Τελικά επικράτησε η αδράνεια. Τελικά παρέλυσε η κοινωνία. Η στρατηγική του διαρκούς τρόμου και των απανωτών "σοκ", το συνεχές ξεθεμελίωμα των όσων δικαιωμάτων είχαν αποκτηθεί με αγώνες και αίμα, με στερήσεις και αγωνίες από τους εργαζόμενους στη χώρα, στην ήπειρο, στον κόσμο, βρίσκεται στην κορύφωση του. Η κοινωνία έχει παραλύσει και οι πολιτικοί σχηματισμοί, εκείνοι που πιστεύουν στην ταξική πάλη και έχουν μέσα στα κύτταρα τους την έννοια της διαρκούς επανάστασης, κληρονομιά πολύτιμη και παρακαταθήκη ακριβή για τους λαούς και το μέλλον όλου του πλανήτη, έχουν παραδώσει τα όπλα.
Τελείωσαν όλα πια;
Πριν απο 80 χρόνια, η Ευρώπη ζούσε μία ανάλογη επίθεση κατά των λαών της. Ζούσε μία τρομερή επίθεση, αλλά πιο "συμβατική". Μία επίθεση από τον αναδυόμενο φασισμό. Τον φασισμό των όπλων, των οπλοφόρων και των αφεντικών τους. Και επειδή υπάρχει το ιστορικό παράδειγμα, ας δούμε το πως διεξήχθη εκείνος ο πόλεμος, ο σχεδόν ολοκληρωτικός πόλεμος που ο διχασμός των ηγετών των λαϊκών κινημάτων οδήγησε στην ήττα τους και την επικράτηση του φασισμού και των "εκπροσώπων" του που αποδείχθηκαν από την ίδια την Ιστορία, όργανα του κεφαλαίου που διέγνωσε εγκαίρως τη χρησιμότητα των "ανθρώπινων σκουπιδιών"[1] σαν εμπροσθοφυλακή στην επίθεση τους κατά των λαϊκών στρωμάτων.
Δεν κάνουμε την αναδίφηση αυτή τυχαία. Το μαύρο μέτωπο που σχηματίστηκε στη χώρα μας και που ανέλαβε την εξουσία καταργώντας πια ακόμα και τα προσχήματα της "ανάπηρης δημοκρατίας" τους, έχει ως βασική "συγκολλητική" το εξίσου μαύρο Λάος. Το τόσο ετερόκλιτο όσο και φασιστικό μόρφωμα που διέθεσε στην "κυβέρνηση μετάβασης" τον νοσταλγό της επταετίας, τον αρχαιόπληκτο και δεδηλωμένο ρατσιστή, το γομάρι του κάμπου και του λαϊκισμού, τον πιστό υπηρέτη στις πρεσβείες και τα προξενεία της χούντας και που το ενορχηστρώνει και το διευθύνει ο "όλα-τα-παραπάνω-μαζί" λαϊκιστής και κωλοτούμπας αρχηγός του.
Γερμανία 30's
Ήταν το ισχυρότερο εργατικό κίνημα στην Ευρώπη. Η δύναμη του προερχόταν από τα χυτήρια χάλυβα, τα ναυπηγεία, τα εργοστάσια και όπου αλλού η εργατική τάξη της Γερμανίας έδινε το παρόν. Το Γερμανικό SPD, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα ήταν η κυρίαρχη ομάδα μέσα στα συνδικάτα των εργατών, ακόμα και αν τη δεκαετία του 1930, είχε ήδη ένα εξαιρετικά βεβαρυμένο παρελθόν από την εποχή που συμμάχησε με τους δολοφόνους της Ρόζας Λούξεμπουργκ για να καταστείλει την επανάσταση του 1919-1923. Οι ευκαιριακοί σύμμαχοι του SPD του 1923, είχαν γίνει μάλιστα, ήδη το 1934, διακεκριμένα στελέχη των Nazi. Επίσης 2 χρόνια πριν, είχε ψηφίσει και τον Χίντεμπουργκ στην προεδρία, τον άνθρωπο δηλαδή που έστρωσε το δρόμο και άνοιξε την πόρτα, στους Nazi και τον Χίτλερ, να αναρριχηθούν στην Καγκελαρία. Μάλιστα το SPD επικρότησε τη διαδοχή Χίντεμπουργκ - Χίτλερ.
Το 1932 η "βιομηχανική" Γερμανία κατέγραφε μείωση μισθών 30-35% και περίπου 8.000.000 ανέργους. Παράλληλα τα τάγματα εφόδου του Χίτλερ είχαν 400.000 οργανωμένα μέλη.
Το άλλο κόμμα που είχε δύναμη μέσα στα εργατικά συνδικάτα της Γερμανίας (εκτός από το SPD - Σοσιαλδημοκράτες) του 1932 (της Γερμανίας της περιόδου της χειρότερης μέχρι σήμερα κρίσης του καπιταλισμού) ήταν το KPD, το Κομμουνιστικό δηλαδή Κόμμα.Το KPD ακολουθούσε μία άλλη στρατηγική, η οποία δύσκολα ερμηνεύεται και ακόμα δυσκολότερα συγχωρείται. Θεωρούσαν, τα στελέχη του KPD πως η απειλή εναντίον τους δεν προερχόταν από τον Χίτλερ αλλά από το SPD, δηλαδή τους Σοσιαλδημοκράτες.
Ο λαός
Ο λαός την ίδια εποχή έβλεπε πολύ πιο καθαρά από τις ηγεσίες του (πράγμα καθόλου ασυνήθιστο) την πραγματική απειλή. Από τη μία όμως, οι σοσιαλδημοκράτες έπρεπε να πειθαρχήσουν στη γραμμή, που έλεγε να μην αντιδράσουν -οι πλατιές λαϊκές μάζες που άνηκαν στο SPD- και να αφήσουν την αστυνομία να σταματήσει τα τάγματα εφόδου των Ναζί* και το κοινοβούλιο να πάρει μέτρα για να υποστηρίξει τις ενέργειες της αστυνομίας και από την άλλη γίνονταν οι ίδιοι θύματα των επιθέσεων των Ναζί χωρίς όμως να αντιδράνε.
Από την άλλη, οι Κομμουνιστές, μπλεγμένοι στη σεχταριστική τους θέση που θεωρούσε του σοσιαλδμοκράτες μέρος του προβλήματος της ανόδου του Ναζισμού (και όχι άδικα αν θέλετε άλλωστε είχαν κάνει πολλά λάθη που από ένα σημείο και μετά είναι αδικαιολόγητα) παρακολουθούσαν αμέτοχοι τη ραγδαία αύξηση των κρουσμάτων πολιτικής βίας από τους Ναζί και τα τάγματα εφόδου τους.
Το λαϊκό κίνημα είχε διασπαστεί και αυτό ήταν η πραγματική δύναμη που διευκόλυνε τους Ναζί να καταλάβουν την εξουσία, τόσο στο κοινοβούλιο όσο και στους δρόμους. Ένα κόμμα που ξεκίνησε από μία μπυραρία και ακόμα και με τον έντονο λαϊκίστικο λόγο του, δεν ήταν τίποτα μπροστά στον τεράστιο όγκο του λαϊκού κινήματος, είχε γίνει πια, όχι ο ρυθμιστής της εξουσίας αλλά η ίδια η εξουσία. Αυτό επισημοποιήθηκε λίγους μήνες αργότερα, το 1933. (είπατε τίποτα;)
Ακόμα και μπροστά στη φασιστική απειλή, την οικονομική δυσπραγία, την πολιτική κρίση, το λαϊκό κίνημα δεν μπόρεσε να συγκροτήσει ένα ενιαίο μέτωπο για να αντιπαλέψει τους εχθρούς του ίδιου του λαού. Οι ηγεσίες δεν άφησαν τις λαϊκές μάζες να "...βαδίσουν χωριστά αλλά να χτυπήσουν μαζί (...) να συμφωνήσουν μόνο στο πως χτυπάνε, ποιόν χτυπάνε και το πότε χτυπάνε"[2]
Η πρόταση Τρότσκι
Ο Λ. Τρότσκι, βλέποντας την αδυναμία συντονισμένης δράσης των κομμάτων που αποτελούσαν φορείς του λαϊκού κινήματος είχε εκφράσει μία πρόταση η οποία βασιζόταν στην κοινωνική βάση των Ναζί την οποία σύγκρινε με την κοινωνική βάση της Αριστεράς. Η πρόταση Τρότσκι, αξίζει να προσεχθεί και να γίνει αντικείμενο case study για τον καθένα, οροθετώντας το δίπολο που συγκρίνεται με όρους του σήμερα, όρους που βιώνουμε σήμερα στις δύσκολες μέρες του 2012 που διανύουμε:
Ο βασικός κορμός των στρατών του φασισμού αποτελείται από τους μικροαστούς και τα νέα μεσοστρώματα [3]. Στο επίπεδο της εκλογικής στατιστικής, χίλιοι ψήφοι στους φασίστες, ζυγίζουν όσο χίλιοι ψήφοι στους κομμουνιστές... Στη ζυγαριά όμως της επαναστατικής πάλης, χίλιοι εργάτες σε ένα εργοστάσιο αντιπροσωπεύουν μία δύναμη εκατό φορές μεγαλύτερη. Ο κύριος όγκος των φασιστών αποτελείται από ανθρώπινα σκουπίδια.[4]
Ας φέρουμε την παραπάνω διαπίστωση του Τρότσκι σε μία πιο "σημερινή" ανάγνωση. Το πρώτο που μπορώ να σκεφτώ, είναι το εξής:
Ο βασικός κορμός των στρατών του μνημονίου αποτελείται από τους τρομοκρατημένους μικροαστούς και τα νέα μεσοστρώματα. Στο επίπεδο της εκλογικής στατιστικής, χίλιοι ψήφοι στους φασίστες δηλαδή στους μνημονιακούς και τα αφεντικά τους, ζυγίζουν όσο χίλιοι ψήφοι στους αντιμνημονιακούς αγωνιστές και τους αληθινούς κομμουνιστές... Στη ζυγαριά όμως της επαναστατικής πάλης, χίλιοι απειλούμενοι ή ήδη εξαθλιωμένοι εργάτες σε ένα εργοστάσιο αντιπροσωπεύουν μία δύναμη εκατό φορές μεγαλύτερη. Ο κύριος όγκος των δήθεν ρεαλιστών υπέρμαχων του μνημονίου, αποτελείται από ανθρώπινα σκουπίδια.
Το αποτέλεσμα
Το αποτέλεσμα των λαθών και των εμμονών στην λάθος πολιτική ανάγνωση της πραγματικότητας αλλά επιπλέον και της αδιαλλαξίας μπροστά στα αιτήματα που έρχονταν από τη βάση από τον δυστυχισμένο λαό, των ηγεσιών τόσο του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος όσο και του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας, είναι γνωστά. Τα αποτελέσματα τα πλήρωσε ο Γερμανικός λαός και οι λαοί της Ευρώπης και του κόσμου ολόκληρου στο τέλος.
Γερμανία 1932 - Ελλάδα 2012
Και μετά την ιστορική αυτή επειρία, έρχεται ο "Πασόκος με πολιτικά" [5] Φ. Κουβέλης να συμπεράνει πως "τα ποσοστά της Αριστεράς[6] δε γίνεται να αθροιστούν" αλλά και η Αλέκα Παπαρήγα να απορρίπτει την πρόταση συνεργασίας που απηύθυνε ο Αλ. Τσίπρας, τόσο στον πρώτο όσο και στη δεύτερη.
Αν λοιπόν σήμερα, τα κόμματα της αριστεράς (είτε της "Δημοκρατικής" είτε της "Κομμουνιστικής" είτε της -σκέτα-"Αριστεράς") δεν μπορούν να αθροίσουν τα ποσοστά τους και τη δράση τους σε ένα ενιαίο παλλαϊκό μέτωπο (που μπορεί να περιλαμβάνει και την γνήσια Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή, το ΕΠΑΜ του Καζάκη αλλά και άλλους -πρώτα και κύρια αντικαπιταλιστικούς- σχηματισμούς) τότε μπορούμε να συμπεράνουμε πως τα λαϊκά κινήματα τελικά, πάντα στις κρίσεις θα προδίδονται από τις ηγεσίες τους και ο δύστυχος λαός που περιμένει να δει τους πολιτικούς σχηματισμούς της Αριστεράς σε κοινό λαϊκό μέτωπο κατά των μνημονιακών βρυκολάκων που επιβουλεύονται τις ζωές και την ελευθερία του, θα θυσιάζεται εύκολα στο βωμό μίας ψευδεπίγραφης πάλης που δε γίνεται ούτε από τον λαό, ούτε για το λαό..
Και αν κάποιοι καπηλεύονται τον προσδιορισμό "Αριστερά" γιατί παράλληλα είναι και θεράποντες του μνημονίου κατοχής, έχουν το περιθώριο να επαναπροσδιορίσουν την απόσταση τους από το λαό αφού αυτή συναρτάται με τη θέση τους ως προς το μνημόνιο κατοχής και καταδυνάστευσης του λαού.
Η Ισπανική περίπτωση του 1936 - Το λαϊκό μέτωπο
(Η περίπτωση της Δημοκρατικής Αριστεράς)
Το Φεβρουάριο του 1936, εξελέγη στην Ισπανία η κυβέρνηση Λαϊκού Μετώπου, αποτελούμενη από το Σοσιαλιστικό, το Κομμουνιστικό και δύο Φιλελεύθερα κόμματα. Το πνεύμα της ενότητας απέναντι σρον φασισμό είχε επικρατήσει ήδη από δύο χρόνια πριν, όταν το σοσιαλιστικό και το κομμουνιστικό κόμμα προχώρησαν σε συντονισμένες ενέργειες κατά των Γάλλων φασιστών. Η επικρατούσα γραμμή (και πολιτική επιλογή του Κομμουνιστικού Κόμματος, ήταν να μην έρθει σε ρήξη με τους "συνεταίρους" του στον κυβερνητικό σχηματισμό του Λαϊκού Μετώπου. Αυτό γέννησε την αμηχανία που εμφανίστηκε όταν ο Φράνκο, στο τέλος του Ιουλίου της ίδιας χρονιάς, κατέλαβε την Ισπανική αποικία του Μαρόκου. Το politically correct Λαϊκό Μέτωπο, δεν αντέδρασε περιμένοντας πως θα συνεννοηθεί με τους στρατηγούς και θα σταματήσουν τον Φράνκο. Και βέβαια αυτό ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ.
Αντίθετα η εργατική τάξη και ομάδες αναρχικών, πήραν την κατάσταση στα χέρια τους. Σταμάτησαν τον Φράνκο με τον λαϊκό στρατό να οργανώνει ένοπλες πολιτοφυλακές στις μεγάλες πόλεις (με προεξάρχουσα τη Βαρκελώνη που οι πολιτοφύλακες ήταν αναρχικοί και μέλη της επαναστατικής αριστεράς, του POUM). Οι εργάτες κατέλαβαν τις τράπεζες και τα εργοστάσια, τις υπηρεσίες και τα μεγάλα καταστήματα. Οπλισμένα αποσπάσματα, πήγαν στην Αραγκόν και κέρδισαν τη λαϊκή υποστήριξη μοιράζοντας την απαλλοτριωμένη γη στους αγρότες.
Η κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου, με την "πολιτικά ορθή" θέση της για τη συνεργασία σοσιαλιστών - κομμουνιστών και 2 φιλελεύθερων και μη θέλοντας να αναστατώσει τη συμμαχία αυτή, όχι μόνο δεν τόλμησε να συμπαρασταθεί στις λαϊκές νίκες αλλά απεναντίας έστρεψε τα καλύτερα στρατιωτικά της τμήματα εναντίον των επαναστατών.
Μάλιστα! Εναντίον των επαναστατών, όταν ο Φράνκο ήδη απειλούσε τη χώρα. Χτύπησαν το λαϊκό στρατό αντί να χτυπήσουν τον δικτάτορα που απειλούσε άμεσα τη χώρα και τον λαό της.
Γιατί τώρα παραλληλίζω τη στάση του Ισπανικού κυβερνητικού Λαϊκού Μετώπου με την περίπτωση της "Δημοκρατικής" Αριστεράς, είναι εύκολα αντιληπτό.
Η άρνηση κάθε επαναστατικής προοπτικής σε ένα καιρό που ο εχθρός επελαύνει εναντίον του λαού της χώρας δεν είναι τίποτα άλλο από αντιδραστική και εχθρική (για το λαϊκό συμφέρον) πρόταση. Μήπως θέλουν κι αυτοί να σώσουν τη χώρα (δίχως όμως το λαό της) ala PASOK;
Η Γαλλική περίπτωση του Φεβρουαρίου του 1934 - Ενότητα! Ενότητα!
Τον Φεβρουάριο του 1934, στο Παρίσι και κατά τη διάρκεια 2 ξεχωριστών συγκεντρώσεων, μία από τους κομμουνιστές και μία από τους σοσιαλδημοκράτες και ενώ οργανώνεται αντισυγκέντρωση από τους Γάλλους φασίστες, ένα σύνθημα ηχεί, "Ενότητα - Ενότητα" και συντονισμένα, κομμουνιστές και σοσιαλδημοκράτες έδιωξαν τους φασίστες μετά από συγκρούσεις που διεξήχθησαν στο δρόμο. Αυτή η κοινή δράση, έδωσε το έναυσμα για κοινή δράση στη Γαλλία και μάλιστα τα με τα συνδικάτα να συντονίζονται και είναι αυτά που οδήγησαν στους μεγαλειώδεις απεργιακούς αγώνες, 2 χρόνια μετά, το 1936.
Η αλλαγή, όταν συνετελέσθη, έγινε κατ' απαίτηση της λαϊκής βάσης και από την ιστορική ανάγκη. Στη Γαλλία είχε επιτυχία και το παράδειγμα του γαλλικού 1934 έρχεται να μας φωνάξει και να μας παραδειγματίσει.
Μετά από την παράθεση των παραπάνω ιστορικών παραδειγμάτων, ο καθένας μπορεί να λάβει τις αποφάσεις του αλλά και να έχει και κατά νου πως έπραξε ότι έπραξε ενώ είχε γνώση (έστω και μικρή) των ιστορικών γεγονότων και που τελικά οδήγησαν.
Ελλάδα 2012
Ζητείται Ελπίδα
Μπορείτε επίσης να διαβάσετε:
Τη μπροσούρα: του Κώστα Πίττα "Η φασιστική απειλή και η μάχη για να την τσακίσουμε. Εκδόσεις: Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο 2011"
Θανάσης Σφήκας: Η Ελλάδα και ο Ισπανικός Εμφύλιος, εκδόσεις Στάχυ
Mark Mazower: Σκοτεινή Ήπειρος εκδόσεις Αλεξάνδρεια
Επίσης πληροφορίες: http://www.youtube.com/watch?v=qNYCfmWIWV0
Επίσης:
και πολλές ακόμα πηγές που μπορείτε να τις βρείτε (αλλά ελέγξτε τις πρώτα) με ένα απλό googlάρισμα
__________________________________________________-
[1] Λ Τρότσκι 1932
[2] ό.π.
[3] Που σήμερα είναι πια οι τρομοκρατημένοι από τα ΜΜΕ, νεόπτωχοι
[4] ό.π. (2)
[5] κατά την έκφαση φίλου δικηγόρου Θεσσαλονικης προ διετίας και που πρόσφατα την άκουσα και από τον Τζίμη Πανούση στο ράδιο 9
[6] Για τον οποίο προσωπική μου άποψη είναι πως είναι τόσο αριστερός όσο και η σοσιαλδημοκρατία είναι σοσιαλισμός αλλά αυτό είναι κάτι άσχετο με το παρόν κείμενο
[7] Λ. Τρότσκι 1934
* Όπως αφήνουμε σήμερα την κυβέρνηση Παπαδήμου να σταματήσει τις επιθέσεις των ταγμάτων εφόδου των καπιταλιστών
Καλή χρονιά, ακόμα και αν αυτό μοιάζει σαν το "νέο πιο σύντομο ανέκδοτο".
Διαβάζοντας την πρωτοχρονιάτικη ΑΥΓΗ και στεκόμενος στη στήλη του Κ. Καναβούρη, αφιερωμένη στον πρόσφατα χαμένο Αργύρη Χιόνη, έμεινα ενεός από τη δυνατότητα του καταπληκτικού αυτού συγγραφέα να γράψει ένα κείμενο στη μνήμη του χαμένου ποιητή, όπως πρέπει να είναι κάθε κείμενο που τιμά τη μνήμη αυτων που πραγματικά θα λείψουν. Ένα κείμενο δυνατό, ένα κείμενο ζωντανό όσο και η μνήμη του ποιητή που του αφιερώνεται.
Και όσο για τον ποιητή; Είναι ένας ακόμα από εκείνους που θα λείψουν. Που θα λείψουν από μία κοινωνία και έναν λαό σε μία φάση της ιστορίας που πραγματικά θα ήταν περισσότερο από απαραίτητοι.
Δεν άντεξα λοιπόν στον πειρασμό και αναδημοσιεύω το εξαιρετικό κείμενο του Κ. Καναβούρη (και ζητώ και συγγνώμη για την κατάχρηση που κάνω στις αναδημοσιεύσεις της αρθρογραφίας του από την ΑΥΓΗ) γιατί τέτοια κείμενα πρέπει να γνωρίζουν τη μεγαλύτερη δυνατή διάδοση, τόσο για το περιεχόμενο τους, όσο και για τη γλώσσα τους και το πνεύμα τους.
Καλή χρονιά λοιπόν και με απόδειξη το κείμενο που ακολουθεί πως, τελικά για την Ελλάδα υπάρχει ακόμα ελπίδα
Ασημένιος πηλός
Ημερομηνία δημοσίευσης: 01/01/2012 - ΑΥΓΗ της Κυριακής
Και τι με νοιάζει εμένα ο συρφετός από τα φασιστόμουτρα του ΛΑΟΣ που ολοφύρονται για την προφυλάκιση του πονηρότατου ηγούμενου Εφραίμ. Είναι άλλωστε τα ίδια φασιστόμουτρα που όχι μόνο δεν νοιάστηκαν για τη φυλάκιση ουδενός μετανάστη ή χρήστη ναρκωτικών, αλλά αντίθετα, ως ανοικτείρμονες και φαιά ανελέητοι, προσπάθησαν και προσπαθούν (και από κυβερνητικές θέσεις μάλιστα ελέω σοσιαλισμού και Παπαδημοκρατίας, όπως σκιτσάρει προσφυώς ο Γιάννης Καλαϊτζής) να στραγγαλίσουν έτι περισσότερο την έννοια του μετανάστη και του χρήστη, ει δυνατόν και φυσικώς. Δεν με νοιάζουν λοιπόν αυτά τα αποπλύματα που φωνασκούν την αγριότητα της αμορφωσιάς τους, δηλαδή την αγριότητα της απανθρωπίας τους.
Και τι με νοιάζει εμένα ο συρφετός της φρικώδους γελοιότητας που ονομάζεται "κορυφαίο στελεχικό δυναμικό του ΠΑΣΟΚ", με όλα αυτά τα ανδράρια και τα γύναια που παίζουν τρίλιζα με την τραγωδία στην οποία οδήγησαν τον τόπο. Και τι με νοιάζει εμένα η γουρουνιά του Πάγκαλου, η πασιφαγία ακρίτως και αδιακρίτως του Βενιζέλου, η απόλυτη χαμέρπεια αναμεμειγμένη με ύποπτες και σκοτεινές διασυνδέσεις του Χρυσοχοΐδη, η γραβατωμένη κυνικότητα σε βαθμό τετανικού (τετανικού, παρακαλώ, όχι τιτανικού) χαμόγελου του Λοβέρδου, τα ξεσκισμένα ελληνικά και η ντροπιαστική για όλους περιφρόνηση στη λογική της Άννας Διαμαντοπούλου.
Και τι με νοιάζει εμένα η ψυχασθένεια που ονομάζεται Γιώργος Παπανδρέου. Όλοι την ήξεραν, όλοι έπαιξαν το παιχνίδι τους μ' αυτήν, μόνο που το παιχνίδι ήταν η ζωή του καθενός. Και τη ρήμαξαν τη ζωή του καθενός. Απ' έξω κι από μέσα. Χρόνια ολόκληρα. Αιώνες ολόκληρους, αν προσθέσεις τον χρόνο του καθενός, τη στιγμή του, την κάθε στιγμή του, μαζί με τις στιγμές όλων των άλλων.
Τομάρια όλοι τους. Τους ξέρω. Δεν με νοιάζουν. Κι αυτοί και η συμμορία η απίστευτα μεγάλη των σέμπρων, των σμπίρων, των δουλικών, των αυλητρίδων και των αυλητών, τα γιουσουφάκια της δημοσιογραφίας (είδος το οποίο επωάσθηκε με επιτυχία στους κόλπους της κομμουνιστικής αριστεράς), τα πορνίδια των διορθωτικών κινήσεων της εξουσίας και των παλινδρομικών της επίσης, οι πολυτελείς της αβρούς σοβαρότητας, οι επιβεβλημένα σημαντικοί εν τέλει, παρ' ότι αναίτιοι. Οι ιερείς δηλαδή μιας αναίτιας -και γι' αυτό ανύπαρκτης- δημοκρατίας.
Τι να με νοιάξει εμένα μια δημοκρατία που κατάντησε να έχει για πρωθυπουργό έναν υπάλληλο εκτός θεσμίων της Δημοκρατίας. Ένα τομάρι που λέει στους άλλους να πεθάνουν από πείνα για να σωθούν και ο ίδιος (άτιμος και αφιλότιμος μέχρι ρανίδας), παρ' ότι χρυσοπληρωμένος κάνθαρος του παγκόσμιου καπιταλισμού, καταδέχτηκε να κρατήσει μέχρι τέλους σε αναστολή την καθηγητική του θέση στο Πανεπιστήμιο Αθηνών για να μη χάσει τη σύνταξη. Την οποία και πήρε. Ο φραγκοφονιάς πρωθυπουργός που λέει στους ομηλίκους του ότι η εσχατιά της ζωής τους πρέπει να είναι ζωή επώδυνης και ανειρήνευτης πτωχείας. Τι να με νοιάξουνε εμένα τα γλυκύμορφα τέρατα που χειρίζονται την γκιλοτίνα των αγορών, που χειρίζονται την πλήρη στρέβλωση της ανθρώπινης κατάστασης: να υπάρχει σημαινόμενο χωρίς σημαίνον. Να υπάρχει αιτιατό επειδή οι λογιστές επιβάλλουν το αίτιο. Τι να με νοιάξει εμένα αυτή η φρίκη. Θέλω να πω, τι να με νοιάξει το πασιφανές. Αφού είναι πασιφανές, ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του, ας σκεφτεί κι ας πράξει αναλόγως.
Αλλά εμένα τι να νοιάξει αυτό το βουβάλι, ο Κώστας Καραμανλής, που κυβέρνησε τη ζωή του καθενός σαν βουβάλι, έδρασε φασιστικά ως προς τη λειτουργία της Βουλής και το σύστημα (το κοινοβουλευτικό), που σαφώς ήξερε το ποιόν του ανάξιου, αντέδρασε (και αντιδρά) αιδημόνως: Μούγγα και παραλλαγή. Προπαντός ευπρέπεια, μην τυχόν και ταράξουμε τη σιωπή (τη σιέστα) του αυθέντου. Ο αυθέντης, ακόμα και ο γελοιωδέστερος, δικαιούται να σιωπά. Για θυμήσου τις "σιβυλλικές δηλώσεις" του γέροντος αυθέντου Καραμανλή, "με πολλούς αποδέκτες". Και στο μεταξύ τα αδέρφια ηργάζοντο προς όφελος της προσωπικής τους ιδιόχειρης και προκλητικά νόμιμης Δημοκρατίας. Στην οποία πλείστοι όσοι συμμετείχαν. Και πλούτισαν. Σε αναβαθμό πολιτικής ισχύος.
Είναι παράνομοι. Είναι υπαίτιοι συμφορών. Πλούτισαν από τις συμφορές. Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις θα δεις τη νομιμοποιημένη εγκληματοσύνη τους. Ο σχεδιασμός μιας ολόκληρης χώρας, το άπειρο των ανθρώπων της, κατάντησε κλοπή πορτοφολάδων. Τι να με νοιάξουνε, λοιπόν, αυτά τα γουρούνια, αυτά τα τομάρια, αυτή η αιματοβαμμένη ντροπή του τόπου. Αυτό το σίδερο της εμφύλιας εξουσίας, αφού η εξουσία είναι μόνο εμφύλια, όπως και η ελευθερία.
Εμένα με νοιάζει ότι ανήμερα των Χριστουγέννων πέθανε ξαφνικά ο ποιητής Αργύρης Χιόνης. Δεν έχω συναντήσει άλλον άνθρωπο που να του ταιριάζει τόσο πολύ το όνομά του. Ο ποιητής Αργύρης Χιόνης ήταν πράγματι φτιαγμένος από ασήμι και χιόνι. Ένα ποίημα ο ίδιος για το πώς γίνεται να υπάρχει το χώμα. Το χώμα ως ποίημα και το ποίημα ως χώμα. Αυτό, ναι.
Με νοιάζει. Γιατί είναι πηλός. Ασημένιος.
Μέσα στο εορταστικό πνεύμα των Χριστουγέννων του μνημονίου, τα ήθη ακολουθούν την πορεία της ίδιας της κοινωνίας και ωμά αποκαλύπτεται το πολεμικό παιχνίδι των συμφερόντων, δίχως να νοιάζεται κανένας, ούτε πια για τα προσχήματα
Το τελευταίο περίττωμα που εμφανίστηκε στο σώμα της χολερικής μας χώρας, είχε τη διατύπωση ερώτησης. Μίας "ρητορικής" ερώτησης:
Είναι άραγε ο μόνος χειρότερος από τον Κουρή, ο Αλαφούζος ή μήπως ο μόνος χειρότερος απο τον Αλαφούζο, είναι ο Κουρής;
Τη λαβή την έδωσαν μόνοι τους οι δύο ηθοπλάστες της
Ελλάδας του χτες και του σήμερα.
Ο δήθεν υπερασπιστής των λαϊκών αιτημάτων και των θιγμένων από τη βαρβαρότητα της εξουσίας Κουρής, δεν έχει τον παραμικρό ενδοιασμό να ασκήσει τη δική του εξουσία για να θίξει εργαζόμενους που με τη δική του ανοχή- αδιαφορία-πρωτοβουλία, παραμένουν εδώ και καιρό απλήρωτοι για εργασία που του έχουν παράσχει, στο ALTER.
Έτσι λοιπόν οι εργαζόμενοι στον ξύλινο πηχυαίο τίτλο της "ναυαρχίδας" Αυριανής, "Τσέπωσαν" δηλαδή δεν πληρώθηκαν τους μισθούς τους των ετών που πέρασαν αλλά τους καταχράστηκαν. Ο ίδιος ο Κουρής είναι το θύμα.
**************************************************************************
Ο "δυτικοευρωπαίος και γι' αυτό πολιτισμένος" δηλαδή ο απεχθής διοικητής της γαλέρας του
ΣΚΑΙ που σαν καλό πλυντήριο, κάνει το μαύρο - άσπρο και τον ιδιοκτήτη του να μοιάζει με άνθρωπο, απλώνει στα μούτρα των εργαζομένων ατομικές και επιχειρησιακές συμβάσεις με τις σχετικές μειώσεις μισθών. Πέρα όμως από τον κολασμό των "πάντα ενόχων" εργαζόμενων (μήπως γιατί πληρώνονται;) γονατίζει πάνω από τη σκάφη του για να πλύνει τον Εφραίμ και τους εμπλεκόμενους στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου.
Έτσι γυρίζει (με το αζημίωτο όπως δείχνει και ο Κ. Βαξεβάνης στο κουτί του, το αριστούργημα προπαγανδιστικής "δημοσιογραφίας" ΒΑΤΟΠΑΙΔΙ και με θράσος χιλίων πιθήκων, προσθέτει και σαν υπότιτλο, το ..."όλη η ιστορία"
Βέβαια προηγήθηκε σοβαρή δημοσιογραφική έρευνα
και επειδή ένα δελτίο ειδήσεων, όσο και αν ειδικεύεται στην προπαγάνδα των συμφερόντων τραπεζιτών, εφοπλιστών, κεφαλαίου και προπαντώς των ...δανειστών, χρειάζεται και ένας τόνος δημοσιογραφικού κύρους με άρωμα ΗΠΑ.
Έτσι η προσωποποίηση της δημοσιογραφικής σοβαρότητας ανάλαβε να κάνει την πρόπλυση, πριν -με το σχετικό "ντοκουμέντο"- την κύρια πλύση
************************************************************************
Δεν είναι να απορεί κανείς που τα ΜΜΕ στην Ελλάδα περνάνε τόσο μεγάλη κρίση. Σαν πρόθυμες μαριονέτες και εκτελεστικά όργανα συγκεκριμένων συμφερόντων και ειδικού σκοπού, έχουν χάσει εδώ και χρόνια το μοναδικό στοιχείο που θα εξασφάλιζε την επιβίωση τους, και στους δυσκολότερους καιρούς. Αυτό είναι η εμπιστοσύνη του κοινού. Η αξιοπιστία του μέσου και η σοβαρότητα με την οποία στέκεται απέναντι στα γεγονότα (τα οποία με κανένα τρόπο δεν πρέπει να δημιουργεί το ίδιο το μέσο)
Είναι άξιοι της μοίρας τους και ο Κουρής και ο Αλαφούζος, πολύ φοβάμαι όμως πως για ακόμα μία φορά θα κλέψουν και τις ζωές και τις μοίρες εκείνων που κάποτε τους εμπιστεύτηκαν και δούλεψαν γι' αυτούς. Τις μοίρες και τις ζωές εκείνων που σήμερα είτε τους διατηρούν απλήρωτους ή τους δείχνουν την αχαριστία τους, απειλώντας τους με μειωμένες αποδοχές στο όνομα απάνθρωπων "επιχειρησιακών ή ατομικών" συμβάσεων.
Δεν υπάρχει τελικά αμφιβολία. Είτε Κουρής είτε Αλαφούζος, όλα τα γουρούνια έχουν την ίδια μούρη. Και αυτό πιάνει τελικά και όλα τα άλλα ΜΜΕ, δυστυχώς.
___________________________________________
ΥΓ: Ο Άδωνις (ο υφυπουργός ανάπτυξης με αρμοδιότητα τη ναυτιλία ντε) έχει ερευνήσει το θέμα Βατοπεδίου και ξέρει ότι δεν υπάρχει σκάνδαλο. Τα περί σκανδάλου είναι αποκυήματα της φαντασίας θολοκουλτουριαραίων και εκείνων των περίεργων από τον ALPHA (τότε)
Και ο βουλευτής τηλεβιβλιοπώλης (ομότεχνος του Άδ-όνειδος) Βελόπουλος το ερεύνησε και βρήκε πως η υπόθεση είναι στημένη (1,2). Ο πρόεδρος τους Καρατζαφύρερ τσατίστηκε και μίλησε για τα Χριστουγεννα της φυλακής (αδιάφορα αν οι Αγιορείτες τα γιορτάζουν κάπου στις 7 Ιανουαρίου)
(κλικ για μεγέθυνση)
Οι Ισλανδοί ψαραδες και οι εργάτες στην Ελληνική Χαλυβουργία
Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011
,
12:17 μμ
View Comments
«Εμείς, που κατοικούμε στην Ισλανδία, θέλουμε να δημιουργήσουμε
μια δίκαιη κοινωνία, όπου όλοι είναι ίσοι.
Η διαφορετική καταγωγή μας, μας κάνει πιο πλούσιους ως σύνολο
και μαζί έχουμε την ευθύνη για την κληρονομιά στις επόμενες γενιές,
τη γη και την ιστορία, τη φύση, τη γλώσσα και τον πολιτισμό»
Έτσι θα ξεκινά το καινούργιο Σύνταγμα της μικρής νησιωτικής αυτής χώρας που ήταν στα
πρωτοσέλιδα των ΜΜΕ το 2008 όταν χρεοκόπησε.
Είναι αλήθεια πως η Μαρία Δαμανάκη αποτελεί για πολλούς πολίτες αυτής της χώρας, κλασικό παράδειγμα πολιτικού αρριβισμού και ανθρώπου με τις φυσικές ιδιότητες του υδραργύρου. Είναι επίσης, για τους ίδιους αυτούς ανθρώπους και πολίτες αυτής της χώρας, κλασικό παράδειγμα εξαργύρωσης της αγωνιστικής επιταγής που κέρδισε την εποχή που πραγματικά αγωνίστηκε για ιδανικά μεγαλύτερα από αυτά της διεκδίκησης μίας θέσης στην πολιτική σκηνή της χώρας ή την επίλυση του βιοποριστικού της προβλήματος, αν ποτέ είχε τέτοιο πρόβλημα.
Και ενώ η συζήτηση οξύνεται διαρκώς πάνω στο θέμα "πόσο πρέπει να διαρκέσει η κυβέρνηση Παπαδήμου" και ενώ όλοι -για τους δικούς τους ιδιοτελείς και ξεφτιλισμένους λόγους- προτείνουν την παράταση -λίγο ή πολύ- της ζωής της εκτρωματικής συγκυβέρνησης θεωρώντας πως οι εκλογές δεν δίνουν λύσεις παρά μόνο προβλήματα, η κοινωνία σαστισμένη παρακολουθεί(;) τι της ετοιμάζουν.
Σαστισμένη αλλά και έκθαμβη ακουμπά το μέτωπο της στα "στοργικά χέρια" του τραπεζίτη που (με τη βαθιά του γνώση και την εμπιστοσύνη που του δείχνει ο ελληνικός λαός, κατά τα γκάλοπ των 5 ερωτηθέντων και της μίας ερώτησης) θα την οδηγήσει -και πάλι- στο ασφαλές λιμάνι των αγορών.
Την Κυριακή που πέρασε, ο καταπληκτικός Κ. Καναβούρης, δημοσίευσε στην στήλη του, το παρακάτω άρθρο, το οποίο νομίζω πρέπει να διαδοθεί περαιτέρω, τόσο για το ξεθόλωμα της "ακαδημαϊκής" αλλά και της -ουσιωδέστερης μα καταχρηστικά ανθρώπινης- εικόνας του δοτού μας πρωθυπουργού, όσο και για τα τέλεια (άν επιτρέπονται κρίσεις επ' αυτού) ελληνικά του. Μία γλώσσα που όπως και να το κάνουμε είναι μάλλον η μόνη που δεν μπορεί να μιλήσει κανένας από τους ομότεχνους του Έλληνα πρωθυπουργού.
Ένα άρθρο για μία "ομιλούσα αριθμομηχανή", κατά τον συγγραφέα ή για ένα "τραπεζορομπότ" κατά την -πάντα εύστοχη στους χαρακτηρισμούς- Ελληνοφρένεια. Για έναν δοτό πρωθυπουργό, που θα εκτελέσει τις εντολές της Σιδερένιας Φτέρνας, δίχως να έχει αναστολές και δίχως να αναλογίζεται οποιοδήποτε κοινωνικό κόστος. Άλλωστε οι ομιλούσες αριθμομηχανές εκτελούν μόνο πράξεις δίχως να χρειάζεται να σκεφτούν τίποτα παραπάνω. Γι' αυτό το λόγο φτιάχνονται.
Ένα άρθρο για ενα άψυχο εκτελεστικό όργανο του διεθνούς Κεφαλαίου. Γιατί πάντα τόσο το Κεφάλαιο όσο και οι στρατοί κατοχής, χρειάζονταν τους ντόπιους συνεργάτες τους και τους πρόθυμους εκτελεστές τους για να επιβληθούν.
Το άρθρο που αναδημοσιεύουμε, μπορείτε να το βρείτε στην ηλεκτρονική έκδοση της Αυγής, εδώ.
Ο δοτός
Κ. Καναβούρης - ΑΥΓΗ 11/12/2011
Δεν υπάρχει άλλος χαρακτηρισμός: ήταν τραγική η εικόνα που παρουσίασαν βουλευτές και υπουργοί των κομμάτων που συναπαρτίζουν τη σημερινή διορισμένη κυβέρνηση κατά τη συζήτηση για τον Προϋπολογισμό του 2012. Α, μια και είπα διορισμένη κυβέρνηση, να μην ξεχνάμε ότι έχουμε και δοτό πρωθυπουργό. Και να μην ξεχνάμε επίσης ότι δοτό πρωθυπουργό είχαμε να δούμε από την εποχή της χούντας. Τον Μαρκεζίνη και τον Ανδρουτσόπουλο, με το συμπάθειο. Κι αν ο Ανδρουτσόπουλος ήταν απλώς γελοίος, δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός ότι ο Μαρκεζίνης ήταν ένας εξαιρετικά μορφωμένος άνθρωπος και ένα λαμπρό μυαλό, το οποίο όμως ουδόλως τον απέτρεψε από το να γίνει ένας δοτός πρωθυπουργός της χούντας στιγματίζοντας (και δικαίως) το όνομά του για πάντα μέσα στις σελίδες της νεοελληνικής ιστορίας.
Ας μην το ξεχνάμε τώρα, που αυτό "το μεγάλο κουμάσι" κατά τον ποιητή Νίκο Καρούζο, το οποίο λέγεται ιστορία, παίζει περίεργα παιχνίδια, επαναλαμβάνοντας τη χουντική οπερέτα ως σοσιαλιστική (λέμε τώρα) τραγωδία. Δηλαδή η αρχική φάρσα επαναλαμβάνεται ως τραγωδία. Με δοτό πρωθυπουργό τον πολύ μορφωμένο, τον πολύ σοβαρό, τον πολύ έμπειρο τεχνοκράτη, τον πολύ βαθύ γνώστη του διεθνούς (εγκληματικού, βεβαίως - βεβαίως) χρηματοπιστωτικού συστήματος, τον πολύ έμφορτο κύρους και αποδοχής από τα σκοτεινά εξωθεσμικά κονκλάβια της ανοικονόμητης οικονομίας του αποχαλινωμένου καπιταλισμού, κύριο Λουκά Παπαδήμο. Τον οποίο, όμως, όλα αυτά τα φοβερά προσόντα ουδόλως εμπόδισαν από το να διαπράξει το μέγα ολίσθημα ή μάλλον το μέγα έγκλημα και να γίνει ένας δοτός πρωθυπουργός, τσαλαπατώντας τα ιερά και τα όσια του δημοκρατικού πολιτεύματος. Υποβιβάζοντάς τον σε ένα αδίστακτο ανδράριο, απλό υπαλληλίσκο των αγορών, που δεν ορρωδεί προ ουδενός προκειμένου να φέρει σε πέρας την καταστροφική αποστολή του.
Για να μην πούμε ότι τα φοβερά προσόντα του είναι τω όντι φοβερά. Με την έννοια του τρομακτικού, του αναίσθητου περί την υπόσταση της δημοκρατίας, της πολιτικής, της οικονομίας και των υποκειμένων της. Ένα τέρας του συστήματος είναι αυτή η ομιλούσα αριθμομηχανή που ακούει στο όνομα Λουκάς Παπαδήμος. Γιατί, αν αφαιρέσεις όλα τα φρου-φρου και τα αρώματα με τα οποία περιβάλλεται προκειμένου να ασκήσει τον τελετουργικό ιερό τρόμο της εξουσίας, ο οποίος αποτελεί αυταξία άνευ περιεχομένου, τότε θα δεις το πραγματικό μέγεθος του ανδρός: ανίδεος, ανάλγητος, ανυποψίαστος περί το οικονομείν τους ανθρώπους, αδαήμων και κενός, ένας εν τη ουσία του, ως προς τον πυρήνα της ύπαρξής του δηλαδή, απολύτως αμόρφωτος άνθρωπος.
Η γιαγιά μου η Αριστη από τη Μικρασία, η μάνα του πατέρα μου, που είδανε κι είδανε τα μάτια της, θα το έλεγε με μία μόνο φράση: "Αυτός, παιδάκι μου, δεν είναι μορφωμένος, είναι παραμορφωμένος". Η αναλφάβητη γιαγιά μου η Αριστή, που ήρθε καιρός και είχε δυο γιους στη Μακρόνησο, έναν στα μπουντρούμια της Ασφάλειας κι έναν κρυμμένο ανάμεσα στο ταβάνι και τα κεραμίδια για να μην τον σφάξουνε στο γόνατο οι χαφιέδες. Και όλα αυτά γιατί; Για να έρθει μια κομμένη κεφαλή, μια ασώματος φωνή για να μου λέει πόσο επωφελές και οικονομικά σωτήριο για την Ελλάδα είναι να γίνει υποταγμένος άπελπις, ενοχικός αυτόχειρ, πανικόβλητο άθυρμα, βάρβαρος με όλους τους άλλους, μια όζουσα σκέφη, μια αποτρελαμένη μονάδα, ένας θάνατος απασφαλισμένος, ένας αμαρτωλός στην πιο σκληρή θρησκεία που γνώρισε ποτέ ο κόσμος: τη θρησκεία του κέρδους, που τίποτα δεν κερδίζει πέρα από την επιβεβαίωση της ύπαρξής του. Και που γι' αυτό έχει φρενιάσει και ολοένα και περισσότερο θέλγεται από την ιδέα και την πραγματικότητα της σφαγής. Αυτό εκπροσωπεί η σοφία του κάθε δοτού σοφού: τη σοφία του εκδοροσφαγέως, και μάλιστα σε ζωντανές ανθρώπινες υπάρξεις.
Όποιος δεν τρόμαξε με την ήρεμη και ανυποχώρητη φονικότητα του δοτού πρωθυπουργού κάθε φορά που ομιλούσε, ή μάλλον αριθμολογούσε τη φρίκη στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό, τότε μάλλον δεν ξέρει "πού πατά και πού πηγαίνει". Πώς να μην επιχαίρει, λοιπόν, και να μη σηκώνει το φρύδι στην αριστερά ένας αστέρας τύπου Βορίδη; Αυτός τουλάχιστον ξέρει τι είναι φασισμός και το έχει αποδείξει ότι τα λέει τσεκουράτα. Υπάρχουν και φωτογραφικά ντοκουμέντα επ' αυτού για όποιους από τους συναδέλφους του υπουργούς, υφυπουργούς, βουλευτές, παπαγαλάκια, κνώδαλα, χαμερπή υποκείμενα, άθλια σκυλιά της εξουσίας και ευγενείς εκπροσώπους Τύπου θελήσουν να το επιβεβαιώσουν. Αλλά, μπα... Έχουμε δουλειά τώρα. Πρέπει να σώσουμε την οικονομία της Ελλάδας. Κυρίως από τους Έλληνες πολίτες. Διότι, διαφορετικά, δεν θα έχουμε μούτρα για ν' αντικρίσουμε τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης. Και τότε τι θα λένε για μας οι αγορές, καθώς πίνουν το απογευματινό τους ανθρώπινο αίμα. Άσε πια την κυρία Μέρκελ! Είναι καιρός για να πέσουμε στο στόμα της; Δεν είναι πρέπον.
Τι να σου κάνουνε λοιπόν κι αυτά τα ανθρωπάκια που παριστάνουν τους εκλεγμένους εκπροσώπους του λαού. Μούφα είναι. Γιατί οι ακραίες εποχές είναι χαιρέκακες. Προς όλους. Και προς τους βουλευτές. Και αποδεικνύουν ότι οι εκλογές είναι απάτη. Μια ασύστολη διαδικασία διορισμών σε στημένο διαγωνισμό. Δοτοί είναι κι αυτοί. Δοτή και η δημοκρατία τους. Κι άμα θέλουν οι αγορές, την παίρνουν πίσω.
ΥΓ: Επισήμανση που συνοδεύει το παραπάνω: Όποιος δεν τρόμαξε με την ήρεμη και ανυποχώρητη φονικότητα του δοτού πρωθυπουργού κάθε φορά που ομιλούσε, ή μάλλον αριθμολογούσε τη φρίκη στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό, τότε μάλλον δεν ξέρει "πού πατά και πού πηγαίνει"
Η αντιμνημονιακή εφημερίδα λογοκρίνει την διαφορετική άποψη των απλήρωτων συντακτών της εκλιπαρώντας για δάνεια που θα της επιτρέψουν να εφαρμόσει το σκληρότερο μνημόνιο του Τύπου.
Καμαρώστε την.
Η κουβέντα των Μέρκελ - Σαρκοζύ, εξελίχθηκε σε ένα ακόμα επεισόδιο της. Τα πορίσματα από το όλο παζάρι έδειξαν πως είναι τελείως ανίκανοι (ή εντελώς απρόθυμοι) να λύσουν το ασφυκτικό δίκτυ που έπλεξε η λαιμαργία των ίδιων και των αφεντικών τους. Κυρίως των δεύτερων γιατί οι πρώτοι απλά είναι πρόθυμοι υπάλληλοι που απαρνήθηκαν οτιδήποτε θα χαρακτήριζε έναν άνθρωπο ως πολιτισμένο.
Συμφώνησαν για αναθεώρηση προς το χειρότερο των ήδη απάνθρωπων συνθηκών. Μία κατεύθυνση αντίθετη εντελώς με τα όσα η απλή λογική, ακόμα και η λογική των οικονομολόγων (η οποία ευθύνεται και για την κρίση την ίδια). Λες και το πρόβλημα ήταν οι συνθήκες και η λαϊκή κατανάλωση και όχι η λαιμαργία των μεγάλων εταιρειών, το πλαστό χρήμα και η υπερσυσσώρευση κεφαλαίων και προιόντων, στα πλαίσια της ικανοποίησης της πάντα απάνθρωπα βουλιμικής πλουτοκρατίας.
Ο Andy Robinson (αρθρογράφος του The Nation, ανταποκριτής για την καθημερινή εφημερίδα της Βαρκελώνης La Vanguardia, τον Guardian και τον New Statesman.γράφει στο τεύχος της 5ης Δεκεμβρίου του The Nation
Γιατί η Ευρώπη χρειάζεται ένα New Deal
Μια ελληνική σημαία κυματίζει σαν αυτοκόλλητη διαφήμιση, σε ένα μίνι βαν που μεταφέρει προϊόντα καφέ, και στο οποίο εμφανίζεται το σύμβολο του ευρώ και κυκλοφορεί στην καρδιά της Αθήνας, τη Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011. (AP Photo / Θανάσης Σταυράκης)
Όταν η Τρόικα έχει τη χώρα σας σαν οριστική απόδειξη ότι η λιτότητα δουλεύει, εσείς ξέρει ότι είστε σε μεγάλο πρόβλημα. Αρχικά, ήταν μικρή Λετονία που ξεχώρισε και υποδείχθηκε από την επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Κριστίν Λαγκάρντ, κατά την ετήσια σύνοδό του το Σεπτέμβριο. Υποδείχθηκε [η Λετονία] ως ένα λαμπρό φως για την ευρωζώνη. Αυτό βέβαια, μετά από μια πτώση 25 τοις εκατό στο ΑΕΠ της Λετονίας, περισσότερα από ό, τι στην Αμερική κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, η οποία ανάγκασε σχεδόν έναν στους τέσσερις εργαζόμενους να μείνει χωρίς δουλειά και ένας στους είκοσι να εγκαταλείψει τη χώρα.
Τώρα είναι η σειρά της Ιρλανδίας. "Υπάρχουν μερικές καλές ειδήσεις," επέμεινε o γάλλος τεχνοκράτης* Philippe Mills, πρόεδρος της υποεπιτροπής της ΕΕ για τα κρατικά ομόλογα, σε μια συγκέντρωση τρομοκρατημένων επενδυτών ομολόγων, στις Βρυξέλλες, μερικές ημέρες πριν από τη σύνοδο του Οκτωβρίου. Σύνοδος Κορυφής, που φτιάχτηκε για να θεραπεύσει ή να τσακίσει το ευρώ. "Η Ιρλανδία υπερκαλύπτει τώρα τους στόχους που θέσαμε", δήλωσε ο Mills, σημειώνοντας με θαυμασμό πώς οι μεγαλύτερες, στην ευρωζώνη, μειώσεις των μισθών και περικοπές των δαπανών είχαν αποκαταστήσει την ανταγωνιστική θέση της Κελτικής Τίγρης και προώθησε το εμπορικό της ισοζύγιο σε θετικό πεδίο, σε θετικό πρόσημο.
Αυτό ήταν ακριβώς το είδος της «εσωτερικής υποτίμησης» που η τρόικα -το αυτοσχέδιο συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) και ΔΝΤ που διαχειρίζεται τα της κρίσης του ευρώ- συνταγογράφησε, για τη σπάταλη όχθη της Μεσογείου.
Μετά από δύο χρόνια, δρακόντειας λιτότητας, η Ελλάδα, είναι εγκλωβισμένη σε οικονομική κατάρρευση και κοινωνική αναταραχή, θα μπορούσε να πει κάποιος ότι, η κυβέρνηση του σοσιαλιστή Γιώργου Παπανδρέου, όδευε στη χρεοκοπία. Η Πορτογαλία, με τεράστια προβλήματα ανταγωνιστικότητας που αντιμετωπίζει, επίσης, φαινόταν κοντά στην πτώχευση. Στην Ισπανία, η ύφεση και η ανεργία στο 24 τοις εκατό κόστισε στον σοσιαλιστή πρωθυπουργό José Luis Rodríguez Zapatero, τη δουλειά του, όταν σαρώθηκε από ένα μέλος του δεξιού Λαϊκού Κόμματος στις εκλογές του Νοεμβρίου 2011.
Τέλος, η Ιταλία, η τρίτη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή οικονομία, με το τεράστιο δημόσιο χρέος, ήταν τώρα το θέμα του μεγάλου ξεπουλήματος από τους επενδυτές ομολόγων. Τα επιτόκια για τα κρατικά χρέη της Ιταλίας έχουν εκτοξευθεί, πάνω από 7 τοις εκατό, πέντε βαθμούς υψηλότερη από ό, τι στη Γερμανία, ανεβάζουν το κόστος της εξυπηρέτησης του χρέους πέρα από τα όρια της βιωσιμότητας.
Ούτε καν η οικονομία της Gucci, Prada και η Fiat φαινόταν σε θέση να ανταγωνιστούν με τον πυρήνα της ευρωζώνης και να αποτελέσουν τρόπο εξόδου από την κρίση. Το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος στην Ιταλία έπεσε ελάχιστα, σε σύγκριση με το 10 τοις εκατό μείωση κόσους εργασίας στην Ιρλανδία, από την έναρξη της κρίσης. Για τον Mills και τους άλλους ευρωκράτες στα γραφεία της Ένωσης στις Βρυξέλλες, στο ετήσιο συνέδριο για τις χρηματοπιστωτικές αγορές και το δημόσιο χρέος της Ευρώπης, όλο αυτό ήταν απόδειξη ότι η «Club Med» οικονομίες δεν είχαν προχωρήσει αρκετά κατά μήκος της διαδρομής της Ιρλανδίας ήτοι στις μειώσεις μισθών και τις περικοπές των δαπανών.
Χωρίς εσκούδος λίρες,, δραχμές ή πεσέτες να έχουν απομείνει για να λάβει χώρα ο εύκολος τρόπος για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας (δηλαδή, δραστική υποτίμηση του νομίσματος), μόνο η περισσότερη εσωτερική υποτίμηση, πεοκρίθηκε σαν ο μόνος τρόπος για τη Μεσόγείο, για να μπει και πάλι στο προσκήνιο.
Θα ήταν φυσικό για τους κοστουμάτους - φρακοφόρους τιμωρούς-ομολογιούχους, τους τραπεζίτες, και τους οικονομικούς αναλυτές των οίκων αξιολόγησης, στο συνέδριο, να πειστούν από αυτό το επιχείρημα, αλλά δεν πείστηκαν. Τώρα, μετά από μήνες φόβου και χάους, στις αγορές ομολόγων, λίγοι επενδυτές πιστεύουν ότι, η ταυτόχρονη εφαρμογή προγράμμάτων λιτότητας είναι μια διαδρομή προς την ανάπτυξη και τη μείωση του χρέους. «Η Ιρλανδία έχει εκπληρώσει όλες τις συνθήκες που επιβάλλονται. Έχει ακόμη εξασφαλίσει συμπληρωματικά, κάποιες εξαγωγές με γνώμονα την ανάπτυξη. Αλλά η παγκόσμια οικονομία άλλων χώρων, καθώς και ο κινητήρας θα αρχίσει σύντομα να διαλύεται", δήλωσε ο Willem Buiter, επικεφαλής οικονομολόγος της Citigroup, στο ίδιο συνέδριο. Συνέχισε [ο Buiter] δυσοίωνα, «τη στιγμή που ο λύκος βρίσκεται στην πόρτα της Ιταλίας και εμείς βρισκόμαστε στα πρόθυρα άλλης μίας ύφεσης, ίσως τότε θα επανεξετάσουν την κατάσταση."
Ήταν ανατριχιαστικό το να ακούγεται ένας σύμβουλος της Citigroup, σαν προοδευτικός, σκοτεινός προφήτης κακών, όπως ο Πολ Κρούγκμαν στην κριτική του γισ την ευρωζώνη και την οικονομική ορθοδοξία. Αλλά αυτό είναι μόνο ένα μέτρο του πόσο σάπια είναι τα πράγματα στην ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Για να πάρετε μια πραγματική αίσθηση για το τι σημαίνει "υπερκάλυψη στόχων", σε ένα πρόγραμμα προσαρμογής της Τρόικας, έχω παρακολουθήσει το ετήσιο συνέδριο των αριστερών ιρλανδικών think tank TASC στο Croke Park Gaelic, ποδοσφαιρικό γήπρδο στο Δουβλίνο. Το γήπεδο ήταν η σκηνή της σφαγής της Ματωμένης Κυριακής (Bloody Sunday) του 1920, όταν η Βασιλική ιρλανδική χωροφυλακή άνοιξε πυρ εναντίον των θεατών, σκοτώνοντας δεκατέσσερις.
Αιματηρή σφαγή (Bloody Massacre) φάνηκε ο κατάλληλος όρος για την απόδοση -την περιγραφή- του μοντέλου της Ιρλανδίας στο πρωτάθλημα λιτότητας. "Φυσικά και μπορείτε να απαλλαγείτε από το εμπορικό έλλειμμα αν υπονομεύσετε την οικονομία και μειώσετε έτσι δραστικά, τις εισαγωγές», δήλωσε ο Michael Taft, οικονομολόγος στο Ιρλανδικό εργατικό συνδικάτο UNITE. Έχει καταγραφεί μια σειρά από ανατριχιαστικές στατιστικές: η εγχώρια ζήτηση στην Ιρλανδία είναι κάτω από 29 τοις εκατό από το 2008. Οι επενδύσεις μειώθηκαν κατά 72 τοις εκατό. Η ανεργία αυξήθηκε από 6,5 τοις εκατό στο 14,4 τοις εκατό σε τρία χρόνια, ενώ το ήμισυ των ανέργων εργαζομένων είναι μακροχρόνια άνεργοι. Εκτός από το να δημιουργεί σοβαρές δυσκολίες για τους αδύναμους, οι περικοπές στον τομέα της βασικής κοινωνικής πρόνοιας, από τα επιδόματα τέκνου έως τις συντάξεις, που συνταγογραφούνται από την Τρόικα και με ενθουσιασμό εγκρίνονται από τις διαδοχικές ιρλανδικές κυβερνήσεις, υπάρχει μια τεράστια αρνητική πολλαπλασιαζόμενη επίδραση στην ανάπτυξη. "Ένα ευρώ που κόβονται από τα οφέλη μπορεί να σημαίνει στην πραγματικότητα περισσότερα από ένα ευρώ από το ΑΕΠ, δεδομένου ότι οι άνεργοι και φτωχοί εργαζόμενοι δεν αποταμιεύουν πρακτικά, τίποτα από το εισόδημά τους", δήλωσε ο Taft. Οποιαδήποτε βελτίωση των εξαγωγών περιορίζεται σε κέρδη πολυεθνικών, αποταμιευόμενα σε οικονμικούς θύλακες της Ιρλανδίας, όπου τα έσοδα των εταιρείών όπως η Google και η Bayer σταθμεύουν για λίγο στο Emerald Isle, στ απλαίσια της παγκόσμιας στρατηγικής ελαχιστοποίησης των φορολογικών τους δαπανών, αξιοποιώντας το 12,5 τοις εκατό φορολογικό συντελεστή για τιε επιχειρήσεις στην Ιρλανδία. "Είναι βοηθεια για τη μείωση του εμπορικού ελλείμματος, αλλά δεν κάνει τίποτα για την εγχώρια οικονομία", δήλωσε ο Taft. Πράγματι, το χρέος της Ιρλανδίας εξακολουθεί να είναι εκτός ελέγχου μετά από το πιο ακριβό σχέδιο διάσωσης τράπεζας στην ιστορία. Τηρουμένων των αναλογιών, το χρέος της Ιρλανδίας είναι τόσο μεγάλο όσο και της Ελλάδας.
Τα ξυλινα κλειστά παράθυρα των μικρών μαγαζιών γύρω από το γήπεδο, οι στριμωγμένοι νέοι και πρώην εργαζόμενοι στις κατασκευές, να κρέμονται έξω από το γραφείο του τοπικού ΟΑΕΔ, για το επίδομα ανεργίας ήταν οι περαιτέρω προκλήσεις - ορόσημα, για την ιρλανδική Success Story. Στην O'Connell Street, Πολωνοί μετανάστες - εργάτες αγκαλιάζονται αποχαιρετώντας ο ένας τον άλλο και επιβιβάζονται στο λεωφορείο με προορισμό την Κρακοβία. Αυτή η επιστροφή των μεταναστών ήταν μέρος του σχέδιου της ευρωζώνης για να καταστεί η ευρωπαϊκή αγορά εργασίας πιο "ευέλικτη". Αλλά κανείς δεν φανταζόταν ότι περίπου 100.000 Ιρλανδοί θα μπορούσαν επίσης να κατευθύνονται προς τον Καναδά, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, γυρίζοντας το ρολόι δεκαετίες πίσω, στην εποχή της μετανάστευσης.
"Όπου ήταν δεκαπέντε καταστήματα, έχουν μείνει πια πέντε. Τίποτα δεν κινείται στο Δουβλίνο", δήλωσε ο Derek Manley, ο οποίος μας οδήγησε μέσα από την πόλη.
Στις όχθες του ποταμού Liffey, έξω από το γυάλινους κύβους δίπλα στα γραφεία των Διεθνών Λογιστικών Υπηρεσιών, το λιπόσαρκο χάλκινο γλυπτό του Rowan Gillespie έμοιαζε περισσότερο σαν ένας φόρος τιμής στους εκατοντάδες χιλιάδες Ιρλανδούς που εκδιώχθηκαν κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Πείνας του 1840.
Καθώς οι τράπεζες τροφίμων πολλαπλασιάζονται και η Ιρλανδία ετοιμάζεται να ασχοληθεί με 300.000 ιδιοκτήτες ακινήτων σε πτώχευση, και τις επικείμενες κατασχέσεις. "Οι κατασχέσεις είναι ταμπού, λόγω της ιστορίας μας," δήλωσε ο Tom McDonnell, οικονομολόγος της TASC και πολιτικός αναλυτής. "Αλλά κάτι θα πρέπει να γίνει. Υπάρχει τώρα ένα λαϊκό κίνημα που δικεδικέι διαγραφή χρεών για τους ιδιοκτήτες σπιτιών."
Οι κάτοικοι των πολυτελών αρχοντικών της Shrewsbury Road έχουν ήδη καταγράψεί το χρέος τους. Πτωχεύοντας την ανάπτυξη ακίνητων περιουσιών, έχουν ξεφορτωθεί δισεκατομμύρια χρεών στην -κρατικής ιδιοκτησίας- "bad bank" NAMA, που δημιουργήθηκε από την κυβέρνηση για να μαζέψει τα τοξικά χρέη του Real Estate.
Ωστόσο, όπως σημείωσε με πικρία o Manley κατά την οδήγηση μέσα από αυτά τα προάστια, κανένας από αυτούς τους προνομιούχους ιδιοκτήτες (βασιλιάδες - ιδιοκτήτες τους ονομάζει) δεν έχουν χάσει τα σπίτια-τρόπαιο τους. Η ΝΑΜΑ τους πληρώνει ακόμα κατά μέσο όρο 200.000 ευρώ ετησίως, ενώ η ανακτανομή του χρέους έχει ολοκληρωθεί.
Οι διαβόητοι κερδοσκόποι, όπως ο Sean Dunne, ο οποίος ανέπτυξε το λεγόμενο Mile Style στην αριστοκρατική Knightsbridge του Λονδίνου, εγκατέλειψαν την ευρωπαϊκή ύφεση, αφήνοντας δισεκατομμύρια χρέη, και αγόρασε ένα σπίτι στο Greenwich, Κονέκτικατ, δίπλα στο δισεκατομμυριούχος hedge-fund Paul Tudor Jones.
Η ιρλανδική κυβέρνηση, τώρα είναι ιδιοκτήτης δύο μεγάλων τραπεζών-ζόμπι της Ιρλανδίας, έχει δεσμευτεί να εξοφλήσει κάθε σεντ στους πιστωτές τους. Τον Οκτώβριο θα χορηγηθεί 1 δισεκατομμυρίων δολαρια σε ανώτερους κατόχους ομολόγων της Anglo-Irish, την αγαπημένη τράπεζα του Real Estate »κατά τη διάρκεια των ετών thw φούσκας. Μόλις όλα τα χρέη έχουν καταβληθεί, η τράπεζα θα πάει πάσο. Τόσο ενθουσιώδης με την επιβολή λιτότητας στο δημόσιο και τόσο γενναιόδωρη στην κοινωνικοποίηση του τραπεζικού χρέους, η Ιρλανδία είναι ένα άθλιο παράδειγμα της «επιτυχίας» της εσωτερικής υποτίμησης και της εξάλειψης του εμπορικού ελλείμματος.
Αλλά υπάρχει μια τρομερή αλήθεια για την Ορθοδοξία των ευρωκρατών εκτός αν η Ευρώπη αναλάβει δράση για την τόνωση της ζήτησης, τη τακτοποίηση του δημόσιου χρέους σε ευρώ και ομόλογα και χαλιναγώγηση των εμπορικών ανισορροπιών, η Ιρλανδία είναι πράγματι το μόνο μοντέλο που διαθέτει η Ευρώπη για τις ελλειμματικές χώρες του Νότου.
Η παγίδα του χρέους της ευρωζώνης είναι στην πραγματικότητα μια κλασική κρίση των ισοζυγίων πληρωμών. Τα περίπου 180 δισεκατομμυρία δολάρια, των συγκεντρωμένων εμπορικών ελλειμμάτων της Ισπανίας, της Ιταλίας, της Πορτογαλίας και της Ελλάδας -συμπεριλαμβανομένων των τόκων και των επαναπατριζόμενων κερδών- είναι ίσο με το εμπορικό πλεόνασμα της Γερμανίας. Το Club Med πρέπει να εισάγει κεφάλαια για τη χρηματοδότηση των ελλειμμάτων της.
Πριν από την κρίση, τα χρήματα επενδύονταν σε αγορές υψηλότερης απόδοσης, ελληνικά, ισπανικά και πορτογαλικά ομόλογα και οι επενδύσεις σε ακίνητη περιουσία στην Ιρλανδία και την Ισπανία, με πιστωτική άνεση που παρεχόταν από τις τράπεζες και τις αγορές σε αναζήτηση υψηλότερων αποδόσεων, χωρίς τον κίνδυνο των συναλλαγματικών ισοτιμιών. Το ευρώ, ούτως ή άλλως, ήταν προϊόν μέας μη αναστρέψιμης νομισματικής ένωσης.
Λίγοι θυμόμαστε πως ο πρόεδρος της Αργεντινής Κάρλος Μένεμ είχε χρησιμοποιήσει τους ίδιους όρους, όταν μίλησε στο νομισματικό συμβουλίο της χώρας, για τη σύνδεση που πραγματοποιήθηκε στην ισοτιμία του πέσο με το δολάριο ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 πριν από τη δραματική χρεοκοπία και υποτίμηση του 2002.
Για χρόνια, η εμπιατοσύνη σε οικονομίες όπως αυτή της Ελλάδας, των οποίων η δημοσιονομική κατάσταση ήταν φτιαγμένη από τη δημιουργική λογιστική της Goldman Sachs - το ευρώ-πείραμα φαίνόταν να πετυχαίνει. Αλλά δεδομένου ότι η φούσκα έσκασε το 2008, προκάλεσε αρνητικές αντιδράσεις και έσφιξε το βρόχο του φόβου και της αφερεγγυότητας στο Νότο και οδήγησαν έτσι τα κεφάλαια στον Βορρά. Τα ομόλογα των περιφερειακών οικονομιών είναι πια τοξικά, καθώς και στις άλλοτε ακμάζουσες αγορές ακινήτων στην Ισπανία και την Ιρλανδία είναι πια μη βιώσιμες. Έτσι, η χρηματοδότηση των ελλειμμάτων της ευρωζώνης πρέπει να προέρχεται από δημόσιες πηγές, όπως είναι η ΕΚΤ ή το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Αν αυτή η χρηματοδότηση δεν είναι επαρκής, η μόνη εναλλακτική λύση, πέρα από την έξοδο από την ευρωζώνη, είναι να ακολουθήσει η Ιρλανδία για την εσωτερική διαδρομή υποτίμηση. Αλλά αν κάθε χώρα έχει την ίδια διαδρομή, η ζήτηση θα καταρρεύσει και η Ευρώπη θα διολισθήσει σε αυτό που επικεφαλής του ΔΝΤ Lagarde ονομάζεται "χαμένη δεκαετία" της αρνητικής ανάπτυξης, καθιστώντας το περιφερειακό χρέος ακόμη πιο τοξικό.
"Εμείς δεν ανταγωνιζόμαστε τη Γερμανία. Εμάς μας ανταγωνίζονται οι άλλες χώρες των PIIGS [Πορτογαλία, την Ιταλία, την Ιρλανδία και την Ισπανία]. Έτσι σε περίπτωση εσωτερικής υποτίμησης, είναι η Πορτογαλία και η Ισπανία που θα υποφέρουν», δήλωσε ο Έλληνας βουλευτής Βαγγέλης Παπαχρήστος.
Ο Β. Παπαχρήστος, ένας νεοκεϋνσιανός οικονομολόγος από τη φτωχή περιοχή Πρέβεζας, προσέφερε ένα ιστορικό παράδειγμα. Η ευρωζώνη είναι στην πραγματικότητα μια αναβίωση του -υπάρχοντος πριν τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο- κανόνα του χρυσού. Εάν επιδιώκονται μαζικές εσωτερικές υποτιμήσεις, νεκρώνεται κάθε οικονομική δραστηριότητα.
Στη δεκαετία του '30 αυτή η συνειδητοποίηση και μόνο, σταδιακά βύθισε την οικονομία των κρατών. Έτσι οι χώρες που γνώρισαν αυτή τη βύθιση, εγκατέλειψαν την πρόσδεση στον χρυσό και τελικά επιδόθηκαν σε επεκτατικές πολιτικές. "Είμαστε τώρα στο μετα-1929 στάδιο. Όταν προσπάθησαν τότε, να επιστρέψουν στο προηγούμενο μοντέλο, αυτό δεν ήταν εφικτό to 1933, ακόμη και το 1937, όταν η FDR συνειδητοποίησε ;oti δεν θα υπάρχει επιστροφή", δήλωσε ο Παπαχρήστος. Πόσο καιρό θα πάρει αυτή τη φορά; "Όσο οι κυβερνήσεις εξακολουθούν να εξουσιάζονται από τους τραπεζίτες», απάντησε, κατά τη διάρκεια της συζήτησης στην Ελληνική Βουλή το βράδυ της τελικής ψηφοφορίας για την ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Παπανδρέου.
Η επίκληση της ύφεσης** από τον Παπαχρήστο μπορεί να φαινόταν απίθανη σε οποιαδήποτε άλλη χώρα. Αλλά η κατάθλιψη** είναι η μόνη λέξη για να περιγράψει την ελληνική κοινωνία μετά από δύο χρόνια Τρόικας με γνώμονα την δυστυχία. "Η οικονομία έχει καταρρεύσει? Καμία τράπεζα δεν δανείζει χρήματα πια», δήλωσε ο Στέλιος Κούλογλου, ο επικεφαλής ενός νέου τηλεοπτικού καναλιού στο Διαδίκτυο (TVXS). «Ο Παπανδρέου έχει έφυγε από μόνος του. Ο επόμενος θα φύγει με ελικόπτερο", πρόσθεσε με χαμόγελο. Η ανεργία αυξήθηκε από περίπου 7 τοις εκατό σε περίπου 18 τοις εκατό σε τρία χρόνια. Μικρές επιχειρήσεις έχουν καταρρεύσει, 68.000 καταστήματα έκλεισαν κατά το παρελθόν έτος. Τα νοσοκομεία μένουν χωρίς βασικές προμήθειες και προσωπικό. «Λόγω των περικοπών, τώρα έχουμε δύο νοσοκόμες για κάθε εξήντα ασθενείς», δήλωσε η Όλγα Κοσμοπούλου, γιατρός στο μεγάλο νοσοκομείο Νίκαιας, όπου οι ασθενείς στοιβάζονται σε θαλάμους και άστεγοι άνδρες βρήκαν καταφύγιο στους διαδρόμους. "Οι ασθενείς που χρεώνονται 80 έως 100 ευρώ για τις εξετάσεις τώρα, με αποτέλεσμα να μην εμφανίζονται", πρόσθεσε.
Μου σύστησε μία καθαρίστρια που εργάζόταν για έναν εργολάβο καθαρισμών, η οποία κέρδιζε 500 ευρώ το μήνα για δεκαεξάωρη ημερήσια απασχόληση. "Δεν έχει ούτε εργασιακά δικαιώματα ούτε συνδικαλιστικό φορέα», είπε ο Κοσμοπούλου.
Μετά από μια σειρά από περικοπές μισθών και την επιβολή δέκα νέων φόρων εφαρμόζονται ακόμη και σε εισοδήματα πενιχρά έως και 5.000 ευρώ το χρόνο, το βιοτικό επίπεδο για τους 800.000 εργαζόμενους του δημόσιου τομέα έχει μειωθεί κατά περισσότερο από 70 τοις εκατό. "Έχω κερδίσει 2.600 ευρώ το μήνα», δήλωσε η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών Βούλα Παπαγιάννα. «Έχουν κοπεί ο μισθός μου από 30 τοις εκατό και 40 τοις εκατό και έχουν προστεθεί περισσότεροι φόροι.
Τώρα κερδίζω λιγότερα από 1.000 ευρώ."
Σε ένα κέντρο διανομής τρόφίμων και ιατρικών υπηρεσιών το οποίο διευθύνεται από την ΜΚΟ Γιατροί του Κόσμου στην χτυπημένη από την ύφεση πόλη, του Περάματος, νότια της Αθήνας, εκατοντάδες ηλικιωμένοι στέκονται ουρά των συσσιτίων κάθε μέρα. "Είναι η πρώτη ανθρωπιστική κρίση σε μια ανεπτυγμένη ευρωπαϊκή χώρα», δήλωσε ο σκηνοθέτης Άρης Χατζηστεφάνου. Στο άλλο άκρο του ηλικιακού φάσματος, οι νέοι, οι οποίοι οργάνωσαν την Generation 700 (αναφορά στο μέσο όρο των μισθών για άτομα κάτω των 30) από τις εκδηλώσεις κατά ης αστυνομικής βίας, το 2008 στην Αθήνα, αστειεύονται αλλάζοντας το όνομα της οργάνωσης σε Generation 500, για να απεικονίσουν τις τελευταίες εξελίξεις.
Ίσως τα πιο άγρια μέτρα λιτότητας είναι ένας νέος φόρος επί ακινήτων, που επιβάλλεται μαζί με το λογαριασμό του ηλεκτρικού ρεύματος. "Συνεργαζόμαστε με ανθρώπους που τους έκοψαν το ρεύμα επειδή δεν πλήρωσαν το φόρο", δήλωσε η Ιωάννα, μία ακτιβίστρια του Oxidiodia, και του κινήματος «δεν πληρώνω» που οργανώνει την πολιτική ανυπακοή κατά του φόρου.
Με δράση που χαρακτηρίζουν το ατρόμητο ελληνικό κίνημα των Αγανακτισμένων, ηλεκτρολόγοι που έχουν ενταχθεί στο κίνημα, επανασύνδέουν τις παροχές ρεύματος .
Υπάρχουν παρόμοιες διαμαρτυρίες στα διόδια στις εθνικές οδούς, όπου οι εργαζόμενοι σηκώνουν τις μπάρες ελέγχου σε συγκεκριμένες μέρες και επιτρέπουν έτσι την ελεύθερη διέλευση. Και αυτό γίνεται για την καταπολέμηση των μέτρων λιτότητας.
Οι ευφάνταστες διαμαρτυρίες κατά της λιτότητας αυξάνονται σε ολόκληρη την Ευρώπη. Στην Ισπανία, όπου οι εξώσεις των ιδιοκτητών ενός σπιτιού είναι πολύ πιο συχνές από ό, τι στην Ιρλανδία ή την Ελλάδα, διαμαρτυρίες γίνονται έξω από τα συγκεκριμένα σπίτια, και πολλές εξώσεις εμποδίστηκαν. Στην πορεία προς τις ισπανικές εκλογές, το κίνημα indignado πραγματοποίησε μαζικές διαδηλώσεις, αψηφώντας τις απαγορεύσεις της αστυνομίας για τις διαδηλώσεις στην Puerta del Sol στο κέντρο της Μαδρίτης, όπου έγινε η πρώτη κατάληψη δημόσιας πλατείας στην Ευρώπη, τον Ιούνιο. Αυτό ενέπνευσε παρόμοιες δράσεις στην Αθήνα, όπου η πλατεία Συντάγματος καταλήφθηκε για δύο μήνες το περασμένο καλοκαίρι, και τώρα στις αμερικανικές πόλεις [με το κίνημα Occupy Wall Street], επίσης.
Αλλά η αποσύνδεση μεταξύ tης ζωντανής πολιτικής διαμαρτυρίας της Ευρώπης και της πολιτικής της ωμής εξουσίας είναι εντυπωσιακή. Στην Ισπανία και την Ελλάδα, σοσιαλιστικές κυβερνήσεις θα αντικατασταθούν σύντομα από συντηρητικές στα πλαίσια του σχέδίου για την επιτάχυνση των προγραμμάτων εσωτερικής υποτίμησης. Στην Πορτογαλία αυτό έχει ήδη συμβεί στις εκλογές του Ιουνίου, όταν ο Ζοζέ Σόκρατες ηττήθηκε από ένα νεοφιλελεύθερο υποψήφιο πριν ακόμα ξεκινήσει η λιτότητα.
Στην Ιρλανδία, μετά το σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού με το συντηρητικό Fine Gael, το Εργατικό Κόμμα διαπομπεύτηκε για την προδοσία της προεκλογικής του υπόσχεσης ότι θα ακολουθούσε τον "τρόπο του Εργατικού Κόμματος" και όχι τον τρόπο της Φρανκφούρτης." Οι Βόρειοϊρλανδοί σοσιαλδημοκράτες του Σιν Φέιν, το μόνο κόμμα που είναι σαφώς σε αντίθεση με την τρόικα της ορθοδοξίας, είναι ακόμη μια περιθωριακή παρουσία στο Νότο.
Φαίνεται ότι υπάρχουν δύο βασικοί λόγοι για την αποτυχία της ευρωπαϊκής Αριστεράς να επωφεληθεί από τις αυθόρμητες λαϊκές διαμαρτυρίες.
Πρώτη είναι η κυρίαρχη κρίση, ως κριτήριο λήψης αποφάσεων, η οποία μετατοπίζεται από την εθνική αρένα στις Βρυξέλλες, το Βερολίνο, το Παρίσι και τη Φρανκφούρτη. Τα έκτακτα γεγονότα στην Ελλάδα είναι το πιο ακραίο παράδειγμα. Πρώτος, ο Παπανδρέου πρότεινε τη διενέργεια δημοψηφίσματος για τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου στις Βρυξέλλες, στην οποία η Ελλάδα θα λάβει περαιτέρω χρηματοδότηση της τρόικας, με αντικείμενο διαπραγμάτευσης το κούρεμα του χρέους (την αθέτηση πληρωμών στη πραγματικότητα) του 50 τοις εκατό του χρέους της. Σε αντάλλαγμα, θα απολαύσει έναν ακόμη γύρο της άγριας λιτότητας που ζητήθηκε, περιλαμβανομένης της απόλυσης των 150.000 εργαζομένων στον δημόσιο τομέα σε μία περίοδο τριών ετών, νέων φόρων και την πιθανή κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας.
Το σχέδιο δημιούργησε επίσης μία «ομάδα παρακολούθησης», στην οποία μια ομάδα τεχνοκρατών του ευρώ θα "συμβουλεύει και να προσφέρει βοήθεια προκειμένου να διασφαλιστεί η έγκαιρη και πλήρης εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων." Αυτή η πρόκληση για την εθνική κυριαρχία, δεν θα μπορούσε παρά να προκαλέσει την ανάσυρση μνημών από την ταπεινωτική εμπειρία του 1893, όταν η Ελλάδα δήλωσε αδυναμία πληρωμής του εξωτερικού χρέους της, και αργότερα αναγκάστηκε να φιλοξενήσει επιθεωρητές από τη Γερμανία και άλλες χώρες της Βόρειας Ευρώπης και εκπροσώπους των πιστωτών της, οι οποίοι επέβαλαν φόρους που χρησιμοποιήθηκαν για την αποπληρωμή του χρέους και όχι ως πόροι του εθνικού προϋπολογισμού.
Η απειλή που η τρόικα για τη διαχείριση της κρίσης θέτει για τη δημοκρατία και την εθνική κυριαρχία μόλις άρχισε να εμφανίζεται. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι τα δύο τρίτα των Ελλήνων αντιτίθενται στην συμφωνία των Βρυξελλών. Ωστόσο, όταν ο Παπανδρέου ανακοίνωσε ένα δημοψήφισμα, η ανταπόκριση από τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο έδειξε την δυσανεξία τους για τα δημοκρατικά δικαιώματα. Ο Όλι Ρεν ο Φινλανδός επίτροπος της ΕΕ για τις οικονομικές και νομισματικές υποθέσεις, ονόμασε το προγραμματιζόμενο δημοψήφισμα "παραβίαση της εμπιστοσύνης" και απαίτησε από όλα τα ελληνικά πολιτικά κόμματα υπογράψουν ένα έγγραφο που να τα δεσμεύει για την συμφωνία των Βρυξελλών. Η Γερμανίδα Καγκελάριος Μέρκελ και ο Γάλλος πρόεδρος Σαρκοζί-που ονομάζονται περιφρονητικά στη Νότια Ευρώπη, Merkozy- προειδοποίησε ότι η Ελλάδα θα αποβληθεί από το ευρώ, εάν ο λαός απορρίψει το σχέδιο λιτότητας. Γνωρίζοντας ότι μετά από ένα τέτοιο επιθετικό τελεσίγραφο, πολύ λίγοι Έλληνες θα τολμούσαν να ψηφίσουν "όχι". η ελληνική αριστερά απέρριψαν το δημοψήφισμα και κατηγόρησε τον Παπανδρέου για εκβιασμό του λαού.
"Η στάση από Μέρκελ και Σαρκοζί ήταν μια κατάφωρη παραβίαση του ευρωπαϊκού δικαίου και του συνταγματικού δικαιώματός μας στην αυτοδιάθεση", δήλωσε ο Γιώργος Κατρούγκαλος, ένας αριστερός καθηγητής Νομικής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο στην Αθήνα. "Έμεινα έκπληκτος ότι η αριστερά δεν υποστήριξε το δημοψήφισμα. Δεν μπορούμε να υποστηρίζουμε την άμεση δημοκρατία μόνο όταν ξέρουμε ότι θα κερδίσουμε" Ο διχασμός για το δημοψήφισμα ήταν μόνο ένα παράδειγμα της δυσκολίας της διοργάνωσης του κάτι παραπάνω από μία μαζική διαμαρτυρία, όταν τα κέντρα λήψης αποφάσεων υποδεικνύουν στροφή προς τεχνοκράτες.
Ένα ταιριαστό τέλος σε αυτό το κεφάλαιο της κρίσης στην Ελλάδα ήταν, ο σχηματισμός προσωρινής κυβέρνησης το Νοέμβριο που χρεώθηκε με την εφαρμογή της συμφωνίας των Βρυξελλών. Θα αποτελείται από τεχνοκράτες υπό την εποπτεία του πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου, πρώην αντιπροέδρος της ΕΚΤ. Η μόνη [σηματοδοτούσα - συμβολική] ενέργεια, [ορατή] σε οποιοδήποτε τμήμα της κοινής γνώμης ήταν η ένταξη ως υπουργός Μεταφορών του Μάκη Βορίδη, ενός ηγέτη του ανερχόμενου ακροδεξιού ΛΑΟΣ, γνωστού για τις ρατσιστικές επιθέσεις εναντίον των Αλβανών μεταναστών.
Το ζήτημα της κυριαρχίας έχει διχάσει και την αριστερά στο έργο της, την αμφισβήτηση της οικονομίας της ύφεσης που είναι τώρα στη μόδα. Υπάρχουν δύο απαντήσεις στο ζητιάνο σου γείτονα σου στην εσωτερική υποτίμηση. Η μία είναι μια γρήγορη διαδρομή (το fast track) ήτοι κάποιου είδους κεϋνσιανής πολιτικής για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, όπου τα θέματα της ΕΚΤ, του Ευρωπαϊκού χρέους σε αντάλλαγμα για το δημόσιο χρέος, η μείώση έτσι των επιτοκίων για την σαν πολιτική στη δοκιμαζόμενη εριφέρεια, μαζί με την αξιοποίηση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων για την τόνωση των επενδύσεων με γνώμονα την ανάπτυξη .
Αυτό είναι ό, τι Stuart Holland, οικονομολόγος στο Πανεπιστήμιο της Πορτογαλίας της Κοΐμπρα, υπερασπίστηκε για περισσότερο από μια δεκαετία. "Μπορούμε να έχουμε ένα ευρωπαϊκό New Deal με τα υπάρχοντα θεσμικά όργανα», δήλωσε ο Holland κατά τη διάσκεψη του Δουβλίνου (TASC). "Εμείς θα δανειστούμε για να επενδύσουμε σε οτιδήποτε, από τις μεταφορές έως την αστική ανάπλαση." Εν τω μεταξύ, "η Κίνα θα βρει ευκαιρία να αγοράσει ευρωομόλογα ως εναλλακτική λύση στην αγορά ομολόγων του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ», είπε. Η λογική της μαζικής έκδοσης ευρώομόλόγων θα αποτρέψει μια σειρά από αθετήσεις πληρωμών και κατάρρευση του ευρώ. Είναι τόσο συναρπαστικό [το σχέδιο αυτό] και το ότι οι περισσότεροι συμμετέχοντες στη διάσκεψη των Βρυξελλών ομολογιούχοι οι οποίοι
συμμετείχαν σε συνεδρίαση για το θέμα θεωρούν ότι είναι απολύτως βιώσιμο.
Το εξοργιστικό πράγμα για την κρίση είναι ότι, όταν αντιμετωπίζεται ως ενιαία μονάδα, η ευρωπαϊκή οικονομία πληροί τις προϋποθέσεις για μια προοδευτική επεκτατική προσπάθεια για δημιουργία θέσεων εργασίας με καλές αμοιβές. Επιλεκτική η βιομηχανική πολιτική θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να αντισταθμίσει τη διαφορά ανταγωνιστικότητας μεταξύ περιφέρειας και πυρήνα, η πραγματική αιτία της κρίσης. για τον Έλληνα σοσιαλιστή βουλευτή Παπαχρήστο ο οποίος σκέφτεται μηχανισμούς που θα μπορούσαν να εισαχθούν, σύμφωνα με τις γραμμές που προτείνονται από οικονομολόγος όπως ο Τόμας Palley, να τελειοποιήσουν τη νομισματική πολιτική για τη διόρθωση των ανισορροπιών της ευρωζώνης.
Κάποια παραλλαγή ενός «Ευρωπαϊκού New Deal", όπως ο Holland και ο έλληνας οικονομολόγος Γιάννης Βαρουφάκης το αποκαλούν, υποστηρίζεται από την πλειοψηφία των αριστερών κομμάτων. Αλλά θέτει εξαιρετικά δύσκολα ζητήματα της κυριαρχίας και του δημοκρατικού ελέγχου. Επί του παρόντος, ιδρύματα όπως η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, η οποία όπως πιστεύει ο Holland, μπορεί να "αιχμαλωτιστεί" από την αριστερά και να μετατραπεί σε όχήμα για την οικονομική αλλαγή, είναι μόλις και μετά βίας ορατό. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξακολουθεί να είναι μια θλιβερή παρωδία της πραγματικής δημοκρατίας.
Το σχέδιο της άλλης αριστεράς, είναι να καθυστερήσει την αποπληρωμή της οφειλής και απλά ζητάει την εγκατάλειψη της νομισματικής ένωσης. "Αυτό είναι ένα νεοφιλελεύθερο σχέδιο, και πρέπει να σπάσει", δήλωσε ο οικονομολόγος του Πανεπιστημίου Galway Terry McDonough στο συνέδριο του Croke Park- TASC. Σε κάθε περίπτωση, πρόσθεσε, διάλυση συμβαίνει ήδη, με μαζικές αναλήψεις από τις ιρλανδικές και ελληνικές τράπεζες. "Θα ήθελα να συστήσω τη στερλίνα", αστειεύτηκε σε ένα ενδιαφερόμενο για τα νομίσματα, ακροατήριο. Ένα αυξανόμενο τμήμα της ελληνικής Αριστεράς, συμπεριλαμβανομένου του Κομμουνιστικού Κόμματος, υποστηρίζει τη θέση αυτή.
Ελεύθερες από τα δεσμά του ευρώ, οι περιφερειακές οικονομίες θα μπορούσαν να αλλάξουν το ιρλανδικό μοντέλο για κάτι πολύ πιο ελκυστικό: Για παράδειγμα, η πορεία της Ισλανδίας κάτι έχει να μας πει.
Μετά από τη δική της κρίση του χρέους της, το νησί των Βορείων Χωρών που εφάρμοσε με επιτυχία την άμεση δημοκρατία για να νομιμοποιήσει τη μη πληρωμή του χρέους, μετά την κατάρρευση των δύο -υψηλής μόχλευσης- ισλανδικών τραπεζών. Μετά την αθέτηση πληρωμών δηλώθηκε, πως στην Ισλανδία διευκολύνθηκε ο δρόμος της εξόδου από την κρίση χάρη στην ανταγωνιστική κορόνα. Αρκετοί συμμετέχοντες στο συνέδριο TASC υπερασπίστηκαν το ισλανδικό παράδειγμα, και η βουλευτής της Ισλανδίας Lilja Mósesdóttir βοήθησε να ξεκινήσει μια εκστρατεία για δημοψήφισμα στην Ιρλανδία για τα πακέτο λιτότητας της τρόικας.
Όμως, εφαρμοζόμενος ο τρόπος της Ισλανδίας, θα σήμαινε εγκατάλειψη του ευρώ, και όπως το φιάσκο του δημοψηφίσματος έδειξε στην Ελλάδα, ότι είναι μια τρομακτική προοπτική, ακόμη και για τους αριστερούς ακτιβιστές που έχουν οργανώσει διαμαρτυρίες κατά της λιτότητας.
Μετά από όλα, για τους εργαζόμενους και μικρούς αποταμιευτές θα ήταν το χειρότερο χτύπημα. Ενώ τα μέλη της ολιγαρχίας έχουν εκπατρίσει ήδη πολλά δισεκα
τομμύρία ευρώ, μεγάλο μέρος προς ελβετικούς τραπεζικούς λογαριασμούς, οι περισσότεροι Έλληνες θα δουν τις οικονομίες τους εξατμίζονται σε μια επιστροφή στην δραχμή. Ο άμεσος αντίκτυπος θα είναι 500-600% υποτίμηση. Το τραπεζικό σύστημα θα καταρρεύσει και θα πρέπει να εθνικοποιηθεί.
Συναλλαγματικοί περιορισμοί θα εφαρμόζονταν επί της τιμής των βασικών εισαγωγών, όπως το πετρέλαιο, το οποίο θα έφθανε στα ύψη, οδηγώντας σε υπερπληθωρισμό.
Η Ελλάδα θα χρεοκοπούσε αμέσως με το χρέος που είναι εκφρασμένο σε ευρώ. Η ανεργία θα αυξανόταν και η οικονομία, τουλάχιστον αρχικά, θα πήγαινε σε ελεύθερη πτώση. "Ο πόνος θα ήταν απλά πολύ μεγάλος. Θα ήταν εντελώς παράλογο να κάνει αυτό το δρομολόγιο», δήλωσε ο Padhraic Garvey, ένας Ιρλανδός ειδικός της αγοράς ομολόγων της ολλανδικής τράπεζας ING, σε μια off-the-record σύνοδο για διάλυση της ευρωζώνης στις Βρυξέλλες.
Στην Αθήνα, έχει φουντώσει το καζάνι της οργής και κυκλοφορούν θεωρίες συνωμοσίας, ο πόνος έχει ήδη προχωρήσει πέρα από τα όρια του ορθολογισμού. "Αν
μείνουμε σε αυτό τον κόσμο του ευρώ θα είναι μια δικτατορία" μου είπε η Όλγα Κοσμοπούλου, της οποίας στο χειρουργείο, όταν μιλήσαμε για προμήθειες από μαλλί βαμβάκι, μου είπε πως είχαν μόλις τελειώσει και οι ασθενείς περίμεναν στωικά στους διαδρόμους.
Μέσα ή έξω από την ευρωζώνη, θα είναι αυτοί που υποφέρουν περισσότερο.
_________________________________________
*όποτε συναντάται η λέξη αυτή, κοιτάξτε κάπου δίπλα να δείτε το πηγάδι που χάσκει απειλητικά
**προφανώς πρόκειται για λογοπαίγνιο με τη λέξη depression που δηλώνει και την ύφεση αλλά και την κατάθλιψη
Για την απόδοση Sky- Jungle Report
Επιτροπή Ελλήνων βουλευτών στην ελληνική κοινότητα Βερολίνου (ενθουσιώδης υποδοχή -VIDEO)
Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011
,
12:13 μμ
View Comments
Αναδημοσίευση από το https://realdemocracynowberlingr.wordpress.com
Δελτίο τύπου
Χτες, 30 Νοέμβρη 2011, επισκέφθηκε την ελληνική κοινότητα Βερολίνου επιτροπή βουλευτών της κυβέρνησης συνεργασίας και συνενοχής του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, με εκπροσώπους τους Μαγκούφη, Αντώναρο και Πλεύρη αντίστοιχα.
Ενσαρκώνοντας την πραξικοπηματική κατάλυση της δημοκρατίας στην Ελλάδα, με την επιβολή «τεχνοκρατών» στη διακυβέρνηση σε συνεργασία με ακροδεξιά-ναζιστικά στοιχεία, η εν λόγω συμμορία δε δίστασε να επιστρατεύσει την τρομοκρατία της ακόμα και στο Βερολίνο: μπράβοι με ρόπαλα και όπλα είχαν καταφθάσει στο κτίριο της κοινότητας, για να περιφρουρήσουν τη δημοκρατική σύναξη. Η πρακτική αυτή εξόργισε τους παριστάμενους, που απαίτησαν και πέτυχαν την απομάκρυνση της τρομοκρατικής συνοδείας.
Κατά τη διάρκεια της τοποθέτησής τους οι εκπρόσωποι των κομμάτων του μνημονίου εντυπωσίασαν με το κλίμα αγαστής συνεργασίας που επέδειξαν. Ανάμεσά τους κι ένας ναζιστής. Όχι ως παραφωνία, αλλά ως επιστέγασμα και γλαφυρή ενσάρκωση μιας πολιτικής που συνθλίβει την αξιοπρέπεια, τις προοπτικές και τις ζωές μας.
Παρόλ’αυτά, οι εκπρόσωποι της κοινοβουλευτικής εκτροπής και της χούντας των αγορών δεν κατάφεραν να πραγματοποιήσουν απρόσκοπτα το θλιβερό τους μονόλογο για τις “επαφές” τους με τη γερμανική κυβέρνηση (δλδ. το βάθεμα της εκποίησης του ελληνικού πλούτου και της εξαθλίωσης ολόκληρης της κοινωνίας): συνάντησαν την έντονη αποδοκιμασία και την έκρηξη οργής της πλειονότητας των παρισταμένων. Νέοι και νέες που έχουν εξωθηθεί τον τελευταίο καιρό στη μετανάστευση αλλά και Έλληνες του Βερολίνου όλων των πολιτικών αποχρώσεων, άνεργοι, εργαζόμενοι/ες κάθε ηλικίας, κατέστησαν για άλλη μια φορά σαφές στους εκπροσώπους του κόμματος του μνημονίου, πως δεν εκπροσωπούν κανέναν μας. Πως δεν έχουν ίχνος νομιμοποίησης, πως είναι ανεπιθύμητοι σε κάθε γωνιά του πλανήτη και πως οι ημέρες της ασυδοσίας τους είναι μετρημένες.
Ούτε Βερολίνο – ούτε πουθενά!
Η πραξικοπηματική κυβέρνηση θα μας βρει απέναντί της!
Real Democracy Now! Berlin/GR
ΛΑ.Ο.Σ. & ΣΚΑΪ - Ένας έρωτας ρουμάνικης προελεύσεως
Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2011
,
7:17 μμ
View Comments
Ορισμένες από αυτές τις περιπτώσεις είναι τόσο κραυγαλέες, όπως για παράδειγμα η πλήρης αποσιώπηση της ευρωπαϊκής δυσφορίας των τελευταίων ημερών για τη συμμετοχή της ακροδεξιάς στην ελληνική κυβέρνηση, που εύλογα αναρωτιέται κανείς αν πίσω από αυτόν τον κεραυνοβόλο έρωτα μεταξύ του κόμματος και των Αλαφούζων κρύβεται κάποιο πολύ χοντρό συνοικέσιο.
Θα προχωρήσουμε σε μια σταχυολόγηση αξιοσημείωτων γεγονότων, σε χρονολογική σειρά, όπου στο τέλος θα μπορεί ο καθένας να βγάλει τα συμπεράσματά του. Ορισμένα από αυτά έχουν αναφερθεί τους τελευταίους μήνες και σε άλλα μπλογκς, χωρίς όμως τις λεπτομέρειες των δικών μας πληροφοριών.
Η Αριστερά στο γερμανικό κοινοβούλιο και οι άκυροι εκβιασμοί της Μέρκελ
Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011
,
8:53 πμ
View Comments
Σε μια ομιλία-κεραυνό κατά της πολιτικής της Μέρκελ (CDU) και των προηγούμενων γερμανικών κυβερνήσεων, η βουλευτής του κόμματος της Αριστεράς, Sarah Wagenknecht, αναλύει τον τρόπο με τον οποίο οι γερμανικές τράπεζες -συγκεκριμένα η Deutsche Bank- και οι λοιποί "οικονομικοί καρχαρίες", όπως τους αποκαλεί, κερδοσκοπούν ανεξέλεγκτα μέσω αυτών των "πακέτων διάσωσης" που αποταμιεύουν για την Ελλάδα, τα οποία, όπως ισχυρίζεται, αντί της διάσωσης θα μας επιφέρουν την καταστροφή.
Γερμανική εφημερίδα BILD: "Στην Ελλάδα συγκυβερνούν τώρα οι αντισημίτες"
Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2011
,
11:08 πμ
View Comments
Ευτυχώς στην Ευρώπη δεν ισχύει η συνωμοσία της ελληνικής διαπλεκόμενης σιωπής και συγκάλυψης, και μπορούν ακόμα να γράφουν τα πράγματα με το όνομά τους.
Σήμερα η γερμανική εφημερίδα Bild, η μεγαλύτερη σε κυκλοφορία εφημερίδα στην Ευρώπη, με περίπου 3.000.000 πωλήσεις φύλλων ημερησίως, δημοσίευσε άρθρο στο πρωτοσέλιδό της για το Λά.Ο.Σ., περιγράφοντάς το κόμμα αυτό στην πραγματική του διάσταση.
Ιστορικές στιγμές. Σταύρος Ψυχάρης, Γιώργος Μπόμπολας και Γιάννης Αλαφούζος χαιρετούν τον δοτό πρωθυπουργό της Ελλάδος που σύντομα θα τακτοποιήσει τις υποθέσεις τους.
Όταν βλέπεις κάποιο πρόσωπο να προωθείται μανιωδώς από τα ΜΜΕ της διαπλοκής -δηλαδή τους μεγαλοεπιχειρηματίες που κοσμούν το πιο πάνω εικαστικό- και να υποστηρίζεται με πάθος από την ευρωπαϊκή επιτροπή και το τραπεζικό σύστημα, τότε σίγουρα κάτι δεν πάει καλά.
Στην προκειμένη περίπτωση, αυτό που δεν πάει καλά, είναι ότι υπέστημεν μια κραυγαλέα κατάργηση της Δημοκρατίας. Τόσο από τις πολιτικές μας μαριονέτες, όσο και από τη δημοκρατική Ευρωπαϊκή Ένωση, που ζητάει δεσμευτικό ενυπόγραφο συμβόλαιο για κάτι που υποτίθεται πως θα ψηφιστεί κατά συνείδηση από 300 βουλευτές.
Η μάσκα του "εθνοσωτήρα" νέου πρωθυπουργού είναι από την σειρά ταινιών τρόμου "Chainsaw", όπου ο δολοφόνος, προτού σκοτώσει τα θύματά του, τα περνούσε πρώτα από μια σειρά δοκιμασιών με βασανιστήρια.
Όπως και στο Βατικανό, όπως και σε κάθε άλλο καθεστώς όπου απουσιάζει η Δημοκρατία, έτσι και εδώ.
Μαζεύτηκαν στην Καπέλα Σιξτίνα, βλέπε Προεδρικό Μέγαρο, και αποφάσισαν για το ποιός θα έχει το αλάθητο όταν θα εφαρμόζει τις λαοκτόνες επιταγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ.
Δηλαδή ποιός θα επιβάλλει τα "σωστά" ληστρικά οικονομικά μέτρα στους πολίτες.
Οι "σωσμένοι" πολίτες, φυσικά, απλοί και αμέτοχοι θεατές.
Έτσι λοιπόν, όλο αυτό το ξύλο, όλα τα χημικά, ο θάνατος του συνδικαλιστή, έρχονται να "εξουδετερωθούν" από την απόφαση για την κυβέρνηση "εθνικής σωτηρίας".
Αυτό είναι τουλάχιστον το κλίμα που περνάνε αυτές τις μέρες τα ΜΜΕ στην κοινή γνώμη, έχοντας μάλιστα την απαίτηση να χαιρόμαστε κιόλας για το "αίσιο" τέλος.
Το μείζον για αυτούς τους άθλιους τύπους είναι το ποίος θα πάρει το σκήπτρο και όχι αν θα μπορούν την επομένη οι πολίτες να ανασάνουν καλύτερα, που δεν θα μπορούν.
Αν δούμε λοιπόν την ουσιά, όλο αυτό το γελοίο πανηγυράκι που στήθηκε αυτές τις μέρες αποχαυνώνοντας τον κόσμο ήταν παντελώς αχρείαστο.
Επαναλαμβάνω: Τίποτα δεν άλλαξε. Απλώς επιλέχθηκαν άλλα πρόσωπα για να εφαρμοστούν τα ίδια μέτρα.
Η μόνη και αναγκαία απάντηση βρίσκεται στους δρόμους.
Το παρόν άρθρο του The Nation, είναι άκρως επίκαιρο, σήμερα που ο Παπανδρέου ζητάει την ψήφο εμπιστοσύνης από τους υπαλλήλους του, που αποτελούν την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Εντάξει δεν μπορείς να χαρακτηρίσεις ως υπαλλήλους τις κοτούλες που έχεις στα κλουβιά για να σου γεννούν αυγά, ακόμα και αν αναφερόμασταν σε ορνιθοτροφείο των Μεγάρων και όχι στο ΠΑΣΟΚ. Πως όμως αλλιώς να τους πεις και να ταιριάζει, αφού θα του δώσουν την "εμπιστοσύνη" τους, ενώ ακόμα και ένα αμερικάνικο έντυπο, έστω και δι μέσου της ανταποκρίτριας του, έχει από καιρό διαγνώσει, όχι την ακαταλληλότητα του, αλλά την πλήρη ανικανότητα και εθελοδουλεία του ανδρός.
Διαβάζοντας σήμερα την ηλεκτρονική έκδοση του The Nation, η οποία θα κυκλοφορήσει σε έντυπη μορφή στις 31/11, θεώρησα πως δε θα μπορούσε κανείς να συνοψίσει μία πραγματική παραίνεση σε βουλευτή, να μη δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στον ένοχο για κακουργήματα, μπιστικό του. Έτσι το απέδωσα στα ελληνικά και σας το δίνω για να καταλάβουμε όλοι πως τα χειρότερα όντως έρχονται και μας χτυπούν την πόρτα αξιώνοντας "ψήφο εμπιστοσύνης"
Η φαρσοκωμωδία του Δημοψηφίσματος και η εθνική ενότητα χωρίς τον λαό
Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2011
,
6:35 μμ
View Comments
Ήταν ζήτημα ελαχίστου χρόνου αυτό το περιβόητο Δημοψήφισμα να αποδειχθεί ως άλλη μια ξεκαρδιστική φαρσοκωμωδία -μοιραία αυτή τη φορά.
Του την έφεραν πολύ άσχημα του ΓΑΠ οι υπουργοί του, που θέλοντας να σώσουν ότι απέμεινε από τα πολιτικά τομάρια τους πήδηξαν πρώτοι από το καράβι, όταν αυτό, μετά από τις έντονες εσωτερικές και εξωτερικές αντιδράσεις, άρχισε να βυθίζεται.
Γιατί δεν γίνεται μετά από σύγκλιση του υπουργικού συμβουλίου να βγαίνει ο ΓΑΠ και να αναγγέλλει δημοψήφισμα, και μετά από μόλις 2 μέρες εξελίξεων να αποστασιοποιούνται οι υπουργοί του.
Όπως λένε και τα μαντάτα, "ευαισθητοποιήθηκαν" δύο βουλευτίνες του ΠΑΣΟΚ στέλνοντας επιστολές στον Πρωθυπουργό.
Η μία δε ανεξαρτητοποιήθηκε και η άλλη απειλεί να ανεξαρτητοποιηθεί.
Προτού διαβάσω τις επιστολές, φαντάστηκα ότι οι 2 αυτές κυρίες αντέδρασαν υπό την επήρεια πιθανών τύψεων για το δράμα που περνάει ο λαός λόγω της καταστροφικής κυβέρνησης που υπηρετούν.
ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΜΙΛΕΝΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗ & ΕΥΑΣ ΚΑΪΛΗ
Αλλά όχι... Ο λόγος που οι κυρίες αυτές θίχτηκαν είναι επειδή το ΠΑΣΟΚ δεν συνεχίζει την ίδια ακριβώς καταστροφή.
Δηλαδή, την ψήφιση της δανειακής σύμβασης, παρά τη θέληση του λαού.
Δηλαδή, την επιβολή και άλλων οικονομικών περικοπών, παρά τη θέληση του λαού.
Εν ολίγοις, οι κυρίες αυτές, με την κριτική τους από τα δεξιά, ήτοι την πλευρά του αυταρχισμού, αποδείχτηκαν πιο Παπανδρέου και από τον Παπανδρέου.
Το μόνο θετικό σε όλη αυτή την εξέλιξη, είναι ότι το ΠΑΣΟΚ επιτέλους ψοφάει.
Κάθε νέα μέρα ύπαρξής του στο πολιτικό σκηνικό, αποτελεί προσβολή στη χώρα και στους πολίτες της.
FrapDigo
"Κύριε Πρόεδρε,
Η κρίση στο εσωτερικό της χώρας έχει πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις και απειλεί τη συνοχή της ελληνικής κοινωνίας. Σήμερα μετά την ένταξη της χώρας στο μηχανισμό διάσωσης τον Μάιο του 2010 και παρά την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος Δημοσιονομικής Προσαρμογής 2011-2015, εσχάτως του εφαρμοστικού του νόμου για το ενιαίο μισθολόγιο-βαθμολόγιο και την εργασιακή εφεδρεία καθώς και σειράς άλλων νόμων με τους οποίους οριζόντιες περικοπές οδήγησαν σε πρωτόγνωρη συρρίκνωση το εισόδημα εκατομμυρίων συμπολιτών μας, η διαδικασία προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας είναι ανεπιτυχής.
Οι στόχοι του προγράμματος δεν επιτυγχάνονται. Η νομοθετική υπερπαραγωγή αδυνατεί να μετουσιωθεί στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και η στόχευση των κυβερνητικών πολιτικών εξαντλείται στα συνήθη υποζύγια αδυνατώντας να θωρακίσει τα μέτρα που λαμβάνονται με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης. Την ίδια στιγμή απουσιάζει μια ολοκληρωμένη και συγκροτημένη πολιτική ανάπτυξης που θα απελευθερώσει δυνάμεις και θα μας σώσει από το τέρας της ύφεσης.
Η μέχρι σήμερα επιδίωξη της αναγκαίας για την αντιμετώπιση της κρίσης συναίνεσης δεν επετεύχθη και υπό τις παρούσες συνθήκες η ρητορική επίκλησή της αποτελεί κενό γράμμα.
Εκτός όμως από τις πολιτικές συμμαχίες που δεν μπορέσαμε να συνάψουμε αποτύχαμε να συνάψουμε και ένα minimum συμμαχιών με εκείνες τις κοινωνικές δυνάμεις που κατανοώντας την κρισιμότητα των γεγονότων και την αναγκαιότητα για μεταρρυθμίσεις και ανατροπές θα συμπορεύονταν μαζί μας και αυτή τους η συμπόρευση θα αποτελούσε την αναγκαία και ικανή συνθήκη για την επιτυχία του πολιτικού μας εγχειρήματος. Είναι κοινός τόπος ότι έχει βαθμιαία επέλθει απονομιμοποίηση της σημερινής πολιτικής τάξης.
Η τιτάνια προσπάθεια που απαιτείται για την έξοδο από την κρίση έχει ανάγκη από εθνική απήχηση και κοινωνική στήριξη.Αντ’ αυτών, όπως ανακοινώσατε χθες, αποφασίσατε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος στις αρχές του επόμενου έτους με αντικείμενο τη νέα δανειακή σύμβαση όπως αυτή θα διατυπωθεί με βάση τη συμφωνία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 26ης Οκτωβρίου.
Όπως είχα την ευκαιρία να πω κατά τη συζήτηση του σχετικού σχεδίου νόμου στην αρμόδια Διαρκή Επιτροπή της Βουλής το δημοψήφισμα αποτελεί μια βαθειά διχαστική διαδικασία. Συμπυκνώνεται σε μονοσήμαντα ερωτήματα, τα οποία απαντώνται με ένα ναι ή ένα όχι διαιρώντας το λαό.
Στην ίδια συνεδρίαση είπα ότι είναι ανεπίτρεπτο να χρησιμοποιούνται οι θεσμοί ως εργαλεία προκειμένου να επιδιωχθούν σκοπιμότητες.Παραμένοντας συνεπής με τις απόψεις μου αυτές, θέλω να εκφράσω την κατηγορηματική διαφωνία μου με αυτήν την πρωτοβουλία της Κυβέρνησης.
Ψήφισα σειρά νομοσχεδίων γνωρίζοντας ότι δεν εκφράζω τη βούληση των πολιτών που με εξέλεξαν, αξιολογώντας ως πρώτιστο καθήκον μου την αποφυγή της χρεοκοπίας και της επακόλουθης στάσης πληρωμών.
Τούτη τη στιγμή εκπροσωπώντας ως βουλευτής σύμφωνα με το Σύνταγμα το Έθνος έχω χρέος να αντισταθώ σε αυτή τη λαθεμένη πολιτική επιλογή που διχάζει επιχειρώντας ανεπίτρεπτα να υποκαταστήσει τη λαϊκή εντολή και την ίδια στιγμή απειλεί τη βιωσιμότητα της χώρας. Οι στιγμές είναι κρίσιμες και οι πολίτες έχουν ανάγκη να εκπροσωπούνται από βουλευτές που εξέλεξαν.
Για το λόγο αυτό δεν παραιτούμαι από την εντολή που μου έδωσαν οι συμπολίτες μου αλλά ανεξαρτητοποιούμαι αποχωρώντας από τη Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ.
Με τιμή,
Μιλένα Αποστολάκη"
Αγαπητέ Πρόεδρε,
στην συνεδρίαση της Κ.Ο. χθες, δεν μας δόθηκε ο λόγος, ετσι καταθέτω την παρακάτω επιστολή, για να εκφράσω την δική μου άποψη.
Η διακυβέρνηση μας χαρακτηρίστηκε από Ιστορικά διλήμματα, με κρισιμότερο εκείνο της προσφυγής μας στο ΔΝΤ. Εφόσον δεν ζητήθηκε τότε η συμμετοχή όλων των Ελλήνων πολιτών, και καθώς το ΠΑΣΟΚ ενσαρκώνει την Ευρωπαϊκή Προοπτική της χώρας, δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να θέσουμε σε αμφισβήτηση αυτή την προοπτική μέσω δημοψηφίσματος ή οποιασδήποτε άλλης διαδικασίας, μετά τις τιτάνιες προσπάθειες σας τα τελευταία δυο χρόνια.
Το ενδεχόμενο ενός δημοψηφίσματος ουσιαστικά ακυρώνει την συμφωνία της 26ης Οκτώβρη και μπορεί να οδηγήσει τη χώρα στη χρεοκοπία.
Εδώ που έχουνε φτάσει τα πράγματα, είναι απαραίτητο να ληφθεί πρωτοβουλία από εσας, για μια νέα κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας και Συνεργασίας, με Πρωθυπουργό πρόσωπο κοινής αποδοχής, για την διασφάλιση αυτής της Συμφωνίας.
Θεωρώ αυτονόητο αγαπητέ Πρόεδρε, οτι τα σχέδια περι Δημοψηφίσματος θα εγκαταλειφθούν άμεσα και ρητά, και θα προταχθεί το Εθνικό Συμφέρον της Ελλάδας.
Η συνείδηση μου δεν μου επιτρέπει σε καμία περίπτωση να προτάξω το κομματικό ή το προσωπικό μου συμφέρον, από το Εθνικό.
Ουτως ή άλλως και σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές για το Εθνος, καλούμαστε όλοι να αναλαβουμε τις ευθύνες μας, πράγμα το οποίο θα πράξω.
Με εκτίμηση
Εύα Καϊλή