμόρφωσης των συνθηκών που θα ευνοούσαν την εγκαθίδρυση μίας υγιούς δημοκρατίας, επιτέλους.

Ο χαρακτήρας αυτός, του νεοέλληνα έλαμψε καταργώντας ότι είχε πετύχει ο αγωνιζόμενος λαός. Το βλέπουμε γύρω μας:

• Κατακτήθηκε η δημοκρατία από τους λαϊκούς αγώνες και ήρθαν οι φατρίες για να αφήσουν μόνο την επίφαση της

• Θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, όπως το δικαίωμα στην παιδεία και την υγεία έγιναν "προνόμια" για λίγους στο όνομα αόριστων, σκοτεινών σκοπών.

• Θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, όπως το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και στον αυτοπροσδιορισμό, βρέθηκαν να έχουν ως "προαπαιτούμενα" τους λεγόμενους "εθνικούς στόχους" και να χάνουν τελείως το νόημα τους ως ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, δείγμα του πόσο ασθενής είναι η δημοκρατία μας.

• Ο στόχος για την αναξάρτητοποίηση της χώρας από "προστάτες" φυσικά αποδείχθηκε ουτοπία, αφού η επιδίωξη τπυ ευδαμονισμού μας έσπρωξε και πάλι στην "αγκαλιά" των παλαιών προστατών μας, στους οποίους παραδοθήκαμε άνευ όρων.

• Η μνήμη του τί εστί νεοφασισμός ξεθώριασε όπως ξεθώριασε και σε όλη την Ευρώπη ενώ ταυτόχρονα ο γκαιμπελικής έμπνευσης προπαγανδιστικός όρος "ερυθρός φασισμός" αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο για το ξαναχτίσιμο της Ιστορίας.

• Η ακροδεξιά παριστάνει το φορέα της "χαμένης λογικής" ενοχοποιόντας το δικαίωμα στο όραμα και την ελπίδα.

• Το αστυνομικό κράτος αυτοπροτείνεται ως η μόνη λύση για την οργάνωση και την αποκατάσταση της σωστής λειτουργίας του Κράτους. Και το κακό είναι πως έχει καταφέρει να πείσει τους αφελείς πως έχει δίκιο.

• Το μίσος περισσεύει. Μίσος για όλους και για όλα. Μίσος για ότι μας διομορφώνει καθημερινά μέχρι να γίνει μίσος για εμάς τους ίδιους.

Μέρες που είναι, σκέφτομα αν για αυτό που έχουμε σήμερα, πάλεψαν εκείνοι, οι οραματιστές που είναι πια νεκροί.

Μήπως μέσα από τον τάφο τους μας γνέφουν πως είναι επιτέλους καιρός και για τη δική μας εξέγερση;.

Έτσι, σαν παράπονο αλλά και προσδοκία....